Articles from MAHA

یک توضیح مهم

2007-04-22T04:11:00.000-07:00

چرا این وبلاگ؟

2007-04-18T00:15:00.000-07:00

می دانم که بسیاری از دوستان حال و حوصله خواندن مطالب طولانی در وبلاگها را ندارند.
مطالب این وبلاگ طولانی هستند اما اگر حتی تعداد محدودی از همجنسگرایان به انجام کاری علاقه داشته باشند بناچار باید حوصله مطالعه هم داشته باشند تا شرایط را بشناسند و بتوانند به نظرات و ایده هایی برسند که در چاره یابی مشکل بی حقوقی همجنسگرایان به آنها کمک کند.
مقالات زیر در واقع از زوایای مختلف به شرایط همجنسگرایان و مشکلات موجود می پرازند و راه حل هایی پیشنهاد می کنند.
مطالعه جدی و با حوصله این مقالات را به دوستانی که در مبارزه برای حقوق همجنسگرایان جدی هستند پیشنهاد می کنم..

رد پای همجنسگرایی در تاریخ ایران

2007-04-17T04:39:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 16 مجله ماها
عده ای از افراد با خلوص و صداقت اما همراه با محدود بینی و عدم عمقی اندیشی ادعا می کنند که در دوران گذشته تاریخ ایران از جمله در تاریخ باستان همجنسگرایی وجود نداشته و همجنسگرایی در نتیجه معاشرت و نزدیکی تمدن ایران با تمدنهای دیگر از جمله تمدن یونانی به ایران راه یافته است. مدعیان چنین نظری به این اکتفا نکرده و از این " تئوری" خود این نتیجه را می گیرند که چون پدیده همجنسگرایی " ایرانی الاصل" نیست پس فرهنگ ایران نمی تواند با همجنسگرایی آشتی کند و آن را بپذیرد. و همجنسگرایان ایران بی خودی آب در هاون می کوبند.
اما دوستان مدعی چنین نظری چندین موضوع عمده را به عمد یا غیر عمد فراموش می کنند.
یکی اینکه همجنسگرایی مسری نیست که در نتیجه معاشرت و نزدیکی اقوام و تمدنها و افراد از یکی به دیگری منتقل شود.گرایش جنسی انسان ذاتی است که در نتیجه عوامل متعدد و پیچیده شکل می گیرد و ما در شماره های مختلف قبلی ماها به این مسئله پرداخته ایم. انسان ممکن است در نتیجه محدود بودن اطلاعات و دانش خود، شناختی از گرایش خود نداشته باشد یا در نتیجه نرم های اجتماعی آن را سرکوب کند و هویت جنسی مقبول عامه را برای خود برگزیند اما امکان عوض کردن گرایش درونی خود را ندارد. این گفته را ما از سر خود نمی گوئیم. علم سکسولوگوی این را می گوید. تاریخ شناسان و محققانی که در باره تاریخ همجنسگرایی در جوامع قدیمی و در باره قدمت تاریخی وجود این پدیده دست به تحقیقات وسیع زده اند ( متاسفانه اینگونه کتابها نه به فارسی ترجمه شده اند و نه امکان چاپ دارند) بر این باورند که همجنسگرایی و گرایش جنسی و عاطفی به همجنس در همه جوامع انسانی و در طول تاریخ بشر وجود داشته است گیریم که جوامع انسانی با وجود این پدیده در ادوار مختلف و بنا بر فرهنگ و شرایط زیستی خود برخوردهای متفاوتی داشته اند.
موضوع دیگری که مدعیان نبود همجنسگرایی در تاریخ باستان فراموش می کنند این است که گفته های خود را مستند بیان نمی کنند. به بیان دیگر اصلآ کدام تاریخ شناس و جامعه شناس ایرانی بوده که با حوصله به ورق زدن تاریخ در جهت کشف رد پای همجنسگرایی در تاریخ قدیم ایران دست زده است و بعدآ به این نتیجه رسیده که همجنسگرایی اصلآ در تاریخ باستان ما وجود نداشته است؟ فراموش نکنیم که همین یک دهه پیش بود که عده ای می گفتند در ایران اصلآ همجنسگرایی وجود ندارد و همین حالا هم هستند کسانی که همجنسگرایی را یک پدیده غربی می دانند بدون آنکه تاریخ مبارزات همجنسگرایان غربی و شکل گیری فرهنگ همجنسگرایی و مسیری که جوامع غربی در آشنایی با این پدیده و پذیرش همجنسگرایی طی کرده اند را بدرستی خوانده باشند.
سومین مسئله این است که گیریم همجنسگرایی در نتیجه روابط و داد و ستد فرهنگی تمدن ایران با تمدنهای دیگر وارد کشور ما شده است اما آیا این دلیل قانع کننده ای است که بتوان با استناد به آن به نفی حقوق همجنسگرایان امروز ایران دست زد؟ ما در تاریخ خود روی تخت خوابیدن، روی میز غذا خوردن، کت و شلوار پوشیدن، حقوق زنان، دمکراسی و خیلی چیزهای دیگر نداشته ایم. امروز بخشی از اینها وارد زندگی ما شده اند و برای بدست آوردن بخشی دیگر چه جانفشانی ها که نمی شود. یادمان نرود که متعصبان، جاهلان و دیکتاتورها هم با استناد به اینکه دمکراسی، آزادی زنان وحقوق بشر غربی است، به تخطئه مبارزات و تلاشهای آزادیخواهان می پردازند.
موضوع دیگری که شاید بد نباشد به آن اشاره کنیم این است که بعضی ها معتقدند که همجنسگرایی کلآ در فرهنگ های غنی که به سطح بالایی از تکامل خود رسیده اند، رشد می کند و در فرهنگ های جوان که قصد گسترش به مناطق دیگر را دارند کمتر امکان رشد می یابد. البته در مورد صحت چنین ادعایی شک و تردیدهای فراوانی وجود دارد.و این را فقط جهت اطلاع خوانندگان آوردیم.

با استناد به تحقیقات محقیقین خارجی همجنسگرایان و همجنسگرایی در همه ادوار تاریخ و در همه جوامع بوده است و ایران نمی تواند از این قاعده کلی مستثنی باشد. اما با توجه به فرهنگ و شکل زندگی پیشینیان صد البته همجنسگرایی هیچوقت جدی گرفته نشده و در نتیجه پرداختن به آن در نوشته ها و لوح های تاریخی تقدم نداشته است. با اینهمه وجود تعداد زیادی اصطلاحات از جمله بغا، حیز یا ( هیز)، کنده، کنگ، مآبون، مواجر، شاهد باز، نوخط، جمال پرست، امرد باز، نظر باز، لوطی، مخنث و....در متون قدیمی ایرانی همه دال بر این دارند که بهرحال چنین روابطی در بین ایرانیان وجود داشته و
با توجه به شکل زندگی آن دوران، سطح اطلاعات و دانش و ابزار زندگی و غیره در گذشته های دور
نباید توقع داشت که اصطلاحات و واژه های معمول و مرسوم امروزی را بکار برده باشند. نقش مذاهب ایرانی و بعدها ورود یک مذهب خارجی ( اسلام) و ضدیت همه اینها با همجنسگرایی را هم نباید از نظر بدور داشت.
روبرت سوریو
(Robert Surieu)
کتابی دارد بنام "سرو ناز- نوشته ای عشقی در باره تم های اروتیکی در ایران قدیم"
Sarve Naz: an essay on love and the representation of erotic themes in ancient iran
که در آن می گوید همجنس گرایی نزد ایرانیان همچون یونانیان، امری غیر عادی و ناخوشایند بشمار نمی آمد.
در پهلوی یک اصطلاح کلی برای " انحراف جنسی" وجود دارد
Abaron marzisnih
به معنی مرزیدن وارونه و غیر معمول. مرزیدن از اصل اوستایی
Maraz-
می باشد و در اوستا معنی مالیدن می دهد.
در بند 12 از یسنا 51 زرتشت آمده: " در سرمای سخت زمستان زرتشت سوار بر ارابه ای به خانه یکی از حکمای محلی می رود اما حاکم از دادن سرپناه به زرتشت سرباز می زند و زرتشت او را دشنام داده و
خطاب می کند.( بمعنای غلامباره)Vaepyo
گفته می شود که این قدیمی ترین اشاره به همجنس گرایی در تاریخ ایران است. اما قدر مسلم اینکه زرتشت این اصطلاح زبانی را همان لحظه کشف نمی کند بلکه مردم آن روزگار و چه بسا نسل های قبل از آنها
پدیده "غلام باره گی" را می شناخته اند که اصطلاحی هم برای آن ساخته اند و خود حاکمی که زرتشت او را با این کلمه دشنام می دهد، معنی آن را می دانسته است.
در بند 11 از فردگرد یک آمده که "مردگایی" را اهریمن برای مقابله با اورمزد پدید آورد. در بند 32 از فردگرد هشت کننده ی کار دیو پرست و دیو خوانده می شود. طبق بندهای 26 و 27 فردگرد 32 مجازات "فاعل" و "مفعول" که بر خلاف میل خود عمل کرده اند تازیانه خوردن تعیین می شود.
در متون پهلوی بیشتر از اوستا به همجنسگرایی اشاره می شود؛ در " ارداویراز نامه" آمده که در دوزخ ماری به نشیمن گاه مردی وارد و از دهانش خارج می شد و دلیلش را این آورده اند که:
" کون مرز کرد و مرد بر خویشتن هشت"
البته محققان با توجه به نوشته های بعدی در همین رابطه که در باره همین شخص آمده ( وارونه زن کسان را گاد و با چرب زبانی خویش زنان کسان را فریفت و از شوی جدا کرد..) نتیجه می گیرند که منظور این قسمت مرد همجنسگرا نیست بلکه مردی است که از عقب با زنان عمل سکس انجام می داده است.
در " روایات داراب هرمزدیار" در مورد اهریمن و " همجنس بازی" نیز روایاتی آمده است.
طبق " روایت امید اشوهیشتان" یکی از سئوالات پرسیده شده از " امید اشوهیشتان، موبد بزرگ قرن چهارم هجری این است: " کسی که خیتودث ( ازدواج با محارم) کند و سپس کون مرز ( سکس با همجنس) کند، داوری عمل وی چگونه بود؟" و موبد جواب می دهد: " هر که کون مرز کند مرگ ارزان است اما گر درمانده زاری و توبه کند آنگاه عفو می شود.
در ادبیات پهلوی در باره همجنسگرایی صحبت بمیان آمده، بخصوص در " دادستان دینی" که شامل 92 پرسشی است که از "جوان جم" موبد قرن سوم هجری می شود.
در دین زرتشت با همجنسگرایی مخالفت شده و برای همجنسگرایان مجازات سنگینی از جمله اعدام در نظر گرفته شده است اما اینطور به نظر می رسد که موبدان و پیروان زرتشت نه بر اعدام این جهانی بلکه بر عقوبتی که خداوند در آن جهان برایشان در نظر گرفته تاکید بیشتر کرده اند.
بعد از این تاریخ دیگر اشاره به همجنسگرایی در کتابها و ادبیات ایران بوفور دیده می شود از جمله در "سلوک الملوک"، " مروج الذهب"، " تاریخ الوزرا"، "صحاح الفرس"، " دیوان سنائی"، تاریخ بیهقی"، " رساله دلگشا"، "کیمیای سعادت"، " مثنوی"، " گلستان" و..... که از آن می گذریم.
در بررسی تاریخی همجنس خواهی یک موضوع بغایت مهمی را نباید فراموش کرد و آن اینکه در ادبیات و تاریخ نه تنها ایران بلکه ملل دیگر نیز همینطور، بیشتر روابط جنسی یک مرد بالغ با یک نوجوان بدون ریش و سبیل و بعبارتی بچه بازی ( پدوفیلی) نقش و نگار شده و این ربطی به موضوع همجنسگرایی و خواسته های همجنسگرایان که تنها در این دهه های اخیر مطرح شده اند، اشتباه گرفته شود. همجنسگرایان با بچجه بازی و پدوفیلی کاملآ مخالفند و هر گونه سوء استفاده جنسی و غیر جنسی از کودکان و افراد نابالغ را مردود می دانند. همجنسگرایی بمعنای عشق و علاقه و احساس و گرایش دو انسان عاقل و بالغی است که بنا به نیاز و بر اساس اختیار طرفین به هماغوشی برقراری رابطه با هم رو می آورند.
صحبت ما از روابط جنسی دو همجنس در تاریخ بمعنای تائید بچه بازی و اشعار و نمادهای مختلف بیانگر آن در ادبیات و تاریخ گذشته نیست . صحبت این است که در آن زمانها آن سطح از آگاهی و دانش وجود نداشته که بشریت امروز به آن رسیده. مسئله این است که بگوئیم چنین احساسی وجود داشته گیریم به غلط مورد استفاده قرار گرفته یا فقط بخش غلط و نادرست آن برای ما باقی مانده.
بله، همجنسگرایی و همجنسگرایان هیچوقت به شکل مدرن امروزی که چندین دهه است در جوامع غربی جا افتاده، در جامعه ما مورد قبول و جا افتاده نبوده است. جوامع غربی هم همینطور بوده اند. اینکه تحول در کشور ما همچون در غرب پیش نرفته باید ریشه آن را در همان جایی جستجو کرد که چرا با اینهمه تاریخ هزاران ساله، هنوز ایران یک کشور جهان سومی است، چرا در حالی که ایران هرگز به معنای کامل کلمه مستعمره نبوده اما حتی به اندازه کشورهای تا همین اواخرمستعمره آفریقایی هم دمکراسی ندارد، چرا با صد سال مبارزه مشروطه خواهی هنوز سانسور و زندانیان سیاسی و ایرانی تبعیدی داریم، چرا با اینهمه پول نفت اینهمه گرسنه در کشور داریم، چرا با اینهمه سطح بالای سواد در بین ایرانیان اما تعداد کسانی که وارد مبارزه برای آزادی و دمکراسی می شوند همیشه به آن اندازه نبوده که کفه ترازو را به نفع ازادیخواهان سرزیر کند؟ و....پس دلیل نبود گفتمان مربوط به همجنسگرایی نه عدم وجود همجنسگرایان بلکه به ساختار اجتماعی، فرهنگی و سیاسی رشد نایافته جامعه مربوط می شود و در حرکت برای ساختن یک ایران مدرن طبعآ گفتمانهای تازه باید امکان مطرح شدن را بیابند وتا بتوانند به مصاف سنت ها و نابرابریها بروند.
در پایان ذکر یک مسئله مهم را لازم می دانیم. بعضی از دوستان معتقدند که ما هنوز نتوانسته ایم مسائل و مشکلات ساده تر زندگی از جمله برابری زنان، حق تشکیل سندیکا برای کارگران، آزادی اقلیتهای مذهبی و قومی و... را حل کنیم پس بهتر است که ابتدا به این چیزها برسیم و بعدآ همجنسگرایان حقوق خود را مطالبه کنند. چنین رهیافتی به مسئله نقض غرض است. چرا که همه این خواسته ها و همینطور خواسته حقوق و آزادی همجنسگرایان همه در چارچوب آزادی، دمکراسی و حقوق بشر می گنجند و حرکت برای آنها یعنی حرکت و تلاش برای ساختن یک جامعه و کشور مدرن با ساختارها و فرهنگ انسانی و امروزی. نمی توان خواسته های حقوق بشری را درجه بندی کرد و یکی را بر دیگری اولویت داد. اگر قرار است زنی آزادی و برابری حقوق داشته باشد، یا کارگری حق تشکیل اتحادیه یا یک کرد حق سخن گفتن و تحصیل به زبان مادری خود را بیابد، همین زن یا کارگر یا کرد نیاز جنسی هم دارد که باز بخشی از حقوق بشر او محسوب می شود . و چه بسا همین زن یا کارگر یا کرد همجنسگرا هم باشد. از آن گذشته سرکوب جنسی تاثیرات خیلی مخرب تری بر روح و روان انسان دارد تا محروم بودن از داشتن سندیکا یا صحبت بزبان مادری. همجنسگرایان قشر و گروه و تافته جدا بافته ای از اقشار مختلف نیستند؛ بهرحال ما در بین مردم ، بخشی از همین مردم و در همه جا هستیم. بعضی از همجنسگرایان کارگرند، زنان خانه دارند، پزشک اند، دانشجو اند، اقلیت قومی ، مذهبی اند، سربازند، مغازه دارند، کارمندند، رفتگر خیابان اند، سهامدارند و.....مطالبه حقوق همجنسگرایان جزئی از مطالبات عقب افتاده اقشار مختلف همین ملت است و در طرح مطالبات باید از حضور همه اقشار و خواسته ها دفاع شود تا نیروی تحول خواهی بسط و گسترش یافته، قوام یابد و طرحی نو دراندازد.

معمای علل همجنسگرایی

2007-04-17T04:38:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 17 مجله ماها
این سئوال که چگونه انسانی همجنسگرا یا دگرجنسگرا می شود ، بیش از هر موضوع دیگری مورد بحث های داغ و در عین حال کمتر درک و فهم شده، واقع شده است. این تنها یک سئوال سیاسی، اجتماعی و مذهبی نیست بلکه علم هم به آن توجه کرده و همین علم است که روزی ممکن است جوابی برای این معما پیدا کند.
تعداد انگشت شماری از دانشمندان که علیرغم عدم اختصاص هزینه ای از طرف دولتمردان ، حول این مسئله تحقیق می کنند معتقدند که قدرتمداران روی خوش به آنها نشان نمی دهند و به دلیل عدم اختصاص بودجه کافی به این تحقیقات دامنه اینگونه مطالعات چندان که باید و شاید گسترده نیست.اینهمه به اعتقاد لزلی استال
(Lesley Stahl)
یکی از این محققان، تحقیقات تا بحال صورت گرفته دارد نماها و نتائجی را پیش روی ما می گذارد. این دانشمند و همکاران او برای پی بردن به گره چگونگی شکل گیری گرایش جنسی، به مطالعه حول دوقلوها پرداخته اند.
اتاق خواب دوقلوی 9 ساله ( آدم و جرد) کاملآ با هم فرق دارند. اتاق خواب جرد پر از اسباب بازیهایی همچون هواپیما، ماشین و بعضی وسایل نظامی است. در حالی که در اتاق آدم پر از وسایلی همچون اسب های سفید و دیگر انواع حیوانات و وسایل نقاشی می باشد.
وقتی لزلی استال
Lesley Stahl
برای انجام مطالعات خود به اتاق جرد وارد شد، جرد کوچولو با شعف زیاد اسباب بازیهای وسایل جنگی و محل نگهداری سلاح در اتاق خود را به او نشان داد. آدم هم از نشان دادن اسباب بازیهای خود خوشحال بود " این هم یکی از عروسکهای من است."
در زبان انگلیسی رفتار کودکی همچون آدم را
Childhood gender nonconformity
می نامند. و بدان معنی است که کودکی علاقمندی و رفتار جنس مخالف را از ناخودآگاه و از روی غریزه درونی خود بروز می دهد.
محققان بر این باورند که اینگونه کودکان ( که ناآگاهانه و بر اساس ضمیر خود) همچون جنس مخالف رفتار می کنند در آینده همجنسگرا می شوند.
مادر این دوقلو می گوید که وقتی آدم 18 ماهه بود متوجه این رفتار در او شده است. یعنی از زمانی که آدم درخواست یک عروسک را کرد. در حالی که جرد خریدن اسباب بازی ماشین آتش نشانی را از مادرش تقاضا می کند.
در پاسخ این سئوال که خود را چگونه به دیگران معرفی می کنند آدم جواب می دهد: " میگم مثه یه دختر." در حالی که جرد جواب می دهد: " من بچه ای هستم که بازیهای کامپوتری را دوست دارم."
آقای میکائیل بیلی
( Michael Bailey)
پروفسور روانشناسی دانشگاه می گوید: " این موضوع خودش دارد داد می زند که مسئله بیرونی نیست بلکه درونی است. هیچ فاکتی در دست نیست که این مادر توانایی خاصی در پرورش فرزندان پسرانی با حالت زنانه دارد. و بهترین دلیلش هم این است که او هیچ رفتاری مغایر با مادران دیگر ندارد و از طرفی فرزند دیگر او جرد هم هست که برخلاف آدم رفتار می کند.
همین روانشناس می گوید که به توضیحات پیشین که بر اساس آن علت همجنسگرا شدن یک پسر را وجود مادری حاکم و قدرتمند در خانواده و دور بودن پدر از خانواده توضیح داده می شد، باور ندارد. آن تئوری دیگر کهنه شده است و امروز دانشمندان و محققان دلیل مسئله را در عوامل ژنتیکی، محیطی، ساختار مغزی و هورمونها جستجو می کنند. اما یک توافق عمومی هم بوجود آمده است و آن اینکه همجنسگرایی تنها شامل رفتار جنسی نیست که طرف تنها از سکس با همجنس خود لذت می برد بلکه روانی نیز می باشد یعنی یک همجنسگرا در ضمیر و روح روان خود نیز همجنسگرا است. حتی بعضی ها معتقدند که رفتار، حرکات ، ادا و اطوارها و شکل صحبت کردن همجنسگرایان و دگرجنسگرایان هم به درجاتی با هم متفاوت هستند. لزلی استال می گوید البته نه در صد در صد مواقع بلکه در نصف بیشتر مواقع این حالت دیده می شود.
بعضی ها با این نتائج بدست آمده مخالفت می کنند و معتقدند که خصیصه های مردانگی و زنانگی را قالبی می کند چرا که رفتار و حرکات مردانه و زنانه را به ساختار مغزی پیوند می زند و ساختارهای اجتماعی و فرهنگی در شکل گیری زنانگی و مردانگی را تثبیت می کنند. با اینهمه این محققان معتقدند که اشکال و بروز حالات سکس در مردان همجنسگرا و دگرجنسگرا بسیار به هم شبیه هستند. مثلآ مردان دگرجنسگرا به سکس موقتی و گذرا علاقه دارند، همین حالت در مردان همجنسگرا هم دیده می شود در حالی که زنان چه لزبین و چه غیر لزبین چنین حالتی از خود بروز نمی دهند. گاهی اینطور احساس می شود که مردان همجنسگرا بیش از مردان دگر جنسگرا به سکس موقتی می پردازند اما دلیل آن این است که همجنسگرای مرد می خواهد با مرد همجنسگرای دیگری سکس داشته باشد و هر دو آنها بنا به حالت مردانه که گفته شد، به سکس گذرا و موقتی علاقه دارند، پس قضیه برایشان راحت تر می شود در حالی که مردان دگر جنسگرا برای سکس موقت و گذرا باید یک زن را انتخاب کنند و زنان به سکس موقت گرایش چندانی ندارند. و به این دلیل هم مردان دگرجنسگرا کمتر ار مردان همجنسگرا به کامیابی جنسی از ناحیه تماسهای موقتی نائل می شوند. اما نتیجه دیگری که از مشابهت سکس مردان همجنسگرا با مردان غیر همجنسگرا بدست می آید این است که فارغ از عواملی که باعث همجنسگرا شدن یک مرد می شود اما نفس گی بودن فرد را در همه عرصه ها " زنانه" نمی کند.
مورد دیگری که دانشمندان آن را بررسی کرده اند توجه به ویدئوهای بازیهای کودکان است. آقای استال می گوید: " وقتی در یکی از این فیلمها دختر بچه ای را دیدم که اسباب بازی اش یک ماشین تریلی بود پی بردم که او یک لزبین است."
اینکه از همان دوران کودکی میتوان به گرایش جنسی فرد پی برد، تئوری ژنتیکی بودن همجنسگرایی را تقویت می کند. بخصوص که بعضی از محققان بر ارثی بودن همجنسگرایی هم تآکید کرده اند. اما اینکه دو قلوی پسر ( همچون آدم و جرد) دو گرایش متفاوت جنسی داشته باشند را چگونه باید توضیح داد، هنوز جوابی نگرفته است.
نمونه دیگر دوقلوی نیویورکی ( کرگ و استیو) که هر دو پسر هستند، می باشد؛ دی. ان. آ. این دوقلوی برادرکاملآ شبیه هم و هر دو در شرایط مشابه خانوادگی رشد کرده اند با اینهمه یکی از آنها همجنسگرا است و دیگری دو جنسگرا. حتی والدین این دو قلو هم اذعان کرده اند که در دوره کودکی دوقلوهای خود شاهد تفاوت رفتاری در آنها بوده اند و هر کدام به یک نوع اسباب بازی علاقه نشان می داده اند.
در جواب این سئوال که اگر همجنسگرایی ژنتیکی باشد پس چرا هر دوی این دوقلو که ژن های مشابهی دارند همجنسگرا نیستند و تنها یکی از آنها همجنسگر است، آقای بیلی می گوید: " آنچه که این مسئله عیان می کند این است که ژنها تنها عامل تعیین کننده نیستند." پس دوباره برگشتیم سر اول قضیه که مادری حاکم و پدری دور از خانواده باعث همجنسگرایی فرد می شود. آقای استال می گوید: " نه، اگر این تئوری صحیح باشد باز هر دوقلو باید همجنسگرا می شدند در حالی که هر دو در یک محیط مشابه رشد کرده اند. موضوع دیگر اینکه چرا این تئوری دگر جنسگرا شدن فرد دیگر ( یکی از دوقلوها) را مسکوت می گذارد. آیا میتوان آن را به این هم تعمیم داد؟ یعنی دگرجنسگرا شدن فرد را تبیین کند. با اینهمه نقش خود محیط را نمیتوان نادیده گرفت. اما این محیط بمعنای محیط خانوادگی یا اجتماعی نیست بلکه محیط درون رحم مادر و محل نگه داری جنین را شامل می شود.
زیست شناسانی که در زمینه چگونگی شکل گیری گرایش جنسی انسانها مطالعه می کنند اغلب بر این باورند که هورمونها خیلی بیشتر از ژنها در شکل دهی به گرایش جنسی فرد تآثیر دارند. اما دیگر محققان اخیرآ مطالعه حول تئوری جدیدی را شروع کرده اند که آن را
The older brother effect
( تاثیر / عامل برادر بزرگتر) می نامند. بر اساس این تئوری هر چه فرد تعداد بیشتری برادر بزرگتر از خود داشته باشد بهمان نسبت امکان همجنسگرا شدن او بیشتر است. آقای بیلی می گوید این تئوری کاملآ صحیح است. اما اگر این خبر به تو خواننده عزیز شوک ناگهانی وارد می کند، معذرت میخواهیم ولی این تئوری در تعداد زیادی از مطالعات و تحقیقات صورت گرفته بشکلی تآئید شده است. لازم به ذکر است که داشتن خواهران بزگتر تاثیری ندارد و نقش داشتن خواهر یا برادر بزرگتر در لزبین شدن یک زن هم تآئید نشده است. آقای استال می گوید" دو درصد احتمال دارد که اولین پسر خانواده همجنسگرا باشد و هر پسر دیگری که بعد از او متولد می شود درصد احتمال گی بودنش بیشتر می شود. این تئوری بر تاثیرات رحمی مادر بر جنین تآکید می کند( بعنوان شرایط محیطی مؤثر در شکل گیری گرایش جنسی)، و آن را اینگونه توضیح می دهد که رحم مادر بطور خود بخودی بیاد می آورد که قبلآ چند پسر را در درون خود پرورانده و با تولید آنتی بادی سعی در ایجاد نوعی تعادل در تعداد دختران و پسران می کند و هر چه تعداد پسران بیشتر باشد به همان نسبت واکنش رحم و تولید آنتی بادی هم بیشتر می شود . لذا هر چه تعداد پسران یک خانواده بیشتر باشد درصد احتمال همجنسگرا شدن هر کدام که دیرتر متولد می شود هم بیشتر می گردد. البته این فقط در حد یک تئوری است و هنوز ثابت نشده است. اما کسانی که در حول آن تحقیق می کنند معتقدند که تئوری " اثر برادر بزرگتر" تنها در مورد افرادی صدق می کند که دست راستی هستند نه دست چپی. و در صد احتمال همجنسگرا شدن افراد چپ دست شبیه احتمال همجنسگرا شدن هر فرد دیگری است.
تئوری ها و نظرات در باره علل همجنسگر شدن افراد فراوانند و ممکن است هر تئوری در مورد یک تعداد از افراد صدق کند اما قدر مسلم اینکه تا کنون هیچ تئوری ای که علت و دلیل همجنسگرا شدن فرد را بطور کامل توضیح داده ، طوری در مورد همه گی و لربین ها صدق کند وجود ندارد. نمونه دوقلوی استیو و کرگ از شهر نیویورک را در نظر بگیرید؛ هر دو راست دست هستند، و یک برادر بزرگتر دارند، ولی چرا فقط یکی از آنها همجنسگرا است؟ چند نفر از بستگان آنها همجنسگرا هستند. پس مسئله ژنتیکی است ولی باز این سئوال بی پاسخ می ماند که چرا هردو همجنسگرا نشده اند؟ یا در باره تاثیر برادر بزرگتر، چرا واکنش رحم مادر و آنتی بادی آن بر هر دو تآثیر نگذاشته است؟
گشت و گذار برای یافتن علل گرایش جنسی همچنان ادامه دارد اما اینطور استباط می شود که نظریه تاثیرات هورمونی و ژنتیکی بر دیگر نظریات می چربد.
مادر آدم و جرد می گوید شاید من میتوانستم با فشار و تهدید آدم را به در پیش گرفتن رفتار جنس پسرانه وادار کنم اما مسلمآ هیچوقت موفق به تغییر ذات و درون او نمی شدم و آنوقت فشارهای من تنها او را دچار تلاطم روحی می کرد و به او ضربه می زد و من فقط سلامتی فرزندانم را می خواهم و اینکه به کدام جنس عشق و علاقه دارند برایم هیچ فرقی نمی کند.همانطور که بارها در مجله ماها نوشته ایم معلوم نیست چرا دانشمندان فقط به دنبال یافتن علل همجنسگرایی هستند و هیچ وقتی صرف این کار نمی کنند که علت دگر جنسگرا شدن افراد را بیابند. همجنسگرایان بجای تلاش برای توضیح خود و علل گرایش جنسی خویش بهتر است وقت خود را صرف تلاش برای کسب برابری حقوق اجتماعی بکنند.و دگر جنسگرایانی که وقتی به موضوع همجنسگرایی می رسند فوری در پی علت و دلیل آن می گردند ولی به علت دگرجنسگرا شدن خود نمی پردازند، بهتر است که بر اهمیت احترام به همجنسگرایان و حمایت از برابری حقوق مدنی اجتماعی همه افراد فارغ از گرایش جنسی را در سرلوحه کار خود قرار دهند.

چند لینک جالب به مطالب دیگری از مجله ماها

2007-04-17T04:26:00.000-07:00

همجنسگرایان و خانواده و دوستانشان:
http://www.hamjensgra.blogfa.com/

نویسندگان و هنرمندان همجنسگرا:
http://adabvahonar.blogspot.com/

نامه نگاری دو همجنسگرای ایرانی:

http://namehnegari.blogfa.com/

سلسله مقالاتی در باره همجنسگرایی
http://hamjensgra.wordpress.com/

چند لینک به وبلاگها و سایت های همجنسگرایان:
http://gql.blogfa.com/

http://www.khanedegar.blogfa.com/

می خواهم کاری بکنم اما نمی دانم چه کاری و چطور؟

2007-04-17T04:24:00.000-07:00

بر÷رفته شده از شماره 18 مجله ماها
مقدمه: انتشار چهار نشریه متعلق به همجنسگرایان کشور سبب شده که هزاران همجنسگرای ایرانی در داخل و خارج کشور به صورت شبکه ای به هم متصل شوند. سطح شناخت و اعتماد به نفس همجنسگرایان حتی با یک سال قبل هم قابل مقایسه نیست. خوانندگان، مطالب آموزشی نشریات را با هزار حرف و اشاره به اطرافیان خود منتقل می کنند، با وجود اینکه وسایل ارتباط جمعی اینجا هنوز حرف مثبتی درباره همجنسگرایی نگفته اند اما انتشار مطالبی چند در سایتهای ایرانیان خارج کشور به گوش مردم داخل هم می رسد وکنجکاوی مردم برای کسب شناخت در مورد همجنسگرایی روز به روز رواج گسترده تری می یابد. فضای ذهنی جامعه نسبت به همجنسگرایی نیز در حال متحول شدن است. گیریم که هنوز در شهرهای کوچکتر تغییری احساس نمی شود اما در شهرهای بزرگتر مثل تهران، اصفهان، تبریز، مشهد و شیراز این تحول به نسبت های متفاوت دیده می شود. همه این دست آوردها اما، نتیجه تلاش و فعالیت تعدادی نسبتاً محدود از خود همجنسگرایان کشور است و این تجربه را عیان می کنند که در شرایط سخت هم می توان کار کرد و با پیگیری و ادامه کار نتیجه گرفت.
امروز از یک طرف تعداد همجنسگرایان آگاه و علاقمند به اینکه کمکی به حرکت جنبش خود بکنند بیشتر شده و از طرف دیگر یک نوع علاقه، کنجکاوی و نیاز اجتماعی برای کسب شناخت در باره همجنسگرایی در کشور زاده شده است.
نگه داشتن سطح و شکل فعالیتها در سطح فعلی کفاف نمی کند ؛ چرا که هم نیرو وانرژی دوستان علاقمند بدون استفاده می ماند ، هم جنبش از نیروهای فعال بالقوه خود محروم می شود و هم نیاز اجتماعی به کسب شناخت در باره همجنسگرایی بدون جواب پاسخ می ماند. پس وقت این رسیده که افراد علاقمند با دست زدن به ابتکارات تازه خود، مبتکر حرکت های فعالیتی دیگری بشوند تا هم سطح و گستره فعالیتها توسه یابند و از هدر رفتن نیروها پرهیز شود، هم نیاز اجتماع به کسب اطلاعات در باره همجنسگرایی جواب داده شود. تعدادی از دوستان با ما تماس گرفته و برای همکاری با ماها اعلام آمادگی می کنند یا می نویسند که دوست دارند خود یک کاری بکنند اما نمی دانند چه کاری و چگونه. مطلب زیر برای کمک به همین دوستان نوشته شده است.
*****************

" من می خواهم کاری بکنم اما با هر کسی صحبت می کنم کسی حاظر به همکاری نمی شه."
" گی ها فقط دنبال سکس و خوشی هستند و اهل کار جدی نیستند."
" اگه من یا کس دیگه ای کاری بکنیم کسی نمی گه دستت درد نکنه ، کمک هم نمی کنند که هیچی، ایراد هم می گیرند و فقط انتقاد می کنند."
" همه کلی ایده و فکر دارند ولی پای عمل که می رسه کسی حاضر نمی شه کاری بکنه."

اینها مواردی هستند که ذهن تعدادی از دوستان را به خودش مشغول کرده و تا حدود زیادی به انفعال و هیچ کاری نکردن منجر شده است. گویا همه منتظر یک ناجی هستند.
پس اگر تو خواننده عزیز از زمره اینگونه افراد هستی که واقعاً دلت می خواهد کاری بکنی ولی این افکار و برخوردها به تو اجازه حرکت نمی دهند غضه نخور. تو تنها نیستی. هر فعالی و هر شروع کننده ای (در هر زمینه ای) به یک سری چیزها متهم می شود:
میخواد اسم خودش را در کند، خودش چیزی بلد نیست و میخواد به ما چیز یاد بده، خودش کلی کمبود داره و می خواد کمبودهای خودشو از این طریق جبران کنه. اصلاً طرف خصلت و توان رهبری کردن نداره ، کی میره پشت سر همچو آدمی. طرف چیزی بلد نیست که بخواد به بقیه یاد بده. من که به طرف و کارش شک دارم. طرف یه چیزایی پشت پرده داره. طرف تند روی می کنه. حالا وقتش نیست و باید صبر کنیم. کی حوصله اینکارا داره. آیه های یاس هم زیادند: طرف خودشو گول می زنه. بابا تو این جامعه نمی شه کاری کرد. تو الکی زور می زنی. اینکارا نتیجه نداره و.....

حالا به این چیزا فکر کن:
هیچوقت همه افراد یک گروه یا جامعه بطور هم زمان وارد فعالیت نمی شوند. در هر حرکتی همیشه انسانهای با استعداد که از خصلت و توان هدایت و رهبری برخوردارند و از موضوعی خاص رنج می برند، پا پیش گذاشته و کاری را شروع کرده اند و بعد دیگران را هم به دنبال خود کشانده و امید و آرزو را به جای یاس و نامیدی در دلهای آنان کاشته اند، پس منتظر نباش که یکی شروع کند، خود ابتکار عمل را بدست بگیر و شروع کننده باش. این جلودار شدن یعنی تو پوست اندازی می کنی و خود را از پوست قربانی بودن و توسری خور بودن بیرون می آوری. از هزار گله و شکایت بی نتیجه می گذری و عمل کردن و چگونگی خلاص شدن از این وضعیت را به دیگران نشان می دهی. حالا دیگر زندگی و آینده ات به این وابسته نیست که کسی کاری بکند، خود تو کار را شروع کرده ای و مایه امید دیگران شده ای.
جامعه همجنسگرایان سالها و قرن ها است که به حاشیه رانده شده، تحقیر شده و کسی آن را جدی نگرفته. همین باعث شده که نوعی بدبینی بر همه حاکم شود. پس ریشه واکنش منفی امروزی را تا حدودی باید در پیشینه گذشته جستجو کرد هر چند که این واکنش های منفی در هر حرکت جدید امروزی هم مانع تراشی می کنند.جامعه و فرهنگ و شرایط و همچنین موقعیت بی حقوقی و کتمان سازی گسترده باعث می شود که افراد زیادی به موفقیت یک حرکت جدید شک کنند و حاظر نباشند در آن سرمایه گذاری کرده و وقت و توان خود را صرف به ثمر رسیدن آن بکنند. غلبه بر این زخمهای تاریخی همجنسگرایان و تبدیل یاس و ناامیدی به امید و نشاط و ایمان به راه و افق های روشن یکی از عمده ترین وظایف کسانی است که می خواهند در این راه قدم بگذارند و به عنوان یکی از پیشگامان و رهبران یک جنبش تازه سر برآورند.
بخش بزرگی از همجنسگرایان در جایگاه خود به عنوان قربانیان خاموش جا خوش کرده اند، در تنهایی خود رنج می برند، کمبودها را حس می کنند، یاد گرفته اند که احساس و خواسته های خود را دست کم بگیرند و بر اساس خواسته و دستور خانواده یا حاکمان عمل کنند. حتی سیستم اجتماعی هم همجنسگرایان را در ماندن در نقش قربانی بودن تشویق می کند. پس مسئله مهمی که یک فعال حقوق همجنسگرایان باید به آن بپردازد این است که در زدودن نقش قربانی بودن از ذهن همجنسگرایان آگاهانه تلاش کند.
یادت باشد که انتقاد از کسانی که پیشقدم می شوند و می خواهند کاری بکنند، خود یکی از روحیات خاص گروهها و افرادی است که در نقش قربانی بودن جا خوش کرده اند که به جای انتقاد از وضع موجود و توجه به بی عدالتی نسبت به خود، خشم خود را متوجه پیش قدم شدگان درون جامعه خود ( جامعه همجنسگرایان) می کنند. چرا که پیش قدم شدن تو، وضعیت دون و بی ارزش بودن را در اذهان این افراد برجسته می کند و از آنها می خواهد که برای نجات خود کاری بکنند. احساس ناتوانی افراد در زدودن روحیه قربانی بودن به نوعی خشم و عصبانیت می انجامد که نوک آن را متوجه پا پیش قدم گذاران می کنند. پس اینگونه انتقادات را شخصی و فردی تلقی نکن بلکه ریشه تاریخی آن را بشناس و یادت نرود که تو می خواهی به همین جامعه سرخورده، دچار احساس شکست و روحیه تسلیم و رضا، کمک کنی.
زحمت کشیدن برای جامعه ( همجنسگرایان) که ناراحتی و عصبانیت ناشی ازجراحات و زخمهای خود را متوجه افراد فعال درون خود می کند، یک امر بدیهی است.
یادت نرود که تو خود یکی از همین مجموعه هستی که حالا در مقطعی خاص به این نتیجه رسیده ای که نشستن، لب فرو بستن و کاری نکردن بیشتر از این جایز نیست و تصمیم گرفته ای که سهم خود را در حق خواهی گروهی ادا کنی ولی خیلی ها هنوز به این سطح از جان به لب رسیدن و یا آگاهی نرسیده اند.

رقابت منفی، حسودی، هدر کردن انرژی خود در مبارزه با هم، غیبت کردن پشت سر هم و انتقاد همجنسگرایان از همدیگر، خیلی راحتر و ساده تر از مقابله با فرهنگ و افکار اجتماعی است که کل جامعه همجنسگرایان را له و لورده کرده است. پس اگر می خواهی و دوست داری که فعالیتی بکنی باید پیه چیزهایی مثل انتقاد شنیدن، تلاش برای ایجاد تفرقه از طرف عده ای، تهمت زدن و.... را هم به تن خود بمالی.

تو می خواهی یک گوشه کار را بگیری، با این کار تو آگاهانه و با اختیار مسئولیتی را به عهده می گیری. پس مواظب خودت باش و بطور مناسب و شایسته نه از روی خشم و غضب با انتقادات و برخوردها مواجه شو. در غیر اینصورت ممکن است سرخورده شوی. ریشه انتقادات را بشناس در عین حال که با دقت به همه ایرادات گوش کنی، سعی کن آماده تغییر روش و رویه خود هم باشی چرا که وظیفه رهبران اعتراف به وجود اینگونه مسائل و مشکلات، درک و فهم آنها و تجزیه و تحلیل و ارائه راه حل است. با خود صادق باش تا بتوانی با مخاطبان خود صادق بمانی. رهبری کردن نباید تنها به رشد دیگران کمک کند بلکه باید به رشد شخصی، تجربی و آگاهی خودت هم منجر شود طوری که در راه و هدف خود هر چه مصمم تر شوی.
خود را برای انجام کارها به کشتن نده. زندگی ات را بهم نریز، در همان حدی که می توانی کار کن. تو با کسی عهدی نسبته ای، بلکه با خودت عهد و پیمان گذاشته ای که خود تو حداقل بی تفاوت نباشی و یک گوشه کار را بگیری. هیچوقت فکر نکن که تو بهتر از هر کس دیگری می توانی از عهده کار برآیی.
هیچگاه این فکر را هم نکن که تو باید عالم دهر باشی تا بتونی به بقیه کمک کنی. نه. اصلاً اینطور نیست. و گرنه در آخر خسته و مآیوس خواهی شد. اهداف خیلی بزرگ و دست نایافتنی برای خود تعیین نکن. قول نده که تا ابد این کار را بکنی. هدفهای کوچک و مقطعی و برای مدت زمان معین در نظر بگیر و بعداً اگر خواستی می توانی توقف کنی یا باز هم ادامه دهی.
اگر فرد یا افرادی به عنوان الگو برای کاری که می خواهی بکنی پیدا نمی کنی سخت گیر نباش. با توجه به جوان بودن جنبش ما همجنسگرایان، الگوهایمان هم محدود است. الگوهای موجود در جامعه ما که همجنسگرایی را برنمی تابد بیشتر برای کمک به ادامه و حفظ وضع موجود و چگونگی خطر نکردن و گریبان خود گرفتن و تو تنهایی ماندن و ساختن است. فعالان حقوق همجنسگرایان و کسانی که دوست دارند در این راه قدم بگذارند باید مدلهای رهبریت و هدایت خاص خود را خلق کنند. مدلهایی که به چگونگی تغییر شرایط، چگونگی خلاص شدن از خوکردن به زیر دست ماندن و روحیه قربانی بودن ، و ارتقاء به روحیه حق خواهی منجر شود. شکل رهبری کردن و فعالیت را خودت تعیین کن و خود الگویی برای دیگران بشو. از یاد مبر که برای شروع کار لازم نیست عالم دهر باشی و حتماً باید در همه زمینه ها دانش و اطلاعات داشته باشی.
در عرصه ای کار کن که بیشتر از هر چیزی به آن علاقه داری، بهش فکر می کنی و موضوع آن برای خود تو اهمیت دارد و در حد معینی بیش از افراد دور و بر خود در باره آن می دانی.
یادت باشد که جنبش همجنسگرایان برای این نیست که ما بتوانیم در خلوت خود با کسی سکس داشته باشیم. این کار را قرنها همجنسگرایان با وجود همه قوانین سخت انجام داده اند. مسئله جنبش همجنسگرایان اعتراف اجتماعی و قانونی و فرهنگی به هویت جنسی همجنسگرایانه است، پذیرش تنوع جنسیتی در جامعه و رسیدن به برابری جنسی است.
فراموش مکن که تو می توانی همجنسگرا باشی و در عین حال بسیار موفق. فکر نکن که همجنسگرا بودن یعنی داشتن سکس زیاد با هر کسی که از راه رسید. گی / لزبین بودن با اکتفا کردن به یک شریک جنسی منافات ندارد. همجنسگرایی در سکس خلاصه نمی شود. جنبش همجنسگرایی یعنی سامان دهی به هویت همجنسگرایانه، و سکس تنها بخشی از مسئله است و نه کل آن.
به خاطر داشته باش که همجنسگرایان به خصوص در شرایط امروز ما به الگو نیاز دارند و تو می توانی یکی از الگوها باشی. تو می خواهی به دیگران کمک کنی که هویت جنسی خود را باز یابند و به جامعه آشنا شدن با این هویت و احترام به آن را آموزش می دهی.این حیطه، کار بسیار وسیع و دامنه داری است. لازم نیست که تو همه کار را به عهده بگیری. تنها یک گوشه آن را بچسب و انجام بده.

پیشقدم شدنت یعنی تو نسبت به زندگی و هویت خود احساس مسئولیت می کنی و از دیگر همجنسگرایان هم می خواهی که آنها هم چنین کنند. تو با این کارت دین و مسئولیت خود را نسبت به جنبش همجنسگرایان ادا می کنی.تنها زمانی قادر به جا انداختن این ارزشها در اذهان مخاطبان خود خواهی شد که خود عمیقاً به آنچه می گویی اعتقاد داری. به زندگی خود ارزش بده و حقوق همجنسگرایان بخشی از این است. هیچ لازم نیست که مثل دیگران عمل کنی. یا به پروژه در حال انجام ملحق شوی. خود یک عرصه تازه انتخاب کن و ابتکار جدید بزن.

ذهن خود را به فکر رقابت با دیگران که در عرصه های دیگر حقوق همجنسگرایان فعالند، مشغول مکن چرا که همه شما برای یک هدف حرکت می کنید. همه فعالان حقوق همجنسگرایان انسان هستند با همه عیب ها و اشکالات. همه اشتباه می کنند، همه کمبود دانش و اطلاعات دارند. همه فعالان مبتکرانی هستند که دست به عمل زده اند و می خواهند ظلم و ستم فعلی را برچینند. برای خود اهداف دور و دراز و رؤیایی انتخاب نکن. زمینی حرکت کن. مثلاً اینطور برنامه بریز:
من در این زمینه می خواهم به مدت یکسال کار کنم و هدفم هم این است که در عرض این یکسال حداقل 500 مخاطب برای خودم پیدا کنم. همینکه بتوانی افکار و دانش و ایده های خود را به 500 نفر برسانی خود کار بزرگی است و مطمئن باش این بذر افشانی تو بدون نتیجه نخواهد ماند. حالا بعد از یکسال اگر خواستی باز هم ادامه بدی باز با فکر و تآمل حرکت را ادامه بده.
یادت نرود که علاقمندان به این مسئله ای که تو مطرح می کنی خود به خود مخاطب تو خواهند بود. اما برای اینکار باید ذهنیت آنها، سطح شناخت و سلیقه آنها را بدانی و با زبانی با آنان صحبت کنی که برایشان ملموس باشد. به پیشنهادات و افکار آنها توجه کن ولی از یاد مبر که تو خود چیزی برای گفتن داری و می خواهی آنان را به سطح خود برسانی. پس پیام اصلی خودت یادت نرود.

این را تقریباً قول می دهیم که در بین مخاطبانت دو دسته عمده خواهند بود؛ دسته اول اینکه تو را ناجی خود می دانند و فکر می کنند که تو باید حلال همه مشکلاتشان باشی. محدودیت های خود را به این افراد بازگو کن و ذهن ناجی طلب آنها را به چالش بگیر. دسته دوم کسانی خواهند بود که اینکارت را بیهوده و دل خوش کنکی می دانند و برایت آیه یآس می خوانند. پس به خاطر بسپار که تو پیشقدم شده ای که بر ِیآس ها غلبه کنی، پیشقدم شده ای که بگویی ما با هم می توانیم کاری را به انجام برسانیم نه اینکه همه کارها سر یک نفر خراب شوند. به همکاری و تبادل تجارب با فعالانی که در عرصه دیگری در جنبش همجنسگرایان کار می کنند، بپرداز. منتظر نشین که دیگران تو را به همکاری دعوت کنند، خود پیشنهاد بده.
به خاطر داشته باش که هر کسی کاری شروع کند کسانی خواهند بود که او را به شکلی به چالش بکشند. از واکنش های تند و خشم آگین حذر کن، دلسرد نشو و انتقادات دیگران را بهانه ای برای خاتمه کار و پروژه ای که شروع کرده ای قرار مده.

خود تو هم پرورش یافته همین اجتماع هستی و ممکن است اشتباه کنی. پس به هر انتقاد و ایرادی به دقت گوش کن، ببین آیا چیزی برای یاد گیری دارد یا نه. حتی اگر آن انتقاد و ایراد را رد کنی. به برخورد کسانی که قبل از تو به فعالیت پیوسته اند و چگونگی برخود آنها با خودت نگاه کن و از عیب و نقص های آنان درس بگیر. صفات و خصوصیات اخلاقی و ارزشی خود را بشناس و در پی اصلاح آنها باش. آیا دچار هموفوبیا هستی؟ آیا واقعاً به برابری حقوق انسانها از جمله برابری زن و مرد در حرف و عمل معتقدی؟ آیا نسبت به همجنسگرایان دیگر که تیپ تو نیستند یا از تو مسن تر هستند نگاه منفی داری؟ خصوصیات منفی خود را اصلاح کن.

از انکار کردن مداوم حذر کن. قبول کن که خود تو هم مرتکب اشتباه می شوی. اعتراف به اشتباه و سعی در اصلاح آن را یکی از صفات بارز رهبریت خود قرار بده. فراموش مکن که هر رهبری به یادگیری و رشد در همه عرصه ها نیازمند است. اشتباهات ما و درسی که از آنها می گیریم به تجارب ما می افزایند، ما را صیقل می دهند و به پرورش شخصیتی خود ما کمک می کنند.
اکثر افرادی که پیشقدم می شوند بر این باورند که حق تعریف و تبیین مختصات و چارچوب مسائل را دارند. مثلاً دست اندرکاران یک نشریه همجنسگرا ممکن است این حق را به خود بدهند که تعریف همجنسگرایی، هویت همجنسگرایانه، عشق همجنسگرایانه و.... را مختص خود بدانند و تعاریف دیگران را نادرست. این نوعی ادعای مالکیت و انحصارطلبی است. از چنین خطایی پرهیز کن. به دیگران حق بده که جور دیگری نگاه کنند و تعاریف خود را هم بیان نمایند. با هدف شروع کن و هدف / اهداف فعالیت خود را با وضوح کامل نشان بده، درخواست کمک بکن و در حین عمل از بین مخاطبان خود همکارانی را برای خود برگزین. به کاری که شروع کرده ای با این دید نگاه کن که تو یک چیز تازه و جدیدی را شروع کرده ای. اگر قبلاً در جایی با گروهی کار کرده ای سعی نکن این فعالیت جدید را به نوعی تصویه حساب با همکاران قبلی تبدیل کنی.

مخاطبان جدیدی برای خود انتخاب کن. هیچ لازم نیست که برای مخاطبان نشریات یا فعالان فعلی فعالیت کنی. چرا که تنها با یافتن مخاطبان جدید است که سطح فعالیتها گسترده تر می شود و مسئله حقوق همجنسگرایان در سطح هر چه وسیع تری منعکس می گردد. از این اشتباه جدی بپرهیز که ناخواسته قربانی مخاطبان خود شوی. " من کار می کنم، زور می زنم و زحمت می کشم که به اونا کمک کنم، من میخوام اونا را نجات بدم و...." ( حرفهای مادری که خود را قربانی فرزندانش می کند.) در چنین وضعیتی تو پوسته قربانی اجتماع بودن را دریده ای اما در پوست قربانی گروه / مخاطبان خود بودن رفته ای. برای اینکه دچار چنین خطایی نشوی، رهبر و هدایت گری باش که قصد پایان دادن به آنچه که بیش از هر چیز خود تو را عذاب می دهد، اقدام کرده باشد. این مدل رهبری و هدایت بر این استوار است که رهبر و پیشقدم شونده برای درمان درد خود حرکت می کند و به این هم منجر نمی شود که رهبر بگوید: " من می خواهم به این افراد تو سری خور کمک کنم که...."
نسبت به فعالیت رهبرانی که در عرصه های دیگری کار می کنند علاقمند باش. مثلاً یک فعال حقوق همجنسگرایان باید نسبت به هر گونه فعالیت در زمینه حقوق بشر، مبارزه زنان با مردسالاری، رفع سانسور، برابری جنسی، آزادی عقیده و بیان و... حساس و از تحولات دور و بر و جامعه خود آگاه باشد. به همکاری و تعامل با دیگر رهبران و فعالان رو آورد و ضمن حمایت از خواسته های دیگران، آنها را هم به حمایت از مبارزه خود تشویق کند.
روی اهداف اصلی خود تمرکز کن و نیروی خود را صرف انتقاد و یا تصویه حساب با دیگران مکن. هدایت گر و رهبری باش که دیگران را به هدایت گر و رهبر شدن رهنمون شوی.
شرایط جامعه را در نظر بگیر اما مگذار که این شرایط تو را فلج کنند. کار و پروژه ای که میخواهی شروع کنی را به یکی دو نفر از بهترین و نزدیکترین دوستان معتمد خود در میان بگذارو سعی کن آنها را با خود همراه کنی. حتی اگر همراهی نکردند حداقل آنها را در جریان فعالیت خود قرار بده که اگر مشکلی برایت پیش آید، بتوانند در حل مشکل بتو کمک کنند.
اگر در پیشبرد پروژه خود دسترسی به اینترنت برای کسب اطلاعات بیشتر برایت ضروری است، با توجه به سانسور اینترنت در کشور، سعی کن یک پروژه همکاری با یکی دو نفر از همجنسگرایان ایرانی در خارج از کشور راه بیندازی. یا اگر خارج از ایران هستی، از طریقی سعی کن پروژه خود را با همکاری چند نفر از بچه های داخل کشور راه بیندازی. برای اینگونه ارتباطات میتوان از نشریات فعلی همجنسگرایان استفاده کرد.
این خطر هم در کمین یک رهبر و هدایت کننده نشسته است که از احساس تعریف و تمجید شنیدن از دیگران، جلب توجه و احترام بقیه به خود، گسترش تماسهای شخصی و... خشنود شود و کم کم دچار کیش شخصیت و خود پرستی گردد. چنین رهبرانی بیشتر به دنباله رو نیاز دارند تا دنباله روان به آنها. اینگونه رهبران به مرور به افرادی خود خواه، انتقادناپذیر و از خود راضی بدل می شوند. یک رهبر و هدایتگر جدی از چنین دامی می پرهیزد و برای اینکار به دیگران کمک می کند که خود تا سطح هدایتگر و رهبر شدن ارتقاء یابند و مخاطبان خود را تشویق می کند که خود ابتکار بدست گرفته و کاری بکنند. پس یادت نرود استعدادها را در بین مخاطبان خود کشف کنی و به آنها امکان و فرصت رشد و ترقی بدهی. یادت باشد که رهبران تازه به تبادل تجارب و حمایت تو نیازمندند و در اوایل کار ممکن است کارشان خالی از خطا نباشد. این کاملاً طبیعی است.
از منزه طلبی بپرهیز. کسی که می خواهد کارش را بدون هیچ عیب و نقصی انجام دهد، آنچنان در منزه طلبی غرق می شود که در عمل به هیچ کاری دست نمی زند. اشتباه و خطا کردن را به عنوان یک حق انسانی برای خود و دیگران به رسمیت بشناس. اشتباه چیزی نیست جزء کار و عملی که تو زمانی انجام داده ای که دانش و آگاهی امروز را نداشتی و اگر آن زمان مثل امروز می دانستی، آن را انجام نمی دادی. اشتباه دیروز نباید مانع حرکت امروز تو شود . پس نگذار ترس از خطا تو را فلج کند و از دست زدن به حرکت باز دارد.
این را حتماً به خاطر داشته باش که ممکن است افراد گروهی که می خواهی هدایت کنی کمتراز هر کسی نیازهای فردی و شخصی تو را درک کرده و به آنها پاسخ دهند و یا حتی به مشکلات و نیازهای فردی ات توجه کنند. همین امر ممکن است باعث شود که تو هر ایراد و انتقادی از طرف مخاطبان خویش را حمله به شخص خود تلقی کنی. پرهیز از چنین خطایی را بیاد داشته باش.
فعالیت رهبری و هدایت خود را در خدمت حل مسائل و تجارب تلخ زندگی خود قرار بده. قهرمان بازی در نیاور. از اعتراف به احساسات خود، دلگیری ها و نیازهای خود واهمه نداشته باش. صداقت و صراحت تو و نشان دادن ضعف باعث می شود که دیگران بهتر تو را درک کنند و در انجام کارها علاقمند شوند.
از همکاری دیگران استقبال کن. یادت بماند که کسانی که با تو همراه می شوند ممکن است تا ابد با تو نمانند، یکی ممکن است یک قدم با تو بیاید، دیگری چندین قدم و یکی دیگر شاید حتی بیشتر از خودت مقاومت کند و به کار ادامه دهد. رهبر و هدایتگر باید طوری حرکت کند که حتی اگر روزی خودش نتواند به کار و فعالیت ادامه دهد، دیگران بتوانند پروژه و ایده او را ادامه دهند.
پایان سخن: جامعه ما در گستره وسیع خود به کسب دانش در باره همجنسگرایی نیاز دارد. اگر تنها به خوانندگان مجله ماها اکتفا کنیم، می بینیم که امروز بیش از 1400 نفر ماها را می خوانند. این توهم را نباید داشت که هر خواننده ای یا هر همجنسگرایی خود به خود با کسب دانش و اطلاعات به یک فعال و تلاشگر راه حقوق همجنسگرایان تبدیل می شود. حتی چه بسا ممکن است کسانی که کمتر می دانند بیشتر از دیگران خصوصیات و روحیات پیشقدم شدن را دارا باشند. اگر از بین 1400 خواننده ماها تنها در صد کوچکی هم علاقمند به فعالیت باشند خواهند توانست بار این جنبش را تا حدودی به جلو ببرند و خود به پیدایش و پرورش رهبران تازه تری خدمت نمایند. این راهی است که جنبش ما باید طی کند. ما در حد خود سعی کرده و می کنیم که دانش و آموخته های خود را به دوستانی که به فعالیت و پیشقدم شدن علاقه دارند، در میان بگذاریم و امیدواریم مطلب فوق به درد شما دوستان علاقمند بخورد و در آینده شاهد گسترش هر چه بیشتر فعالیتهایتان باشیم. برای اطلاعات بیشتر پیشنهاد می کنیم مطلب " چه کاری از دست من بر می آید؟"( شماره 10 ماها) ، مقاله "لابی گری هنری که همه همجنسگرایان باید آن را بخوبی یاد بگیرند" ( شماره 8 ماها) و مطلب " با استعداد نهفته خود آشنا شویم" ( شماره 11 ماها) را هم مطالعه کنید.

همجنسگرایان از چه راهی می توانند به اهداف خود برسند؟

2007-04-17T04:20:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 15 مجله ماها
بحثی در جهت هدفمند کردن فعالیتهای همجنسگرایان
اشتباهی بزرگتر از این نمی توان مرتکب شد که همجنسگرایان، بدون توجه به چارچوب شرایط و وضعیت کل جامعه و بازیگران آشکار و پنهان عرصه های اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی، بخواهند موضوع دسترسی به حقوق و آزادیهای فردی و اجتماعی خود را مطرح کنند. بعبارت دیگر هر گروه اجتماعی، از جمله همجنسگرایان باید در تلاش خود برای رسیدن به آزادی بایستی مختصات و شرایط جامعه خود را بخوبی بشناسند، شم قوی در درک پارامترها و شناخت خوبی از بازیگران عرصه های مختلف، افکار آنان و چگونگی تاثیرگذاری بر آنها را داشته باشند و درعین حفظ استقلال جنبش خود اما بی تفاوتی به تحولات سیاسی و اجتماعی را کنار گذاشته و در نزاع بین نیروهای مختلف بایستی جایگاه خود را روشن کرده، تلاش نمایند حضور فعال خود را نشان دهند. هدف از اینکار تغییر شرایط موجود مبنی بر بی حقوقی همجنسگرایان و فراهم کردن شرایط و فضایی است که همجنسگرایان آزادانه بتوانند کار روشنگری و تشکل یابی و نهایتآ آزادی خود را بیابند. روی آوردن همجنسگرایان به این کار، آنان را به کنشگرانی فعال در عرصه اجتماعی تبدیل می کند که آگاهانه با هدفمند کردن فعالیتهای گروهی، جهت بهبود وضغ جمعی و گروهی خود تلاش می کنند.
چرا این کار ضروری است؟
حاکمیت ها، در هر کشوری، می توانند با توجه به امکانات خود بخشی یا حتی اکثر مردم را فریب داده و حقوق شهروندان خود را نادیده بگیرند، اما وجود دمکراسی، سازمانهای غیر دولتی و همچنین و رسانه های آزاد در هر کشوری به امر آگاهی رسانی کمک کرده و در شکل گیری اذهان عمومی و مقابله با تبلیغات دولتی و فریب مردم توسط حاکمان نقش بسیار مهمی دارند. در جوامع فاقد آزادی و رسانه های آزاد، حاکمیت ها همه میدان را تصاحب کرده و از ایجاد فضای مصنوعی گرفته تا بازی با کلمات و ایجاد اتفاقات و شبهه ها به توهمات مردم دامن می زنند. در نبود یک نیروی برقرار کننده تعادل( رسانه های آزاد و گروههای محروم شده)، تبلیغات یک جانبه دولتی باعث می شوند تا ظلم، بی عدالتی و انکار گروههایی از شهروندان بعنوان ارزش معنوی آن جوامع در اذهان بسیاری جا بیفتند. در چنین جوامعی تزویر و دورویی به خصلتی عمومی تبدیل می شوند. در چنین فضایی عمل گریزی و " سر خود گرفتن که جان خود را رهانیدن" بهترین خدمتی است که در وجه عملی، روانی و روانشناسی اجتماعی به ادامه وضع موجود کمک می کند. حکومت های غیر دمکرات نه تنها در روز روشن اطلاعات غلط را به جامعه تزریق می کنند بلکه دست به تحریف تاریخ در کتابها هم می زنند. و در کشور ما هم همین قاعده عملی می گردد. کافی است کمی دقت کنیم تا ببینیم که در مقایسه با تاریخ هزاران ساله ایران، تحمیل ارزشهای ایدئولوژیک بزور تبلیغات یا در قالب قوانین تحمیلی تا ایجاد مخاطره و حس دائمی ترس و اضطراب در بین مردم، چگونه باعث شده که بجایی رسیده ایم که امروز ایرانیان نتوانند میان ارزشهای تحمیلی و " خود" انسانی و تاریخی ایرانی را تشخیص دهند و کار بجایی رسیده که مردم آنچه در این دو دهه و خورده بر آنها تحمیل شده را جزیی از سرنوشت خویش و یا حتی بعنوان هویت واقعی خود بپذیرند.
روانشناسان بر این امر اتفاق نظر دارند که افراد جوامع محروم از آزادی نسبت به قدرت احساسی دوگانه دارند؛ از یک سو به نفرت از فشار و دیکتاتوری و از سوی دیگر به نوعی شیفتگی نسبت به اقتدار و زورگویی دچار می شوند. و افراد گروههای اجتماعی محروم از حقوق خود، در فاصله بین خواسته ها و تمایلات درونی خود تا واقعیتهای موجود و حاکم دچار آسیب می شوند و چه بسا در حق خواهی خویش نیز دچار شک و تردید و ندانم کاری شوند و ابر افسردگی، بی هویتی و حرمان در بین اشان دامن بگستراند.
صفحه شطرنج ایران
در کشور خود ما، حاکمیت و نمایندگان آن با بهره گیری از دین اسلام، اینطور تبلیغ می کنند که انسان ها از درک کامل قدرت الهی عاجزند و به همین دلیل محتاج برگزیدگانی ( روحانیون- ولایت فقیه) هستند تا بعنوان ناظر، مفسر و کنترل کننده اعمال و رفتار انسانها و وضع قوانین منطبق با دین، بار گناهان مردم را کم کنند. فلسفه " برگزیدگان" دین برای تفسیر و پیاده کردن احکام دینی، به پروژه دخالت دین در سیاست منجر شده که نتیجه و عواقب آن بر همگان روشن است؛ از جمله به اعتبار دین و مذهب در اذهان داخلی و خارجی لطمه شدیدی وارد کرده اما مهمتر از آن، باعث شده تا روحانیت با قرار گرفتن در راس قدرت حکومتی، به منابع ثروت ملی، ارتش و دیگر نیروهای نظامی و امنیتی چنگ انداخته و هرطور که خود می خواهند عمل کنند، مردم فاقد تشخیص خوب و بد خود معرفی شده و چنین صلاحیتی را منحصر به رهبران دینی حاکم می دانند. سانسور روزنامه ها، تلویزیون و اینترنت و اجازه ندادن به آزادی رسانه ها و تشکلات گروههای مختلف، امر نظارت بر کارهای حاکمیت روحانیون و معرفی گفتمان های دیگر را ناممکن کرده است. اینجاست که می بینیم ارزش های نادرست، بی توجهی به خواسته های فردی، شک و تردید نسبت به حقوق خویش، تزویر و دو رویی و توهم افکار عمومی اینچنین در جامعه حالت نهادینه شده بخود گرفته اند. برای نمونه،
در جامعه ما، تبلیغات هرسویه، با (سوء) استفاده آگاهانه از " گناه" بعنوان یک نیروی فراعقلی و تاکید بر ناتوانی انسان از " درک رازهای الهی"، بسیاری از همجنسگرایان را از درک و فهم شآن و حقوق انسانی خود ناتوان کرده است. هراس و شک تردیدی که در صفوف همجنسگرایان دیده می شود، نه تنها در بین بقیه هموطنان هم نمود دارد بلکه این راحالت را می توان در ذهنیت و رفتار و منش بسیاری از مردم دیگر جوامع دیکتاتور زده نیز مشاهده کرد. چون ذات و خصلت حکومتهای جبار همین است که با انواع بلندگوهای تبلیغاتی، شک و تردید و هراس را در دلها بکارند تا هر شهروندی خود یک پلیس شده و کسی نتواند" یاغی و سرکش" شود. البته حاکمان هر وقت منافع اشان ایجاب کند " ملت" را با تبلیغ و تهییج وارد صحنه می کنند تا نشان دهند که آنها برگزیدگان همین ملتند.
حکومت و قوانین آن حقوق همجنسگرایان را نفی کرده اند. در کتابهای درسی همجنسگرایی، زشت،منفور و انحرافی معرفی می شود، روزنامه ها امکان نوشتن و معرفی این پدیده را ندارند، همجنسگرایان از حق انتشار نشریات و مجلات علنی یا تشکیل گروههای حمایتی برای خود محروم هستند و.....، اما از طرفی امروز سه نشریه مختلف و یک برنامه رادیویی و تعداد زیادی وبلاگ در زمینه مسائل همجنسگرایان آگاهی رسانی می کنند، یک سازمان فعال بنام پی جی ال بعنوان یک سازمان متشکل فعالیت می کند و قشری از همجنسگرایان آگاه به مسائل، در کشور ( و خارج از کشور) پدید آمده است. از طرف دیگر فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی و روشنگری در عرصه ها و سطوح مختلف جامعه توسط دیگر گروههای اجتماعی در جریان است. ذهنیت و فرهنگ جامعه در حال تغییر و دگرگونی است و تعدادی از گروههای اجتماعی و سیاسی بیرون از حاکمیت هر چند با توجه به محدودیتهای موجود از دفاع علنی از حقوق همجنسگرایان سرباز می زنند اما با زبان بی زبانی حمایت خود را از همجنسگرایان بروز می دهند. در چنین حال و هوایی روشن کردن یک سری پارامترها میتواند در هدفمند کردن فعالیتهای همجنسگرایان مؤثر باشد.
توجه اینکه چنگ زدن به امور زندگی فردی و ارجح شمردن منافع شخصی، بی توجهی به منافع گروهی و جمعی، ملی و مملکتی و پیشه کردن صبر و واگذاری امور به مقدرات و گذر زمان، و عدم تقبل مسئولیت در کسب آزادی خویش و ترس از هزینه اینکار، آفتی است که میتواند ریشه هر حرکت و تلاشی را بخشکاند. بدتر از آن حالتی است که بر افراد یک گروه اجتماعی اینطور تشبه شود که فکر کنند برای دسترسی به منافع گروهی خود کلآ بهتر است که دور سیاست را خط بکشند. و اینجاست که عده ای ناآگاهانه و با حالتی تفرعن آمیز اعلام می کنند که " لطفآ موضوع را سیاسی نکنید" یا " من از سیاست خوشم نمی آید".
تنها همجنسگرایان بدون حقوق نیستند
در ایران، تنها همجنسگرایان نیستند که از حقوق خود محروم شده اند، هر چند که وضعیت بی حقوقی ما شدیدتر است. با اینهمه شناخت گروههای محروم دیگر، درس گیری از تجارب مبارزاتی آنان و نزدیکی و همکاری با آنها نفع زیادی برای همجنسگرایان دارد. فعالیت گروههای اجتماعی و حقوق بشری، فعالیتی داوطلبانه، آگاهانه، غیر انتفاعی و خود جوش است. فعالیتی است که فرد با توجه به آگاهی از بی حقوقی خود و هم احساسان خویش، رنج و مرارت ناشی از این بی حقوقی را در زندگی فردی و جمعی لمس و مشاهده کرده و با شناخت از علل و عوامل این بی حقوقی، به این درک و نتیجه می رسد که تنها راه همانا برخورد فعال با مسائل و تاثیر گذاری جهت تغییر شرایط و نظم موجود است. برای نمونه میتوان به این مورد اشاره کرد که در دروس مدارس، همجنسگرایی بعنوان یک بیماری و انحراف تبلیغ و معرفی می شود. این نه تنها ذهنیت منفی در باره همجنسگرایی و همجنسگرایان را آموزش می دهد بلکه خود محصل همجنسگرا را از شناخت و پذیرش هویت جنسی خود محروم کرده، بر بار افسردگی، از خود بیزاری و خود خوری او می افزاید و در نهایت چنین فردی را به سردرگمی جنسی گرفتار می کند. پس چالش قدرتی که این کتابها را تهیه و تنظیم می کند، تنها راه است چرا که مبارزه برای اصلاح فرهنگ و ذهنیت مردم به معنای مبارزه با تبلیغات غلط و شتشوی مغزی افراد در مراکز آموزشی هم هست. نمونه دیگر، بسیاری از همجنسگرایان با توجه به سانسور شدید حاکم، از شناخت احساسات خود ناتوان بوده و در کویر برهوت احساس درونی و آموزشهای دینی، اجتماعی و فرهنگی سرگردان هستند. وجود یک مرکز مشاوره برای همجنسگرایان و کمک به آنها در پذیرش هویت جنسی خود امر بسیار مهمی است. برای دست یابی به این خواسته، چاره ای جزء اعتراض به این مسئله، شجاعت درآویختن با نظم موجود و حافظان و متولیان این نظم موجود و ساختار شکنی باقی نمی ماند. با اینهمه، تمام افراد یک گروه محروم و به حاشیه رانده شدن از جمله همجنسگرایانف بطور همزمان به چنین درک و شناختی نمی رسند و اینجاست که اگاهترین و شجاع ترین افراد یک گروه پا پیش نهاده و نقش موتور محرک دیگران را بعهده می گیرند. همین افراد پیشتاز هستند که در شکل دهی به حوادث و اتفاقات در تاریخ ملتها بیشترین نقش را ایفا کرده و نام اشان ماندگار می ماند.
دو مسئله مهم: استقلال جنبش همجنسگرایان و رابطه همجنسگرایان با سیاست
پرداختن به این دو مسئله استقلال جنبش همجنسگرایان و رابطه جنبش همجنسگرایان با سیاست از این رو ضروری است که همجنسگرایان را در رهیافت به مسائل یاری می رساند .
بعضی ها با توجه به دیدگاههای سیاسی خود معتقدند که با حکومت فعلی گره ای از مشکلات ما باز نمی شود و بهترین و آسان ترین راه این است که همجنسگرایان فعلآ مسئله خاص خود را رها کرده و بطور فعالی وارد جنبش سیاسی برای تغییر حکومت یا تغییر قوانین بشوند و بعد از آن که فضای مناسب ایجاد شد آن وقت همجنسگرایان متشکل شده و برای رسیدن به برابری حقوقی خود تلاش کنند. عده ای هم عکس این نظر را دارند و معتقدند که همجنسگرایان به هیچ وجه نباید دور سیاست بگردند و همینکه حکومت بر جمع شدن همجنسگرایان در فلان پارک یا کافه چشم می بندد خود نعمتی است.
نظر اول نسخه سرباز پیاده شدن همجنسگرایان برای به هدف رسیدن احزاب سیاسی را می پیچد و بر اهمیت روشنگری و کار فرهنگی چشم می بندد و نمی پذیرد که در درون احزاب سیاسی و جامعه هم ناآگاهی نسبت به همجنسگرایی پدیده رایجی است و طرح مسائل همجنسگرایان را به آینده ای دور و نامعلوم موکول می کند. نظر دوم با دل خوش کردن به اینکه چند نفرهمجنسگرا در یکی دو شهر بزرگ میتوانند در پارکی یا کافه ای جمع شوند، موضوع حقوق اجتماعی و برابری جنسی همجنسگرایان را لوث کرده و عملآ مسائل، خواسته ها و مشکلات همجنسگرایان و بی حقوقی آنان در قوانین کشوری را بفراموشی می سپارد و انفعال و بی عملی را تبلیغ و توجیه می کند. به همین دلیل هر دو این نظرات بر خطا هستند..
جنبش همجنسگرایان یک جنبش مستقل است و باید مستقل بماند، باید تشکیلات ، مجلات ، انجمن ها و گروههای خاص خود را بوجود آورد اما در عین حال آگاهانه و هدفمند در رابطه با بازیگران عرصه های مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی موضعی فعال اتخاذ کند. جنبش همجنسگرایان یک جنبش سیاسی نیست بلکه جنبشی اجتماعی - حقوق بشری است.به این دلیل سیاسی نیست که هدف آن کسب قدرت سیاسی نمی باشد. در حالی که هدف یک حزب یا گروه سیاسی کسب قدرت حکومتی است. هر حزب یا گروه سیاسی در زمینه های مختلف اقتصادی، سیاست خارجی، ارتش، تقسیمات استانی، کشاورزی، آموزش و پرورش، سیاست پولی و..... همه برنامه دارد و میخواهد با گرفتن قدرت دولتی سیاستهای خود را اجرا کند. علاوه بر آن اعضاء و افراد یک حزب یا گروه سیاسی همه پیرو ایدئولوژی و باورهای نسبتآ مشابهی در زمینه های مختلف گفته شده هستند. در حالی که افراد درون جنبش همجنسگرایان، در زمینه های اقتصاد، مناسبات خارجی، سیاست پولی، کشاورزی، و..... دارای انواع و اقسام دیده گاهها بوده و در موارد گفته شده، هر فرد همجنسگرا ممکن است به یک حزب و گروه سیاسی احساس نزدیکی کند. تنها چیزی که همه همجنسگرایان را در درون جنبش همجنسگرایان کشور متحد می کند همانا بی حقوقی همجنسگرایان در قوانین کشور، تلاش دسته جمعی برای لغو این قوانین و آگاهی رسانی و اصلاح فرهنگی جامعه است.
اما اینکه جنبش همجنسگرایان یک جنبش سیاسی نیست بهیچوجه نباید به این امر تعبیر شود که بنابر این جنبش همجنسگرایان نباید خود را در فعالیتهای سیاسی درگیر کند. در درون همجنسگرایان دو نظر عمده وجود دارد؛ بعضی از همجنسگرایان معتقدند که ما باید در چارچوب همین حکومت و از بطن قوانین اسلامی، برای رسیدن به حقوق خود تلاش کنیم. عده ای هم معتقدند که با وجود این حکومت ما به حق و حقوق خود نمی رسیم و جنبش همجنسگرایان باید ضمن حفظ اسقلال خود اما هر چه بیشتر و فعالتر در حرکات و اعتراضات سیاسی و مدنی گروههای مختلف شرکت و در جهت تضعیف و در نهایت تعویض این حکومت، تلاش نماید. پیروان این نظر استدلال می کنند که با حاکم بودن یک ایدئولوژی مذهبی بر اساس ولایت فقیه، و با قرائت های سنتی از دین و با حاکم بودن متعصب ترین قشر جامعه و با قانونی که نه تنها حقوق ما را نادیده گرفته بلکه فعالانه حکم اعدام و شلاق را برای همجنسگرایان تجویز می کند، هیچ پایه عقلی و منطقی برای این استدلال که ما باید در چارچوب همین حکومت و از بطن قوانین اسلامی، برای رسیدن به حقوق خود تلاش کنیم، را باقی نمی گذارد.

چه باید کرد؟
این دیگر بر همگان روشن است که هر چه دمکراسی در کشور بیشتر شود، هر چه افراد با تفکر و غیر متعصب در پست های مهم قرار بگیرند، هر چه سانسور روزنامه ها و مطبوعات کمتر شود، هر چه آزادی بیان گسترش بیشتری یابد، هر چه گروههای بیشتری برای چنین خواسته هایی وارد تلاش شوند، هر چه سرکوب حکومتی کندتر شود، به همان نسبت طرح مسائل همجنسگرایان هم امکان بیشتری می یابد. مثلآ اگر دانشجویان، زنان، نویسندگان، کارگران، گروههای حقوق بشری، سازمانهای غیر دولتی و........ برای حقوق خود اعتراض کنند، دفاع از خواسته های این گروهها و شرکت عملی در فعالیتهای آنها در واقع به معنای تقویت عناصر دمکراسی و حقوق بشر و همانا تلاش برای ایجاد زمینه فعالیت حقوق همجنسگرایان است. به همین دلیل، همجنسگرایان باید نسبت به فعالیتهای دیگر گروهها با حساسیت برخورد کرده و در جهت تقویت آنها و تضعیف جبهه ای که حقوق بشر، آزادی تشکلات و سازمان یابی مدنی را نفی می کند، بکوشند. چرا که تنها در فضای باز تر است که امکان صحبت از تابوهای اجتماعی امکان پذیر است.
فرار از واقعیتها و سر در لاک خود فرو بردن گره ای از کار فرو بسته ما همجنسگرایان نخواهد گشود. نق زدن و اکتفا به گله و شکایت از شرایط و یا امید و آرزو به اینکه حکومتگران سر عقل بیایند هیچوقت در هیچ کشوری، ثمری برای کسی در بر نداشته است. بسیاری ازهمجنسگرایان حالت انسان دو شخصیتی را دارند که مدام ناچار به بازی نقشی هستند تا در امان بمانند، نه میتوانند "خود" باشند و خود را دریابند و نه می توانند آنچه می خواهند بشوند. در نتیجه در سطح باقی مانده اند. تجارب زندگی اشان هم گویای این است که هر آنچه تحت عنوان ایمان مذهبی به خوردشان داده اند، هر روز ابعاد گوناگون خودکامگی و تزویر نهفته در آن آشکارتر می شود.
همجنسگرایان آگاه و جدی باید برای خلاص شدن از این کابوسی که جامعه همجنسگرایان بدان گرفتارند، اگاهانه و هدفمند وارد تلاش و فعالیت شوند. تجربه همین چند سال اخیرنشان می دهد که هر چه فعالیتها و تلاشهای همجنسگرایان بیشتر شود و هر چه همجنسگرایان بیشتری وارد فعالیت شوند بهمان اندازه جامعه صدای ما را خواهد شنید و به همان نسبت افراد بیشتری خواهند توانست خود را از کویر بوهوت رهانیده با گرایش جنسی خود آشتی کرده و برای دستیابی به حقوق خویش وارد فعالیت شوند. با این حساب،
مستقل بودن جنبش همجنسگرایان و سیاسی نبودن آن درست اما این مترادف بی عملی و عدم کنشگری و پیوند با دیگر جنبش های موجود اجتماعی نمی باشد. بر عکس همکاری، حمایت متقابل و تلاش برای باز کردن فضای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کشور تنها راهی است که میدان را برای طرح مسائل همجنسگرایان باز می کند و درست به همین دلیل همجنسگرایان باید بطور فعالی درمبارزات روزمره در دفاع از دمکراسی، حقوق بشر و گروهها و افراد آزادی و دمکراسی خواه، شرکت کنند.
چرا این کار ضروری است؟
در هر جامعه ای دو منبع قدرت وجود دارد، یکی منبع قدرت حکومتی و دیگری منبع قدرت و توان کسانی که خواهان تغییر شرایط و قوانین و بهتر شدن زندگی انسانها هستند. هر دو حریف قدرت خود را از منابع گوناگون می گیرند و عامل تعیین کننده در این نزاع همانا موازنه قدرت است.همجنسگرایان نمی توانند با توسل به اینکه ما به سیاست کار نداریم و یا جنبش ما سیاسی نیست، خود را در مناقشه دو قدرت موجود کنار بکشند یا گول تبلیغات یک جانبه حاکمان را بخورند که " از کجا معلوم که مخالفان این حکومت با آزادی ما موافق باشند". محروم کردن صف دمکراسی و حقوق بشر از حمایت یعنی تضعیف آن در برابر قدرت حریف. در حالی که بر همگان روشن است که منافع جنبش همجنسگرایان در گرو تقویت کدام نیرو است.
پیوند زدن جنبش همجنسگرایان به دیگر جنبش ها مثلآ جنبش زنان، دانشجویان، کارگران، پرستاران،اقلیتهای قومی و زبانی، گروههای حقوق بشری، زندانیان سیاسی و عقیدتی و...از یکطرف باعث اعتبار و تقویت اعتماد یه نفس خود جنبش همجنسگرایان می شود و بر تجارب مبارزاتی فعالان آن می افزاید و از طرف دیگر صف نیروهای آزادی و دمکراسی خواه را تقویت می کند. هر دو این دستاورد در خدمت دستیابی همجنسگرایان به حقوق خود می باشند.
خلاصه اینکه در بطن جامعه ما تب و التهابی است که همگان از آن خبر دارند. انواع گروهها و دسته ها و اقشار مختلف در جامعه، هر کدام برای دستیابی به حقوق خود تلاش و مبارزه می کنند. این درگیری با حاکمان برای دست یابی به حقوق نفی و انکار شده، هر روز از جایی و در یکی از شهرهای کشور بیرون می زند. این مبارزات بدون شک روزی به ثمر خواهند رسید. تنها ورود افراد و گروههای هر چه بیشتر و منسجم و مستکم کردن صف همه نیروهای خواهان آزادی و حقوق اجتماعی است که به تقویت جبهه دمکراسی و حقوق بشر می انجامد و دسترسی به آزادی را به جلو می اندازد. همجنسگرایان ایران باید با جمع کردن نیروهای خود سعی کنند بطور هدفمند بر حوادث و سیر تحول رویدادها تاثیر گذاشته، و با شرکت فعال خود، به وظیفه گروهی و ملی خود در نهادینه شدن دمکراسی و حقوق بشر در کشور بکوشند. از همین رهگذر است که ما همجنسگرایان کشور خواهیم توانست در تغییر شرایط موجود و مهیا کردن فضایی که بتوانند آزادی خود را در آن بیابیم، سهم و نقشی در خور خواسته هایمان داشته باشیم.

یک قدم جلوتر
در تاریخ مبارزاتی همجنسگرایان کشورهای دیگر نمونه های زیادی وجود دارند که نشان می دهند گاهی بعضی از همجنسگرایان علاقمند به سیاست با تشکیل گروهی خاص در کنار فعالیت عمومی برای حقوق همجنسگرایان، اما نوعی فعالیت سیاسی را هم وارد برنامه خود کرده اند. اگر چنین کاری در خدمت پیشبرد اهداف همجنسگرایان باشد هیچ اشکالی ندارد اما بشرطی که چنین حرکتی گروه مورد نظر را به زائده ای صرف از یک گروه سیاسی خاص تبدیل نکند، بلکه به معنای برخورد فعال با تحولات، شرکت عملی در حرکات و اعتراضات سیاسی و در جهت مسلح کردن همجنسگرایان به آگاهی اجتماعی و سیاسی باشد.نمونه دیگر اینکه همجنسگرایان کشورهای دیگر در زمان انتخابات، با کاندید کردن خود، انجام مصاحبه با کاندیداهای مختلف، روشنگری در باره مواضع سیاسی و فرهنگی احزاب گوناگون و.... باعث می شوند تا افراد همجنسگرا با آگاهی بیشتری در انتخابات شرکت کرده و به کاندیداهایی رای دهند که در مجالس قانون گذاری یا ریاست جمهوری، از لوایح حامی حقوق همجنسگرایان پشتیبانی می کنند. این نوع لوبی گری سیاسی باعث می شود تا همجنسگرایان تاثیر خود را بعنوان یک نیروی اجتماعی نشان دهند و این باعث می شود تا احزاب مختلف و کاندیداهای آنان، همجنسگرایان و جنبش آنان را بحساب آورده و در اعتراف به خواسته های همجنسگرایان از همدیگر سبقت بگیرند. شرایط کشور ما برای تشکیل یک چنین گروهی از همجنسگرایان که بطور فعالی به امور سیاست بپردازد در داخل کشور مهیا نیست اما تحت نامهای پوششی مختلف میتوان این کار را کرد و از آن مهمتر هزاران هزار همجنسگرای ایرانی مقیم خارج کشور میتوانند با تشکیل چنین تجمعی یک نیروی مهم و ضروری پشت جبهه ای ایجاد کرده سهم خود را در آگاهی رسانی و روشنگری ادا کنند.
در مورد داخل کشور، فکرش را بکنید که اگر انجمنها و گروههای مختلف دوستی و حمایتی همجنسگرایان در شهرهای مختلف در کنار پارتی ها و جشن های خود اخبار فعالیتها و حرکات اعتراضی گروههای اجتماعی دیگر را به گوش هم رسانده و (حتی بدون اسم و نشان یا با انتشار اعلامیه ها و بیانیه های حمایتی)، بطور دسته جمعی در فلان تظاهرات اعتراضی یا تجمع ( مثلآ 8 مارس روز جهانی زن) یا..... شرکت کنند. تکرار و تداوم این حرکات نه تنها افراد بیشتری را به صف اعتراضات می کشاند بلکه خود همجنسگرایان شرکت کننده تجارب بسیار ارزنده ای هم کسب می کنند و مهمتر از همه راه برای طرح مسائل و مشکلات خود همجنسگرایان هم هموار می شود.
تنها با حرکت هدفمند و آگاهانه همجنسگرایان آگاه و به میدان کشاندن نیروی وسیع دیگر همجنسگرایان و پیوند آن با دیگر جنبش ها است که زمینه برای آزدی و دست یابی به حقوق اجتماعی اقلیتهای جنسی هموار می شود.

همجنسگرایان دانشجو و مسئولیتی که بر دوش دارند

2007-04-17T04:19:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 20 مجله ماها
در شرایط نامتعارف، یعنی در زمانی که دولتهای حاکم قواعد متمدن دمکراسی را زیر پا گذاشته و احزاب و گروهای مخالف خود را سرکوب، سانسور شدیدی بر مطبوعات اعمال و امکان نفس کشیدن به گروهها و احزاب سیاسی و دیگر اقشار سرکوب شده نمی دهند، دانشجویان آن کشور بعنوان وجدان بیدار جامعه قد علم کرده و در مبارزه برای دمکراسی ، حقوق بشر و طرح خواسته های اقشار مختلف مردم پیشگام می شوند. این مسئله مختص کشور ما نیست بلکه در همه کشورهایی که از نبود دمکراسی رنج می برند دیده شده و می شود. یکی از دلائلی که چنین امکانی را برای دانشجویان فراهم می کند این است که تجمع و مراوه بین دانشجویان آسان است، تعداد زیادی از دانشجویان در خوابگاهها و کلاسهای درسی با هم هستند، جوانند و سری نترس دارند و از طرف دیگر موقعیت آنها این امکان را برایشان فراهم می کند که با دانش و علم امروزی آشنا شده و در مقایسه جامعه خود با دیگر جوامع، مشکلات و نواقص را دیده و برای رفع آنها بکوشند. جنبش دانشجویی در کشور ما که دمکراسی و حقوق مدنی در آن از طرف حکومتها نادیده گرفته شده، سابقه مبارزاتی طولانی دارد و علیرغم همه تلاشهای حکومتی برای سرکوب جنبش دانشجویی اما این جنبش همچنان بعنوان نبض زنده جامعه به حیات خود ادامه می دهد.
حکومتها اما با توجه به این خصیصه جنبش دانشجویی و ترسی که از گسترده تر شدن آن دارند، تمام سعی خود را می کنند تا جنبش دانشجویی را ایزوله و آن را حداکثر به محدود دانشگاه محدود و از پیوند خوردن آن با جنبش های دیگر و مطالبات آنها و بعبارتی برقراری رابطه دانشجویان و جامعه ممانعت بعمل آورند تا راحتر آن را ایزوله و سرکوب کنند و از طرف دیگر با سرکوب و فشار به جنبش دانشجویی به دیگران می فهمانند که هزینه مبارزه زیاد است و بهتر است که خود را کنار نگه دارند. با جنبش زنان و نیروهای سیاسی هم همین برخورد می شود. فعالان و رهبران جنبش دانشجویی و دیگر جنبش ها در عوض برای کم کردن هزینه مبارزه و بالا بردن هزینه سرکوب برای حکومتیان بدرستی سعی می کنند که جنبش خود را به جنبش های اقشار مختلف اجتماعی پیوند زده و حرکت وسیعی برای دمکراسی و حقوق بشر و ایجاد یک جنبش عمومی و قوی حقوق مدنی و شهروندی ایجاد کنند.
آگاهی از این قواعد بازی برای گروههای اجتماعی مختلفی که از حقوق مدنی و شهروندی خود محروم هستند از جمله جامعه همجنسگرایان کشور بسیار مهم و ضروری است. اگر بپذیریم که بی تفاوتی نسبت به جنبش دانشجویی و دیگر جنبش های اجتماعی و عدم حمایت از آنها درست همان چیزی است که حکومتیان می خواهند آنوقت پیدا کردن راه صحیح کار چندان سختی نیست، اگر رهبران جنبش زنان و دانشجوایان یا شخصیتی مثل اکبر گنجی اعلام می کنند که ما نه تنها از دگراندیشان بلکه از " دگرباشان" هم حمایت می کنیم، این سخن باید در بین " دگر باشان" پژواک مناسبی بیابد. باید نشان دهیم که ما از این سخنان استقبال می کنیم ، سزاوار حمایت هستیم و قدر آن را می دانیم. بنابراین راه صحیح این است که به حمایت از جنبش ها برخاسته و در تقویت پایگاه اجتماعی اشان و گسترش حمایت مردمی از آنها تلاش شود. بخصوص گزوههایی همچون ما همجنسگرایان که خود سرکوب و از حقوق اجتماعی محروم هستیم نباید در این مناقشات بین قدرت و نیروهای خواهان آزادی و دمکراسی بی طرفی پیشه کنیم و سر خود کلاه بگذاریم یا خود را با این بهانه دلخوش کنیم که ما به سیاست کاری نداریم. تنها درگیر شدن فعال همه ما در مبارزه برای دمکراسی و تقویت حقوق مدنی و شهروندی است که راه را برای طرح وسیع مطالبات ما و دسترسی به حقوق امان تضمین می کند. و گرنه ما همچنان در حاشیه، بدون هیچ حق و حقوقی و پنهان در جامعه خواهیم ماند.
اما جنبش همجنسگرایان نباید خود را در جنبش های دیگر از جمله جنبش دانشجویی منحل کند بلکه باید هدفمند و آگاهانه با این جنبش و جنبش های دیگر پیوند بخورد و ضمن حفظ استقلال خود فعالانه در مبارزه شرکت کند. چگونه چنین چیزی عملی است؟
امروزه هزاران هزار دانشجوی همجنسگرا ( گی و لزبین) در دانشگاههای مختلف کشور درس می خوانند و بسیاری از آنها در خوابگاههای دانشجویی زندگی می کنند. موقعیت این دانشجویان همجنسگرا وظایف و مسئولیت هایی را بر دوش آنها گذاشته که در عین سخت بودن اما انجام این امر خطیر تنها از دست آنها بر می آید و بس؛ دانشجویان همجنسگرا از یک طرف باید نسبت به گروه صنفی خود ( جنبش دانشجویی)، خواسته ها و مبارزات آن احساس مسئولیت کنند و از طرف دیگر از روشنگری در مورد همجنسگرایی و کمک به جنبش همجنسگرایان هم نباید غافل بمانند. این دانشجویان میتوانند بعنوان حلقه واسط و رابط بین جنبش دانشجویی و جنبش همجنسگرایان عمل کنند. تنها همین دانشجویان هستند که چنین موقعیت و امکانی دارند و نباید از مسئولیت خود شانه خالی کنند چرا که این بخش کار از دست کسان دیگری بر نمی آید. بسیاری از این دانشجویان همجنسگرا از یک طرف به اینترنت و وسایل ارتباط جمعی همجنسگرایان دسترسی دارند و از طرف دیگر در دانشگاه خود در جریان اعتراضات، اعتصابات و دیگر تحرکات دانشجویان فعال قرار دارند.
حال اگر داشجویان گی بتوانند بطور وسیعی دست به وبلاگ سازی زده ( خیلی از آنها هم اکنون هم وبلاگ دارند) و در وبلاگ های خود در کنار طرح مسائل همجنسگرایان در جامعه و روشنگری در باره مسائل جنسی، موضوع مسائل جنبش داشجویی بخصوص در حوزه دانشگاه خودشان و همینطور مباحث مطروحه بین دانشجویان، خواسته های آنها، اخبار اعتراضات و تحصن ها و ... را منتشر کنند. این دانشجویان قادرند با چنین ابتکاری و دیگر ابتکارات شخصی مسائل و مبارزات جنبش دانشجویی را در کنار مسائل و مبارزات همجنسگرایان یکجا مطرح و در نتیجه با مخاطبانی از هر دو گروه رابطه برقرار کنند و آنها را با مسائل هر دو گروه آشنا و اهمیت وضرورت دفاع از همدیگر را در بین آنها ترویج کنند.
این دانشجویان همجنسگرا در عین حال میتوانند در جهت تماس و آشنایی بیشتر با دیگر دانشجویان همجنسگرا و همینطور غیر همجنسگرا به معرفی وبلاگ های آنان و.... بپردازند و در ادامه سعی کنند حلقه ای از آشنایی و دوستی با هم برقرار کرده طوری که بطور خصوصی و خارج از دنیای اینترنت هم بتوانند با هم ملاقات و در مورد مسائل مورد علاقه بحث و گفتگو کنند و در جهت شرکت فعال هر دو گروه در مبارزات صنفی و حقوق بشری بکوشند. موفقیت در چنین کاری به پیوند خوردن هر دو جنبش دانشجویی و جنبش همجنسگرایان کمک زیادی می کند. عرصه دیگر فعالیت این دانشجویان میتواند این باشد که با نوشتن مطالب و مقالاتی در مورد هر دو جنبش در نشریات دانشجویی و مجلات همجنسگرایان به آشنایی وسیعتر این دو گروه و نزدیکی مبارزات آنها یاری رسانند. یا با ایجاد لیست ایمیلی از خوانندگان خود ودیگر علاقمندان، در روزهای اعلام حرکات اعتراضی و تجمع بمناسبتهای مختلف، فوری به خبر رسانی پرداخته و افراد هر چه بیشتری را به شرکت در اعتراضات ترغیب کنند.

لزبین ها ( بخصوص لزبین های دانشجو) بسته به علاقمندی خود، علاوه بر فعالیت فوق میتوانند بعنوان حلقه رابط بین جنبش همجنسگرایان و جنبش زنان و فمینیستی کشور هم عمل نمایند و شکل فعالیت تقریبآ میتواند از همان نوع فوق باشد.
توجه و اهمیت دادن به اینگونه کارها بسیار ضروری است چرا که با زیر برف کردن سر خود که ما این چیزها را نمی بینیم یا علاقه ای به اینکارها نداریم، کاری از پیش نخواهد رفت و تنها به حکومتیان که خواهان کناره گیری مردم و سرکوب شدگان از مبارزه و ایزوله شدن فعالان حقوق بشری هستند، خدمت کرده ایم. هر انتخابی که تک تک ما می کنیم چه بخواهیم و چه نخواهیم در تقویت یک طرف معامله تآثیر دارد حتی اگر انتخابی نکرده و سکوت کنیم و بی طرفی پیشه نمائیم، باز این هم خود نوعی انتخاب است و تاثیرش در تقویت طرف ممخالف آزادی معلوم. پس بدون شرکت فعال همه ما بعنوان جزئی از ملت و بدون پیوند خوردن جنبش های مختلف اجتماعی با هم و غلبه بر تلاش حکومتیان برای ایزوله کردن هر گروه، جنبش وسیع دمکراسی خواهی در کشور شکل نخواهد گرفت و دمکراسی، حقوق بشر و حقوق شهروندی در کشور ما همچنان در محاق خواهد ماند. آه و ناله از بی حقوقی باید به عمل و کنش فعال برای غلبه بر موانع موجود رشد کند و گرنه جدی نبودن خود، خواسته ها و حقوق خود را ثابت کرده و غیر مستقیم بر بی عدالتی و نبود دمکراسی مهر تآئید زده ایم. سکوت ما بمعنای رضایت ما تلقی میشود. سکوت را باید شکست. آزادی آنگاه بدست می آید که از خواسته های خود شناختی صحیح داشته باشیم، خواسته ها و منافع خود را جدی بگیریم، موانع پیش راه را بشناسیم وبرای غلبه بر آنها بکوشیم،حاظر به پرداخت هزینه برای آزادی خود باشیم و آگاهانه، هدفمند و با برنامه حرکت کنیم. آنچه در این مقاله گفته شد را تعدادی از دوستان اگاه همین امروز به آنها عمل می کنند اما این حرکت باید وسیع و گسترده شود و نیروهای هر چه بیشتری وارد میدان شوند تا بتوان وزنه را به نفع آزادی و دمکراسی هر چه سنگین تر کرد.

جنبش همجنسگرایان ایران، هست یا نیست؟

2007-04-17T04:18:00.000-07:00

برگرفته از شماره 19 مجله ماها
" به صرف گفتن و نوشتن در باره مفاهیم کرامت و خودگردانی، انسان ها صاحب کرامت و خودگردان نمی شوند."
اکبر گنجی

جنبش ( هر جنبشی) به معنای حرکت و تلاش آگاهانه برای رسیدن به اهداف معینی است. نفس جنبش بدان معنا و برای آن است که در شرایط مفروض ( حاظر) وضعیت ایده آل نیست و تغییراتی باید در عرصه های معینی صورت بگیرد تا جنبش مزبور و پایگاه اجتماعی آن به اهداف خود برسند. پس تغییر وضعیت موجود برای دست یابی به اهداف ضروری است. یک جنبش برای تغییر شرایط و ایجاد وضعیت مطلوب خود بوجود می آید.
جنبش همجنسگرایان جنبشی است برای رها سازی همجنسگرایان از بی حقوقی و تبعیضات قانونی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی. با این حساب جنبش همجنسگرایان بمعنای تلاش آگاهانه برای تغییر معادلات موجود نفی کننده حقوق همجنسگرایان، و حرکت بسمت دست یابی به حقوق شهروندی و مدنی برابر در همه عرصه های زندگی برای همجنسگرایان است.
اگر قانون حقوق اقلیتی را برسمیت نشناسد، چنبش آن اقلیت چاره ای جز این ندارد که برای دست یابی به حقوق خود تنها به مرزهای قانونی بسنده نکند و حق خود بداند که قانون شکنی کند. اگر چنین نبوده و نباشد جنبش ها در جهان هیچوقت به حقوق خود دست نمی یافتند. اعتراضات علنی، تظاهرات و تقویت صفوف نافرمانی مدنی باید بعنوان ابزارهایی برای حق خواهی در خود جنبش برسمیت شناخته شوند.
هر حرکت و تلاشی را نمی توان جنبش نامید. جنبش مختصات و تعریف خاص خود را دارد. جنبش همجنسگرایان زمانی زاده می شود که تعدادی فعالیتهای سازمان یافته گروهی / سازمانی بنمایندگی از قشر وسیع و به درجات متفاوت فعال یا صرفآ مصرف کننده اما عمیقآ خواستار تغییرات، پا بگیرند نه اینکه چند نفر محدود بطور ارادی و بدون پشتوانه حمایتی آن قشر وسیع ، بخواهند همه را به منزل مقصود برسانند.
حال چگونه میتوان فهمید که گروهها و سازمانهای متشکلی که خود را نماینده همجنسگرایان می دانند واقعآ نماینده این قشر هستند یا نه؟
برقرای ارتباطی سازمان یافته بین کسانی که خود را نماینده می دانند با پایگاه خود ( جامعه وسیع همجنسگرایان) مهمترین مسئله ای است که رهبران باید به آن توجه کنند. این ارتباط زمانی ایجاد می شود که آن قشر وسیع که پایگاه رهبران بحساب می آید، آمال، آرزوها، خواسته ها و تمنیات خود را در گفتار و رفتار رهبران منعکس شده ببیند. گفته های رهبران را حرف های دل خود بداند و در عین حال نسبت به سازمان های رهبری کننده احساس مسئولیت کند و در جهت تحقق آنها بکوشد. پس لازمه موفقیت یک جنبش این است که همه بار و کارها بر دوش رهبران نماند بلکه خود پایگاه ( جامعه همجنسگرایان) هم بایستی به مسئولیت خود عمل کنند.
اگر رهبران زحمت می کشند، نشریه و تشکیلات راه می اندازند، بخش وسیعی از وقت خود را صرف اینکار می کنند، چه بسا از بسیاری از مسائل شخصی و خصوصی خود می گذرند و همه را در راه منافع عمومی جنبش بکار می گیرند در عوض حق دارند توقعات خاصی هم از افراد پایگاه خود ( همجنسگرایان) داشته باشند. بعبارت دیگر احساس مسئولیت باید دوجانبه باشد و گرنه جنبش دلخواه شکل نخواهد گرفت.
با چند مثال منظور خود را روشن کنیم: زمانی که کنگره ملی آفریقا جنبش ضد آپارتاید در آفریقای جنوبی را رهبری می کرد؛ رهبر آن آقای نلسون ماندلا در زندان بود اما همین رهبر زندانی در تماس با کمیته رهبری کنگره ملی آفریقا، برای مقابله با رژیم آپارتاید بعضی اوقات اعلام تظاهرات یا اعتصاب عمومی می کرد و میلیونها نفر از سیاهپوستان ( پایگاه جنبش ضد آپارتاید) با جان و دل به اعلان های او پاسخ می دانند و در روز مقرر به خیابانها می آمدند یا دست از کار می کشیدند. همین امر به رهبران رژیم آپارتاید و همه دنیا ثابت می کرد که آقای ماندلا و کنگره ملی آفریقا براستی که نماینده جنبش ضد آپارتاید هستند و پایگاه او ( یعنی سیاهپوستان و دیگر افراد ضد آپارتاید براستی خواهان تحقق اهداف کنگره ملی آفریقا هستند و حاضرند برای آنها فداکاری کنند. نتیجه آن شد که در نهایت کنگره ملی آفریقا بر رژیم آپارتاید پیروز شد و اصلاح قوانین و ساختارها را شروع کرد.
نمونه ملموس دیگر تظاهرات میلیونی همجنسگرایان آمریکا به دعوت تعدادی از سازمانهای همجنسگرایان در
سالهای 1979، 1987 و سال 2000 بود. در این سه تاریخ سازمانهای رهبری کننده جنبش همجنسگرایان آمریکا برای نمایش قدرت و نیروی جنبش همجنسگرایان اعلام تظاهرات کردند و پایگاه آنان( جامعه همجنسگرایان) به فراخوان رهبران خود لبیک گفته در روز مقرر به خیابانها آمدند و قدرت و اراده خود را بنمایش گذاشتند. تظاهرات کارگران شرکت واحد در تهران و یا اعتراضات دانشجویی و یا اقوام مختلف در گوشه و کنار کشور نیز نمونه های دیگری از این باب هستند.
در چیزی که بنام جنبش همجنسگرایان ایران از آن یاد می شود چنین رابطه رهبری کننده و رهبری شونده غایب است. اشتباه نشود ما دنباله روی کورکورانه را تشویق نمی کنیم اما به سازماندهی و اهمیت ایفای نقش و وظایف در خور هر کدام ( رهبری کننده و رهبری شونده) باور داریم. برای مثال اگر امروز سازمان همجنسگرایان ایران( پی جی ال او) یا یکی از همین نشریات همجنسگرایان یک پرسشنامه تهیه و از خوانندگان خود بخواهند که به سئوالات مطروحه جواب دهند بجرآت میتوان گفت که بیش از 95 درصد افراد جوابی نخواهند داد. ( این را با دلیل و مدرک می گوئیم). این خود نشان از آن دارد که آن رابطه و حتی احترام متقابل شکل نگرفته است، حال چه برسد به اینکه دعوت به تظاهرات شود یا شرکت در یک حرکت اعتراضی جنبش های دیگر. بنابریان در برقراری ارتباط سازنده هر دو نیروی رهبری کننده و رهبری شونده بایستی به مسئولیت های خود عمل کنند.
داشتن چندین وبلاگ و نشریه لازمه یک جنبش است اما کافی نیست. آز آنجا که جنبش همجنسگرایان قصد پایان دادن به بیعدالتی در همه زمینه ها را دارد می بایست حضور خود را هم در تمام عرصه ها نشان دهد. این حضور عملی نخواهد شد مگر اینکه نیروهای هر چه بیشتری از همجنسگرایان در هر کجا که هستند و در هر عرصه کاری، اجتماعی و شهری که در آن زندگی میکنند آستین ها را بالا زده و با انواع روش ها نارضایتی خود را از این شرایط بی حقوقی محض علنی کنند. این یعنی تجلی خواسته ها و آمال جمعی ما در سطحی وسیع.
برای اولین بار در تاریخ ما است که هزاران هزار همجنسگرای ایرانی از طریق نشریات فعلی بصورت شبکه گسترده ای با هم در تماس هستند. این یک موفقیت بزرگی است.
اما جو حاکم بر نشریات این را تداعی می کند که اکثر مطلق خوانندگان صرفآ مصرف کننده هستند و خود کاری به چیزی ندارند. اگر اراده لازم برای تغییر شرایط در بخش وسیعی از همجنسگرایان از جمله مخاطبان نشریات فعلی شکل نگیرد میتوان گفت که به موفقیت حرکت فعلی هم چندان امیدی نمی توان داشت.چرا که اراده رهبران بتنهایی برای موفقیت کافی نیست.

تنها از طریق پشت کامپوتر نشستن و گفتن از مشکلات یا اعلامیه دادن، در عرصه واقعی کاری پیش نخواهد رفت . برای تحقق گفته ها، آرزوها ، افکار، آمال و خواسته ها باید از پشت کامپوتر بیرون آمد و در عمل کاری کرد. تجارب جنبش های همجنسگرایان جهان که به همه یا بخشی از حقوق خود دست یافته اند، پیش روی ماست. همه این جنبش ها زمانی در خیابان فوران کرده و به اعتراض مستقیم و علنی بر علیه بی حقوقی خود پرداخته اند. پس دست زدن به تظاهرات، نافرمانی مدنی و بروز علنی نارضایتی خود یکی از مهمترین ابزار رسیدن به حقوق جنبش همجنسگرایان است و ما همجنسگرایان ایران نباید خود را گول بزنیم که تنها با انتشار چند مجله و وبلاگ به حقوق مدنی خود خواهیم رسید. این فعالیتها باید به عرصعه عمل اعتراضی در خیابان هم کشیده شوند تا آنوقت جامعه و مسئولان را متوجه خود کنیم. و گرنه مسئولان ترجیح می دهند که ما در خانه بمانیم و پشت کامپوتر خود هر چه میخواهیم بگوئیم تا بعدآ با فشار یک دکمه حرفهایمان را سانسور و یا فیلتر کنند.

ما در همین مجله ماها (و دیگر نشریات همجنسگرایان هم ) بر اهمیت شکل گیری جنبش حقوق مدنی در کشور تآکید کرده ایم. این بدان معنا است که اقشار محروم از حقوق خود در جامعه ( زنان، کارگران، دانشجویان، اقلیت های قومی و مذهبی و جنسی) که امروزه بطور پراکنده و جدا از هم دست به اعتراضات محدود می زنند و از آنجا که هر قشر معترض از حمایت عملی دیگر اقشار بی حقوق محروم می ماند به پیروزی چندانی هم دست نمی یابد. پس لازمه عقب راندن مخالفان حقوق مدنی و شهروندی این است که لایه های مختلف ناراضی در جامعه بهم پیوسته و قدرت و اراده خود را در اعتراضات وسیع خیابانی بنمایش بگذارند. پس صادر کردن بیانیه و اطلاعیه در حمایت از حقوق دیگران مهم است اما مهمتر از آن حرکت عملی و شرکت در اعتراضات آن گروه مفروض است. اما منظور از این شرکت این نیست که مثلآ تنها چند نفر از همجنسگرایان به اعتراضات دانشجویان یا زنان ملحق شوند بلکه بایستی پایگاه رهبران ( یعنی جامعه وسیع همجنسگرایان به فراخوان رهبران خود لبیک گفته و بصورت وسیع و فعالی در اعتراضات شرکت کنند.
در اعتراضات اخیر دانشجویی هر چند همجنسگرایان دانشجو تا حدودی شرکت کردند اما سکوت " کمیسیون مشترک دفاع از حقوق اقلیت های جنسی در ایران" در رابطه با اعتراضات دانشجویی بهیچ وجه منطقی نبوده و نیست. اگر همزمان با شروع اعتراضات این کمیسیون اطلاعیه حمایتی منتشر و در آن از همجنسگرایان بخصوص دختر و پسران دانشجو درخواست می کرد که فعالانه در اعتراضات دانشجویی شرکت کنند و همجنسگرایان هم به این درخواست جواب مثبت می دانند آنوقت همه مشاهده می کردند که با صدور یک بیانیه از طرف رهبران فعالان حقوق جنسی، لایه جدیدی از دانشجویان به اعتراضات پیوسته و مسلمآ نسبت به آن علاقمند می شدند و از همین رهگذر توجه ها به اقلیت های جنسی و مسائل آنها زاده می شد. شاید عدم انتشار بیانیه از طرف کمیسیون به این خاطر باشد که چنین رابطه ای با پایگاه خود برقرار نکرده و اگر دعوت به شرکت در اعتراضات می کرد لبیکی نمی شنید. مسلمآ باز هم شاهد اعتراضات اقشار مختلف خواهیم بود و آینده ثابت خواهد کرد که همجنسگرایان و رهبران آنها تا چه اندازه در کسب حقوق مدنی و اجتماعی خود جدی هستند.
در شرایط ضعف دیگر جنبش های اجتماعی، تضمینی برای موفقیت جنبش همجنسگرایان وجود ندارد. تجارب جهانی به ما می آموزانند که در سایه پیشروی جنبش زنان، کارگران، دانشجویان و دیگر اقلیت ها است که جنبش همجنسگرایان هم فرصتی برای مطرح شدن می یابد. اما جنبش همجنسگرایان نباید تنها زائده جنبش ها ی دیگر شود بلکه با فعالیت عملی و تقویت صفوف خود میتواند و باید خود بعنوان یک جنبش عمده و مسئول در کنار دیگر جنبش ها قد علم کند. حمایت از مبارزات دیگر گروها و شرکت عملی در اعتراضات آنها راه را برای آموزش، کسب تجربه، رسیدن به پختگی لازم و هموار کردن شکل گرفتن جنبش مدنی - شهروندی تقویت می کند. ما همجنسگرایان میتوانیم و باید این وظیفه خود را بخوبی به پیش ببریم.
اکبر گنجی در پیام خود به مراسم بزرگداشت سیمین بهبهانی حرف های کاملآ درستی می زند؛ او می گوید " به صرف گفتن و نوشتن در باره مفاهیم کرامت و خودگردانی، انسان ها صاحب کرامت و خودگردان نمی شوند...... باور بدون عمل، باور نیست. نمی توان مدعی باور به ارزش ها و آرمان های انسانی شد، اما برای تحقق آنها قدمی به پیش برنداشت. باید در نظام اخلاقی - ارزشی مان جایگاه ویژه ای برای شجاعت، عشق و محبت باز کنیم...... خود اندیشه لزومآ در کسی ایجاد شجاعت نمی کند..... هیچ کس نمی تواند بجای ما بیندیشد، بجای ما رنج ببرد و بجای ما پیکار کند. .... دمکراسی و حقوق بشر به عاملان جسور و شجاع نیاز دارد. به افرادی که به ارزش های دمکراتیک باور دارند و باور خود را از طریق پیکار و مبارزه با ظلم و بیعدالتی نمایان می سازند."با همه آنچه گفته شد اینطور به نظر می رسد که جنبش همجنسگرایان ایران هم هست و هم نیست. بعبارت دیگر بطور بالقوه وجود دارد اما در عمل ناپیدا است. اراده و عمل تک تک ما در زایش جنبش امان در عرصه عمل ضروری است. ما میتوانیم اگر که در خواسته های خود جدی بوده ، اراده اش را داشته باشیم ، بر ترس های خود غلبه کنیم و کمی شجاعت بخرج دهیم.

لابی گری هنری که همه همجنسگرایان باید آن را بخوبی یاد بگیرند

2007-04-17T04:15:00.000-07:00

برگرفته از شماره 8 مجله ماها
تا حالا شده که در مجله یا روزنامه یا سایتی مطلب بدی در باره همجنسگرایی یا همجنسگرایان خوانده اید که شما را عصبانی کرده و بلافاصله به سردبیر آن مجله/ روزنامه یا مسئول سایت نامه و یا ایمیل ارسال کرده اید و در آن به مطلب ایشان اعتراض و واقعیت را توضیح داده اید؟ تا حالا شده که در جریان انتخابات به کاندیدایی نامه نوشته اید و یا در سایت ایشان کامنت گذاشته اید که چرا در باره حقوق همجنسگرایان حرفی نمی زند؟ یا گفته اید که اگر از حقوق همجنسگرایان بطور علنی دفاع کند شما به او رای می دهید؟
اگر این کارها را کرده اید اسم آن را چی می گذارید؟ این همان لوبی یا لابی کردن است.
کلمه لوبی
) در فرهنگ لغت انگلیسی / فارسی به لابی ، نفوذ کردن در Lobby(
نظام قانون گذاری و سخنرانی و تبلیغات در رابطه با نمایندگان مجالس قانون گذاری معنی شده اما این معنی ناقص است.
لوبی کردن در واقع به عمل فرد یا گروهی اطلاق می شود که با دلیل و برهان (و اشکال گوناگون دیگر) سعی می کنند تا بر قانون گذاران تاثیر گذاشته و نظر آنها را به رد یا تصویب لایحه ای خاص و منطبق با منافع خودشان جلب کنند.
واژه لوبی در قرن 17 میلادی در انگلستان مرسوم شد؛ در دوره ای که مردم برای ملاقات و بیان نظرات خود به نمایندگان انتخابی در سالنی در بیرون محوطه قانونگذاری( مجلس) منتظر می مانند. این سالن انتظار لوبی نام داشت و بمرور کسانی که در این سالن منتظر ملاقات می مانند را لوبیست نامیدند و عمل آنها را لوبی کردن.
لوبی کردن میتواند ارسال یک نامه یا ایمیل به فرد یا حزب یا گروهی باشد بدون آنکه طرف از اینکار خود با دیگران حرفی بزند یا ممکن است گاهی در شرایطی خاص لوبی گران به این نتیجه برسند که برای وارد کردن فشار بیشتر به ارگان یا مقام مورد نظر باید علنی حرکت کرد مثلآ انتشار نامه سرگشاده، یا تظاهرات و ....
امروزه لوبیگری تنها به ملاقات با (و تاثیر گذاری بر) نمایندگان مجاس ختم نمی شود. هر کسی در هر سطحی میتواند نظرات و ایده های خود را به اشکال گوناگونی به افراد، سازمانها و ارگانهای مورد نظر خود برساند و در جهت جلب موافقت آنها یا تعدیل روش برخورد آنها فعالیت کند. حتی ممکن است نمایندگان دولتی در رابطه با دولت دیگری دست به لوبی گری بزنند مثلآ دولت ایران برای تعدیل نظر آمریکا نمایندگان یا طرفداران خود در آمریکا را به لوبی کردن تشویق کند. یا مثلآ ممکن است چند نفر از اعضا حزب یا گروهی همجنسگرا باشند و میخواهند کاری کنند که حزب آنها در رابطه با همجنسگرایی موضع مثبتی اختیار کند و بطور علنی از حقوق همجنسگرایان دفاع نماید؛ پس به اشکال گوناگون از جمله ارسال نامه یا ایمیل یا سخنرانی علنی در جلسات گروه/ حزب خود این درخواست خود را مطرح می کنند (( چه بصورت علنی و اعلام گرایش شخصی خود و چه بدون آنکه گرایش خود را علنی کنند).
لوبی کردن ( لابیگری) جرم نیست و عملی است قانونی. نیروها و گروههای مختلف اجتماعی معمولآ گروههای لوبیست خاص خود را دارند که سعی می کنند نظرات و دیدگاههای همسو و هم جهت منافع اجتماعی خود را در سطوح مختلف جامعه جا بیندازند.
همجنسگرایان بخصوص در غرب از اهرم لابی گری در جهت خنثی کردن افکار منفی در مورد حقوق خود و جلب نظر رسانه های ارتباط جمعی، نمایندگان انتخابی، گروههای سیاسی مختلف، مراکز مذهبی، گروه های حقوق بشری و دیگر گروههای فعال اجتماعی استفاده زیادی کرده اند و لابی گری را به اهرم مؤثری برای طرح مسائل خود تبدیل کرده اند. آنها با اینکار خود
نه تنها نظر قانون گذاران رابه اهمیت رعایت حقوق همجنسگرایان جلب می کنند بلکه در سطح اجتماع هم سعی می کنند بر گردانندگان نشریات و روزنامها، سایتها، تحلیلگران مسائل اجتماعی و حتی جنبش های موجود دیگر در جامعه تاثیر گذاشته و آنها را به دفاع از حقوق خود متقاعد کنند و با این روش مسائل خود را از حالت زیر زمینی به در آورده، به سطح جامعه منتقل می کنند و افکار عمومی را متوجه خود می سازند.
شرایط کشور ما برای لوبی کردن هموار است و زمینه ها برای لابیگری هم زیادند.
قانون مجازات اسلامی را خوانده اید؟ مواد 118 تا 130 آن در باره مجازات همجنسگرایان است. هر کسی می تواند نامه ای در اعتراض به این قانون نوشته و به نماینده حوزه انتخابی خودش در مجلس ارسال و رونوشت آن را به رئیس جمهور، رئیس مجلس، قوه قضائیه و چندین روزنامه ارسال کند. یا میتوان مطلبی علمی در باره همجنسگرایی تهیه و برای چاپ به تعدادی از مجلات و روزنامه ها ارسال کرد، یا در وبلاگها ی مختلف هتروسکشوالها در باره اهمیت رعایت حقوق همجنسگرایان کامنت گذاشت، یا مجلات و وبلاگهای همجنسگرایان را معرفی کرد و آدرس آنها را نوشت، یا مثل دوستی که یک نسخه کامل ماها را پرینت کرده و به آدرس چند نفر در محل خود ارسال کرده بود ، یا نوشتن ایمیل و نامه به روزنامه ها و سایتها که چرا در باره همجنسگرایی مطلبی نمی نویسند، یا اگر در یک سایت خارجی مطلب جالبی در مورد همجنسگرایی خواندید لینک آن را به تعدادی از دوستان یا روزنامه ها و... ارسال کنید.
دست زدن به چنین کاری بدان معنا نیست که بلافاصله قانون مجازات همجنسگرایان را لغو می کنند یا فلان روزنامه نامه شما را چاپ می کند، نه اینقدر خوش خیال نباشیم اما ادامه پیگیر و مرتب چنین کاری اگر توسط تعداد هر چه بیشتری از افراد در طول مدت زمانی طولانی صورت بگیرد بدون شک تاثیر خود را خواهد داشت و حداقل ذهنها را متوجه وجود و حضور و دادخواهی ما خواهد کرد. لوبی کردن هزینه مالی چندانی ندارد اما اراده قوی ، ادامه کاری و صرف وقت و پشتکار شرط آن است .
برای ارسال ایمیل و یا نامه توجه داشته باشید که اگر نوشتن نام و آدرس شخصی برایتان امکان ندارد میتوان با نام مستعار اینکار را کرد یا حتی ایمیلی مخصوص اینگونه کارها تهیه کرد. یادتان باشد که نامه و ایمیلها بصورت صحیح، با منطق و حالت رسمی و جدی باشند و خالی ازغلط های املایی و انشایی. اصلآ میتوان وبلاگی مخصوص لوبیست های همجنسگرا تشکیل داد یا یک گروه مخصوص اینکار در یاهو درست کرد یا با کمک چند نفر از دوستان نزدیک خود چنین گروهی را درست کرده و مسئولان و روزنامه ها و سایتها را نامه باران کرد. ما بنوبه خود حاضریم نتیجه اینگونه فعالیتهای شما را در مجله منعکس کنیم تا دوستان دیگر هم در جریان یاشند و از تجربیات شما بیاموزند. یا متن نامه های شما را در اختیار دیگر دوستان قرار دهیم. اگر هم برای تهیه متن مشکل دارید می توانیم با شما همفکری کنیم.
برای نمونه برنامه دوازده ماده ای معین در جریان انتخابات ریاست جمهوری اخیر را خواندید اگر جواب آری است وقتی ماده مربوط به مسئله " احترام به سبک های مختلف زندگی" را در آن دیدید چه احساسی به شما دست داد؟ وقتی اکبر گنجی در زندان و در حال اعتصاب غذا نامه بیانیه مانند می نویسد و در آن " احترام به روش های مختلف زندگی" را می گنجاند آیا آنتن های شما تیز می شود؟ اگر باز جواب آری است یعنی شما شاخک تیزی دارید و از قابلیت لوبیست شدن برخوردارید. مانند آن دوستی که به سایت معین مراجعه کرده بود و چندین پیام از طرف همجنسگرایان برایش گذاشته بود و نوشته بود که بشرطی به معین رای می دهد که مسئله " احترام به سبک های مختلف زندگی" را بازتر کند و اهمیت رعایت حقوق همجنسگرایان را هم بشکلی مطرح کند. یا همین دوست که در جریان حرکت اعتراضی برا آزادی اکبر گنجی از زندان شرکت کرده و دلیلش را همین اشاره گنجی به " احترام به روش های مختلف زندگی" عنوان کرده بود. چنین شخصی آگاه است، منافع خود را می داند و متوجه این هست که چه کسانی بطور بالقوه امکان این را دارند که اگر فرصتی پیش آید مسائل و حقوق او را مطرح خواهند کرد. پس از همین امروز با حمایت از آنها نشان می دهد که شمه اش تیز است، از امروز بذر می کارد که فردا نتیجه بگیرد. یا میتوان در گروههای مختلف حقوق بشری، گروههای طرفدار لغو قانون اعدام و... عضو شد و فعالیت کرد و به موقع موضوع تلاش برای لغو اعدام همجنسگرایان و یا اینکه حقوق بشر باید شامل دفاع از حقوق همجنسگرایان هم بشود را وارد برنامه های آنها کرد.
یک لوبیست شمه تیز و قوی دارد. حرفهای تو لفافه دیگران را می فهمد، از دانش و آگاهی اجتماعی و سیاسی کافی برخوردار است و می داند کی، کجا و چطور حرف خود را به گوش بقیه برساند. یک لوبیست اراده دارد، با شهامت است و قادر است یک تنه برای اهداف خود کار کند و حتی بعنوان مبتکرو رهبر، یک گروه یا جمعی از افراد همفکر را دور خود جمع کرده و آنها را برای دست زدن به یک کار مشترک در جهت منافع مشترک قانع کند. یک لوبیست دلسرد نمی شود، از امکانات موجود نهایت استفاده را بعمل می آورد. او تنها تاریکی تونل را نمی بیند بلکه نور بعد از تونل را هم می بیند و امیدوار است.
یک لوبیست نمی گوید " بابا تو این مملکت چیزی درست نمی شود". او به کوشش و تلاش و نتیجه معتقد است و می داند که من اگر برخیزم تو اگر برخیزی.... و به سهم خود برمی خیزد.
گاهی ممکن است ایجاد یک گروه علنی برای حقوق همجنسگرایان با سدها و موانع زیادی مواجه باشد. در چنین شرایطی یک لوبیست میتواند گروه پوششی درست کند و تحت نام مناسب دیگری گروهی تشکیل دهد و فعالیت کند و به موقع و سر فرصت مسائل همجنسگرایان را هم وارد برنامه های خود کند، حتی بدون آنکه مسائل شخصی خود و یا اهداف واقعی گروه خود را علنآ اعلام کند.
خود شما دوست عزیز که این مطلب را می خوانی تا چه اندازه از استعداد و هنر لابیگری برخوردار هستی؟ نمی دانی؟ این گوی و این میدان: کلی روزنامه و مجله در کشور منتشر می شود. برایشان نامه بنویس، ماها را برایشان پست کن، مشکلات و مسائل شخصی خودت را برای تعداد زیادی از آنها ارسال کن، به سایتهای مختلف سر بزن و کامنت بگذارو يا به نمایندگان در سطوح مختلف نامه بنویس، در جریان اخبار و حوادث و اتفاقات جامعه قرار بگیر و از کسانی که فکر می کنی امکان و توان این را دارند که اگر روزی بقدرت برسند ممکن است وضع ما بهتر بشود، حمایت کن و حمایت خود را بعنوان یک همجنسگرا بگوش آنها برسان. در دانشگاه و مدرسه جلسات و کنفرانسهای مختلفی میتوان برگزار کرد و در مورد موضوعات مختلف سخنرانی کرد؛ میتوان موضوع جنسیت و گرایشات جنسی را هم به موضوعات اینگونه کنفرانسها اضافه کرد. اما توجه داشته باشید که خود شما باید از دانش و آگاهی کافی در باره این موضوع برخورداید. و در آخر مهم اینکه همه ما بی تفاوت نباشیم و در هر جا و رده ای که هستیم به سهم خودت هر چه میتوانیم در به سطح جامعه آوردن حقوق همجنسگرایان تلاش کنیم. موفق باشید.

خود سانسوری و سرکوب درونی شده- آنچه هر همجنسگرایی باید بداند

2007-04-17T04:14:00.000-07:00

برگرفته از شماره 9 مجله ماها
گفته می شود که هدف غایی ونهایی هر سرکوب و خشونتی این است که به خود سانسوری و اعمال خشونت فرد بر خودش بینجامد. این گفته در مورد ما همجنسگرایان تا حدود زیادی صدق می کند.نفی وجود واقعی خویشتن و سرکوب احساس و گرایش خود، ازدواج با یک غیر همجنس، صحبت نکردن از همجنسگرایی و حقوق افراد هدف قانون گذاران است که فرهنگ توده های ناخودآگاه را هم پشتوانه خود قرار داده و همجنسگرایی را ممنوع و مجازات اعدام را برای عمل همجنسگرایی در قانون گنجانده اند. تا مبادا همجنسگرایان به سرشان بزنند که حق و حقوقی دارند، یا بخواهند از قوانین و اخلاقیات کهنه سرپیچی کنند.
وقتی ما همجنسگرایان با نفی خود، هر چه بیشتر از احساس خود متنفر می شویم و آرزو می کنیم که ای کاش چنین نبودیم و بعد تسلیم سنتها و قانون ناحق، شده و تن به ازدواج می دهیم آنوقت استدلال نادرست فرهنگ، حاکمیت و خانواده سرکوبگر به پیروزی نائل شده است.
ما همجنسگرایان ارزشها، دیدگاهها و قضاوتهای حاکمیت، جامعه و خانواده در باره همجنسگرایی و همجنسگرایان، تعریف از خوب و بد بودن، تعریف اخلاق و غیر اخلاق و.... را تا به آن درجه ای در خود درونی کرده که بطور ناخودآگاه به بخشی از اعمال و رفتار ما تبدیل شده و هوموفوبیا در درونمان خانه گرفته بدون آنکه از وجود آن با خبر باشیم. هوموفوبیای فعال اما ناپیدا در درون هر همجنسگرای ایرانی، انعکاسی است از پیروزی نیروی سرکوبگر فرهنگی/ حاکمیتی و خانوادگی بر اراده، عشق و احساس ما.
پیروزی نیروی مقابل بر عشق ما ( که اینهمه آن را داغ و آتشین تعریف می کنیم) دارای دو جنبه است، یک جنبه آن فشار طرف مقابل و جنبه دیگر بی اراده گی ما به مقاومت و دفاع از احساس و عشق خود و تسلیم شدن ما. اگر احساس و عشق و تمنیات و تمایلات ما آنچنان شدید است که ادعایش را داریم ( و درست هم هست و ما شکی در آن نداریم) پس چرا توان مقابله با فشارها را نداریم؟ آیا این عشق ما منبع نیرو وتوان ما نیست؟ چرا سر بزنگاهها همیشه آن را قربانی می کنیم و به نفی یا رد آن می نشینیم و به سرکوبگرانمان تمکین می کنیم؟
آیا ما میتوانیم با این گفته موافق باشیم که: هر همجنسگرایی که به سرکوب احساس و نفی عشق خود دست می زند خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه به سهم خود به استحکامی تحکمات حاکمیت و اخلاقیات کهنه یاری رسانده است؟
باید کار فرهنگی کرد؟ تا کی؟ مگر اگر من نوعی خودم را قبول کنم و به چهار نفر اطرافیانم ثابت کنم که احساس من عادی است و من نه بیمارم و نه روانی، خود یک کار فرهنگی نیست؟ جامعه و افراد خیلی چیزها را میتوانند بیاموزند اما تا زمانی که در روز روشن افراد همجنسگرا را در مقابل خود نبینند همچنان در توهم خواهند بود و تصور ی روشن از ما نخواهند داشت.
در جامعه ای که نویسندگان و شاعران آن هم اجازه داشتن کانون خاص خود را ندارند صحبت از دایر کردن تشکیلات ما همجنسگرایان شاید رؤیایی به نظر می رسد اما هیچ کار ناشدنی نیست.
همجنسگرایی که برای توجیه احساسات خود به روانشناس و روانپزشک مراجعه می کند اولین قدم در راه شکست را برداشته است چرا که در جامعه ما متاسفانه روانشناسانی که در باره همجنسگرایی اطلاعات کامل دارند، بخواهند به فرد اعتماد به نفس داده و خانواده طرف را به پذیرش فرزند خود دعوت کنند، تقریبآ نایاب هستند یا حداقل در سراسر کشور پیدا نمی شوند. و این احتمال جدی است که روانشناس از ما بخواهد که " همجنسگرایی خود را درمان" !!! کنیم. آیا هیچ به فکرمان رسیده که از جنین روانشناسانی بخواهیم که بجای
" درمان" ما بهتر است به دلائل و علل فشار و سرکوب و ترس جامعه و قانون از همجنسگرایان بپردازد و وظیفه روشنگری اجتماعی خود را فراموش نکند و گرنه هر تحصیل کرده ای لزومآ روشنفکر و مهمتر از آن روشنگر اجتماعی نمی تواند باشد.
یکی از دلائل عمده ای که باعث می شود خود ما همجنسگرایان با کنار آمدن و پذیرش گرایش جنسی خود مشکل داریم این است که از همان دوران کودکی و سالها قبل از اینکه حتی متوجه شویم که خود همجنسگرا هستیم، از یک طرف در خانواده، مدرسه و جامعه یاد می گیریم که " لواط" ( بخوان همجنسگرایی) کار زشتی است، بد است، غیر اخلاقی است، فرد باید ازدواج کند و.... و ازهمجنسگرایان با صفتهای زشت، رکیک وتحقیر آمیز یاد می کنند و از طرف دیگر هیچگونه حرف مثبت و یا بی طرفانه ای در باره این پدیده
نه درخانواده و نه در محیط های دیگر بگوشمان نمی رسد، الگویی مثلآ یک مجری تلویزیون، یک خواننده، یا هنرمند یا وزیر هم نداریم.
بسیاری از ما همجنسگرایان، خود را با "صفتهای" دگرجنسگرایان مزین کرده ایم، جامعه هم این را می خواهد و اگر کسی بگوید من گی یا لزبین هستم اطرافیان باور نمی کنند و گفته طرف را حمل بر شوخی تلقی می کنند . این واکنش از نظر روانشناسی را میتوان همان نفی و انکار عمومی دانست. " نه گی ها اواخواهر هستند و تو اینطوری نیستی پس نمیتوانی گی باشی." بعد خودمان هم به شک می افتیم یا فکر می کنیم فرصتی پیش آمده و چه خوب که هی خود را از این ببعد کتمان کنیم و احساس خود را به رازی درونی تبدیل سازیم و حرفش را هم در نیاوریم. پس هر چه بیشتر به تقلید رفتار و گفتار و اخلاقیات دگرجنسگرایان رو می آوریم
و چه بسا که در جمع دوستان و همکاران و... بیشتر از همه، خود، همجنسگرایان را به ریشخند و تمسخر بگیریم و برایشان جوک و لطیفه بسازیم. در چنین فضایی که فرد همجنسگرا در اطراف خود ایجاد می کند نمیتوان از دوستی دراز مدت با همجنسگرایان، در محفل آنها بودن، درد و رنج و مشکلات آنها را درک کردن و...حرفی زد. این فرد تا حد امکان از این چیزها می گریزد، به مطالعه در باره گرایش جنسی خود علاقه ای نشان نمی دهد، خواندن مجلات و سایتهای همجنسگرایان را بی ارزش و صرف بیهوده وقت می داند و اینکارها حتی ممکن است او را عصبی و خشمگین کند. می دانید چرا؟ چون درونآ از روبرو شدن با خویشتن خویش وحشت دارد. او وقتی در برابر یک همجنسگرا می نشیند برایش مثل این است که خود را در آئینه نگاه کند و از این می ترسد. او قبل از اینکه از بقیه همجنسگراها بگریزد از خود فراری است. او نمی خواهد با هویت و احساس لگدمال شده درون خود رو در رو شود. از آنها شرم دارد و می ترسد مبادا مراوده با همجنسگرایان باعث اصطکاک و پاره شدن پوسته دروغینی (که او را دگرجنسگرا نشان می دهد) گردد که او بدور خود تنیده. او خود را فراموش کرده، درون خود را زندانی کرده و نمی خواهد که ملاقات و رفت و آمد با یک همجنسگرا او را به یاد زندانی درون خودش بیاندازد.
اما اگر احساس و تمایل جنسی اش از درون به او فشار می آورد چه باک؟ آخر شب با ماشین درخیابانهای اطراف پارکی دور می زند یا کنار رودی پرسه می زند و "طعمه اش" را پیدا می کند و از این طریق خود را از شر هورمونهای سرکش درون خلاص می کند تا دفعه بعد. البته این رفتار خالی از " شرم" و "حیا" نیست، برق آسا و لحظه ای است و نه نامی داده می شود و نه نشانی. فکر می کنید چنین فردی تا چه اندازه خودشناس است؟ البته خالصانه و صمیمانه بکویم که
هدف محکوم کردن و یا زشت دانستن این رفتار نیست هدف نشان دادن وضعیت ما در جامعه امروزی است و ارزیابی اینکه خود ما تا چه اندازه در این سرنوشت غم انگیزی که بدان گرفتار آمده ایم سهیم هستیم.
ما با این تربیت شده ایم که از "لواط کاران" بدمان بیاید، یاد گرفته ایم که اینها بچه ها را اغفال می کنند؛ حال چگونه بعد از چنین تربیتی فرد باید بتواند " لواط کار بودن" (بخوان همجنسگرا بودن) خود را قبول کند؟ فرد در درون ناخودآگاه خود می اندیشد مبادا تسلیم این حس شوم که به صفتهای زشت و ناپسند مزین گردم و بعد همه از من گریزان شوند. بله کار خیلی سختی است اما ناشدنی نیست، بشرطی که بخواهیم و تعداد هر چه بیشتری از ماها خودی نشان دهیم و با اینکار خود به جامعه، اطرافیان و خانواده خود کمک کنیم که برداشتهای نادرست و پیشداوریهای خود در باره همجنسگرایی و همجنسگرایان را عوض کنند.
بعضی از ما همجنسگرایان از اینکه یک یا چند دوست غیر همجنسگرا داریم قلبآ احساس رضایت می کنیم و از اینکه مبادا دوست / دوستان غیر گی و لزبین ما متوجه احساس ما شوند واهمه داریم چون می ترسیم که مبادا از ما فاصله بگیرند. این وضعیت مثل این می ماند که مثلآ یک ایرانی با یک خارجی ضد ایرانی دوست باشد و ایرانی بودن خود را مخفی کند که مبادا دوست خارجی اش از او برنجد یا دوستی اش را با او قطع کند. در این حالت حفظ و ادامه دوستی با طرف به قیمت نفی و سرکوب هویت ملی فرد می شود. حفظ دوستی و تلاش به ادامه آن به هر شکلی با کسی که احساس و گرایش همجنسگرایانه ما را نمی تواند قبول کند هم به قیمت نفی و سرکوب احساس و هویت جنسی خود ما منجر می شود و تهدیدی است بر علیه سلامت روح و روان ما. پس ما همجنسگریان بهتر است که اینگونه دوستی های خود را مورد بازبینی قرار دهیم و یادمان باشد که مشکل از کم دانشی، عدم آشنایی با قواعد دمکراسی و حقوق بشر و تنگ نظری طرف است نه خود ما. چرا ما به تعریف و صحبتهای طرف مقابل در مورد احساس خودش نسبت به جنس مخالف و... مرتب گوش دهیم و هی تصدیق کنیم اما نتوانیم احساس ، دیدگاه و خواسته قلبی خودمان را صادقانه با او مطرح کنیم؟ دوستی ها از هم می باشد؟ چه باک/ اینهمه همجنسگرا در کشور هستند، چرا با آنها دوست نشویم که هم زبان اشان را می فهمیم و هم خود را آنطور که هستیم نشان می دهیم. یک مسئله دیگر اینکه آیا طرف ما واقعآ ضد همجنسگراها است؟ یا برداشت ما این است؟ آیا حرکات و یا گفتار ما باعث نشده که طرف ما را مثل خودش بداند؟ تا چه اندازه به دوست خود کمک کرده ایم که ما و احساس ما را بشناسد؟
همجنسگرایانی هستند که هر چند گرایش جنسی خود را قبول کرده و با آن کنار آمده اند اما در شرایط مختلفی که قرار می گیرند باز به عللی احساس خود را مخفی می کنند و یا گی/لزبین بودن خود را می پوشانند و حتی از این هم فراتر رفته و در جمعهای مختلف رفتار، حرکات و ارزشهای هموفوبیایی دیگران در باره همجنسگرایی را تقلید می کنند. این دسته از همجنسگرایان بر این باورند که زندگی و احساس شخصی خود را بر اساس واقعیتها تنظیم کرده و نمی خواهند برای خود مشکلی درست کنند.خودسانسوری این دوستان از یک طرف جمع حاظر را از آشنایی و دیدن یک همجنسگرا در عالم واقع محروم می کند.( برخورد در عالم واقع با یک همجنسگرا تاثیر بسیار زیادی در اصلاح دید افراد نسبت به همجنسگرایان دارد) و از طرف دیگر چنین برخوردی به ادامه توهم افراد جمع در باره خود او کمک می کند که بله طرف هم مثل خود ما (غیر همجنسگرا) است و این امر علنی شدن او در آینده را سخت تر می کند چرا که موانع ذهنی دوستان و اطرافیان خود را غلیظ تر کرده است.
آن روانشناس و روانپزشک همجنسگرایی که به زعم خودش دارای موقعیت اجتماعی خوبی است و گرایش خود را پنهان و تنها به این بسنده می کند که در باره " مشکل همجنسگرایی در جامعه" صحبت کند و یا مطلبی بنویسد و یا آن تحصیل کرده و دانشگاهی که در موضوع " این افراد" و یا " این انسانها" ( همجنسگرایان)، مطلب می نویسد، علیرغم اینکه مطلب و یا صحبتهایش در جای خود ارزش دارند اما نمی توان انکار کرد که خود این دوستان هم خود سانسور و خود سرکوب زده هستند و شاید ندانند که بقول معروف دشمن ( ترس) در درون خود آنهاست و اگر از همجنسگرایی خود حرف بزنند و بکمک زبان و دانش خود به درک جامه کمک کنند آنوقت تآثیر ( بقول معروف صدا و تصویر) دو صد چندان خواهد شد.
حفظ " موقعیت اجتماعی" به هر قیمتی برای ما همجنسگرایان ایران تا بحال خیلی گران تمام شده است و باید ذهنیت گذشته مبنی بر انطباق با شرایط بهر قیمتی را کنار بگذاریم.
گفته می شود که درآمریکا بطور متوسط روزانه ده هزار نفر از همجنسگرایان آن کشور بشکلی در مورد حقوق اجتماعی/مدنی همجنسگرایان بنوعی فعالیت می کنند ( از چاپ مجلات و نوشتن در وب سایتها گرفته تا لوبی گری، ارائه خدمات مشاوره به دیگر همجنسگرایان، حرکات اعتراضی و...)، حالا تلاش و فعالیتهای همجنسگرایان در کشور خودمان را با آن مقایسه کنیم.
زبان و کابرد روزانه آن نقش مهمی در خود سانسوری و خود سرکوبی ایفا می کند؛ قضاوتهای خود ما در باره دیگر همجنسگرایان، شکل لباس پوشیدن آنها، به پارک رفتن آنها، رفتار و حرکات آنها، سکس زیاد آنها ( که چیزی نیست جزء تبلور آموزشهای سنتی/ مذهبی در زشت و نکوهیده بودن روابط جنسی) و... بوی شماتت، تحقیر، سرزنش و بدگویی از گفتار و حرکات و برخوردهای اخلاقی ما با دیگر همگرایشانمان انکار ناشدنی است.
بعضی از همجنسگرایان آنچنان در " غیر طبیعی" بودن خود غرق شد اند که اصلآ به ذهنشان هم نمی رسد که دنیای دیگری را برای خود تصور کنند و " غیر طبیعی بودن" را مورد سئوال قرار دهند. هیچ فکر کرده ایم که منطق غیر همجنسگرایان مخالف ما چقدر خالی از برهان و منطق است؟ پس چرا توان مقابله با استدلالها و تصورات بی منطقی و غیر علمی و کهنه دیگران در باره خودمان را نداریم؟
حرفها زیاد است اما بهتر است از بقیه گذشت تا خود دوستان به آنها فکر کنند. هدف این نوشته انتقاد از کسی نیست، هدف دلسرد کردن کسی هم نیست.جانعه ما عوض شده، این چامعه نه تنها با جامعه ده سال پیش که حتی با جامعه پنج سال پیش هم فرق دارد. ذهن بسیاری از مردم در باره مسائل جنسی و همجنسگرایی دچار تحول مثبت شده است اما نمی توان توقع داشت که جامعه یک شبه فرهنگ خود را عوض کند. هدف این نوشته کمک به خود و دوستان است که خویشتن خویش، اهداف، مشکلات پیش راه، رفتار و حرکات و برخوردهای شخصی خود و... را بهتر بشناسیم و با اصلاح آنها بتوانیم هدفمندتر و با اراده بیشتری در راه آزادی و کسب حقوق خود تلاش کنیم.

همجنسگرایان و معضل ازدواج

2007-04-17T04:10:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 9 مجله ماها
در امر ازدواج جوانان در جامعه ما، اراده و خواسته خود جوانان کمتر دخیل بوده اما در مقابل شبکه ای از فشار، تبلیغ، تشویق و تهییج آنها را فراگرفته است؛ فشار والدین، سئوالات بستگان، همکاران و دوستان دور و نزدیک که در برخورد با شخص اولین سئوال اشان این است که "هنوز ازدواج نکردی؟" یا عمه خاله ها که هی می پرسند" شیرینی عروسی ات را کی می خوریم؟" حکومت هم برای ازدواج جوانان کمک های مالی خاصی را اختصاص می دهد و دستگاه تبلیغاتی آن و رادیو تلویزیون و رونامه و مجلات در باب ازدواج جوانان و اهمیت آن همراه با عکس و تفصیل، خبر و گزارش چاپ می کنند. همه این مسائل، از نظر ذهنی و روانی فشار شدیدی به شخص وارد می کنند اما چیزی که در این شبکه فشار فراموش می شود، تعداد طلاق ها در سال است، تعداد زن و شوهران بدخو و بداخلاق با هم، سرد مزاجی و عدم رضایت جنسی زوجها، تعداد کودکان خیابانی، خودکشی ها و خشونت ها در خانواده و غیره.
شبکه فشار، به فردیت انسان، نیاز و عشق و علاقه او کاری ندارد، به عاقبت و نتائج ازدواج هم فکری نمی کند، در نتیجه بسیاری از جوانان، از جمله همجنسگرایان هم، در برابر آن مقاومت نیاورده و برخلاف میل و رغبت و نیاز خود تن به ازدواجی ناخواسته می دهند. این را می گویند دگرجنسگرایی اجباری. یعنی فرد همجنسگرا در تارو پودی عنکبوتی بافته شده ازتارهای تبلیغ، تهییج و تشویق و اگر نشد فشار فرهنگی جامعه و خانواده واقع می شود و راه فراری برای او باقی نمی ماند و بالجبار تن به ازدوای ناخواسته می دهد تا خود را همراه قافله دگر جنسگرایان کند و فشارها را از دوش خود بردارد. اما آیا با تن دادن به ازدواج ، درد و کمبود و مشکلات ما گی و لزبین ها واقعآ حل می شوند؟ آیا با این ازدواج، انسان دیگری را با خود قربانی نکرده ایم؟ آیا فردی که با او ازدواج می کنیم مثل خود ما آمال و آرزو و رؤیا ندارد؟ نیازمند عشق و محبت صادقانه ( و نه اجباری) نمی باشد؟ آیا با کسی که پیمان ازدواج می بندیم واقعآ صادق بوده ایم؟ چرا باید خودخواهانه، چنین شخصی را هم با خود به نگون بختی و یک عمر زندگی بدون عشق و صفا محکوم کنیم؟ هیچ فرد منصفی به خود اجازه نمی دهد که خودخواهانه و برای رفع فشار از خود، انسان دیگری، که همچون خودش نیاز و احساس و عشق دارد، را قربانی کند و به دروغ به او بگوید دوستت دارم. زندگی مشترک یک همجنسگرا در کنار یک غیر همجنسگرا برای هیچکدام از آنها خوشبختی و لذتی به همراه نخواهد داشت و از آنجا که بنیان آن نه بر اساس خواسته دوطرفه بلکه بر اساس اجبار و برای رفع فشار بوده، امکان متلاشی شدن آن زیاد است.
یکی از دوستان پیشنهاد داده بود که برای حل این مشکل، بهتر است که افراد گی و لزبین همدیگر را پیدا کرده و قراردادی با هم ازدواج مصلحتی کنند و در ظاهر زن و شوهر باشند اما با همدیگر باز و علنی بوده و هر کدام بدنبال زندگی خود برود.
موضوع ازدواج مصلحتی یک گی و یک لزبین با هم برای فرار از فشار و تبعیض ها یک نوع پاک کردن صورت مسئله است نه حل آن و در بهترین حالت فقط ممکن است بخش کوچکی از مشکلات عده کمی از ما را جبران کند. چنین ازدواجی در واقع به این معناست که چون جامعه، ما و عشق ما را نمی پذیرد ما هم به دروغ و کلک رو می آوریم تا خود را از چنین فشاری رها سازیم. موضوع دیگر اینکه همه همجنسگرایان شاید نتوانند یگ همجنسگرا از جنس مخالف پیدا کرده و با آن ازدواج کنند.
برای برخورد با مسئله ازدواج اجباری باید عوامل مؤثر، ذهنیت ها و فرهنگ و پیش زمینه ها و تاریخ آن را بشناسیم تا بهتر بتوانیم در مقابل آن مقاومت کنیم.
از نظر تاریخی که نگاه کنیم می بینیم که ما در جامعه خود شهروند به معنای واقعی کلمه نداشته ایم. حکومتها بطور خود سرانه و خود کامه و بدون توجه به رای و خواسته مردم و با استفاده از انواع ترفندها، سرنوشت جامعه و مردم را بر اساس تفکرات خود رقم زده اند؛ و خانواده که کوچترین نهاد اجتماعی است هم از این فرهنگ زورگویی در درون خود بی نصیب نبوده و خودکامگی و دخالت در حریم خصوصی دیگران را در لباس و شکل دیگری بر ما اعمال کرده و از رقم زدن سرنوشت و زندگی ما بدست خودمان ممناعت بعمل می آورد.د حضور گسترده فرهنگ خودکامگی و خودرایی از بالا تا پائین در جامعه، به بی فرهنگی گسترده و شکل گیری " توده ها" منجر شده و حتمآ می دانید که توده از خود استقلال ندارد، همه یک طور فکر می کنند، همه یک کار مشابه انجام میدهند، توده به رهبر و تصمیم گیرنده نیاز دارد، بدنبال رهبر می افتد ، از خود بیخود و سرگشته می شود و با اخلاص و نیت، به امر و دستور رهبر، خود را به آب و آتش می زند و تر و خشک را با هم می سوزاند.، منطق و علم برایش بی معناست، و سخنان رهبر همان علم و منطق و سند حقانیت اوست. توده مسئولیتی ندارد و نمی شناسد. تنها افتخار او سرسپردگی به رهبر است. در توده، فرد و خصوصیات فردی او جایی ندارد، همه باید با هم و مثل هم باشند، یک امت و یک امام. در میان توده، همجنسگرا وجود ندارد، آنچه هست "کونی"، "اواخ.اهر"، "بچه باز" و "همجنسباز" است. چنین شخصی حق و حقوقی ندارد و تحقیر و سرکوفت و نادیده گرفتن او قاعده است. انسان مدرن اما هیچ سنخیتی با توده و صفات آن ندارد؛ به این دلیل او را شهروند می نامند. شهروند، انسان مدرن و مستقل است، فردیت و استقلال فکر و عمل و حوزه خصوصی خود را می شناسد، و از اسقلال حوزه خصوصی زندگی خود دفاع می کند. افکار و گفته های دیگران را با عقل و منطق خویش که بر اساس شناخت، خطا و تجربیات خود بدست آورده، می سنجد و با درنظر گرفتن همه جوانب و همراه با احساس مسئولیت تصمیم می گیرد. خطا کردن و اشتباه رفتن را جزئی از حقوق خود می داند و تسلیم ترفندهای اطرافیان که او را از خطای احتمالی اش می ترسانند، نمی شود، او یک منتقد پویا و مسئولیت پذیر در برابر خود و جامعه است و از اینکه اعمال و رفتارش منحصر به خود و متفاوت از دیگران است شرمگین و افسرده نمی شود. در جامعه شهروندان، تفاوت سلیقه و رفتارها نوعی مزیت است و فردیت و استقلال فرد امری گرامی است . در میان توده صحبت از حقوق همجنسگرایان بی معنی است. اگر در میان توده ها فقط " کونی و اواخواهر و همجنس باز " با همه بی ارزشی های نهفته در این اصطلاحات یافت می شود اما در میان شهروندان، همجنسگرایان زندگی می کنند، شهروندان، همجنسگرایان را در میان خود می پذیرند، با افراد همجنسگرا مشکلی ندارند و حقوق آنها را محترم می شمارند.
جامعه امروز ما در یک حالت بینابینی است و مردم ما در گستره ای از توده عقب مانده و امت تا شهروند مدرن قرار دارند. نیروهای هر دو طرف برای شکست و عقب راندن طرف مقابل زور می زنند. حالا ما چه تعریفی از خود داریم؟ "کونی"؟ و " یچه باز" یا همجنسگرا؟ جایگاه ما کجاست، در میان توده یا در بین شهروندان؟ بسته به پاسخی که هر گی و لزبینی به این سئوال می دهد خود بخود جایگاه و نقش و وظیفه تارخی خود را هم تعیین کرده است. اما یادمان باشد که اعطاء صفت توده یا شهروند به خود، عواقبی دارد و شهروند بودن با خود مسئولیت می آورد. ایستادگی در برابر خودکامگی و فشار و حفاطت از حوزه خصوصی زندگی یکی از پایه های شهروند بودن می باشد.
به نظر می رسد که مهمترین نیاز امروز ما همجنسگرایان مملکت این است که از نابالغی خود بدر آئیم و نابالغی تنها عدم بلوغ جسمانی نیست بلکه منظور تمام عمر صغیر بحساب آمدن و تصمیم گیری در باره زندگی و سرنوشت خود به دیگران( خانواده، بستگان، حکومت جامعه و..) سپردن است. فیلسوف معروف کانت در باره نابالغی می گوید: " نابالغی یعنی ناتوانی در بکار گرفتن فهم خویش است بدون هدایت دیگری." بعبارت دیگر، صرف داشتن ایده آزادی برای آزاد و سرفراز زیستن کافی نیست، باید خرد و عقل و اراده بعنوان پشتوانه ایده آزادی قرار بگیرد تا آنوقت بتوان آزاده بود و آزاد زیست.
اینکه بدانیم ما گی یا لزبین هستیم و چنین احساسی داریم قدم اول در شکل دهی هویت فردی و جنسی ماست. اما تا زمانی که از بکار گرفتن فهم و دانش و آگاهی خود ناتوان بوده و محتاج هدایت و ارشاد دیگران باشیم، هنوز به مرحله شهروند آگاه، مسول و مسئولیت پذیر نرسیده ایم. اینجا منظور استفاده نکردن از نظرات دیگران نیست بلکه منظور این است که فرد باید خود زندگی خویش را ترسیم کند و بر اساس نیازهای شخصی و فردی خویش و بر بنیان تمایلات درونی و علاقه فردی، بتواند مسیر زندگی خود را انتخاب کند. هر انسانی یکبار بدنیا می آید و یکبار می میرد، پدر، مادر، خواهر، برادر، بستگان و.... هر کدام یک زندگی دارند و حق دارند زندگی خودشان را آنطور که دوست دارند و بر اساس معیارها و فهم و درک خود، سر و سامان بدهند اما حق ندارند برای فرد دیگری تصمیم بگیرند حتی اگر در ظاهر از ما عاقلتر و درک اشان از ما بهتر باشد. چرا ما باید این زندگی و حق خوشبخت زیستن خود را بدست دیگری بسپاریم. زندگی، خوشبختی، عشق و... اینها مفاهیمی هستند که هر کسی بر اساس نیاز و خواسته خود آنها را معنی می کند و نباید اجازه داد که دیگران بر اساس تعاریف خود از زندگی و عشق و خوشبختی، زندگی را برای ما معنا کرده و ما را در همان چارچوب اسیر کنند. هر کسی، از جمله ما همجنسگرایان، حق داریم که به شیوه خاص خودمان و آنطور که دوست داریم احساس خوشبختی کنیم. برای اینکار
ما باید یاد بگیریم که به هیچ احدی، چه دور و چه نزدیک، اجازه دخالت در حوزه زندگی خصوصی و فردی خود را ندهیم. این یعنی بلوغ فکری و بر بنیان خود ایستادن است.
اگر ما از بکار بردن و بکارگیری فهم و درک و دانش خود از زندگی و خواسته هایی همچون عشق، سکس، تمایل، نیاز درونی و.... خود ناتوان باشیم و مقاومت دیگران را تحمل نکنیم معنایی جزء این ندارد که در عمل نابالغ و صغیر بودن خود را اثبات کرده ایم و طبیعی است که عدم مقاومت ما در برابر فشارهای خانواده و... آنها فهم و درک خود از این مقولات را بکار گرفته و زندگی ما را شکل می دهند. مسئله به همین سادگی است. بدتر از این هم نمی شود که ما می دانیم و حس می کنیم که نیاز ما، احساس و تمایل ما، عشق و خواسته و عواطف ما هیچ جایگاهی در فهم و درک خانواده، جامعه و حکومت ندارند و آنها را بی ارزش، زودگذر و حتی جرم و پلید می دانند. وقتی ما همه این چیزها را می دانیم و حس می کنیم اما با این وجود تسلیم می شویم آیا بدان معنا نیست که ما از بدست گرفتن زندگی و سرنوشت خود عاجز مانده ایم؟ نقش و وظیفه فردی و شخصی ما در پی ریزی زندگی امان چی می شود؟ آیا با این حساب وقتی که ما در خصوصی ترین و مهمترین موضوع زندگی خود صغیر می شویم و این نقش را می پذیریم آیا خواهیم توانست بعنوان شهروندان آگاه و متعهد جامعه ایفای نقش کنیم؟ وقتی که ما در برابر خویشتن خویش و زندگی خویش حاظر به قبول مسئولیت و تعهد نمی شویم و صغارت خود را می پذیریم آیا خواهیم توانست در برابر همسر و فرزندان احتمالی خود مسئولیت تقبل کنیم؟ میلیونها همجنسگرای نسلهای قبل از ما بعلل مختلف، تن به صغارت دادند و ازدواج کردند. اما آیا خوشبخت شدند؟ یا مزه عشق و دلدادگی را چشیدند؟ به جرائت میتوان گفت نه. آنها زندگی خود را در حرمان، آرزو و دلتنگی سپری کردند و در آخر نیازها و آرزوها و عشقی انسانی که میتوانستند به همجنس خود اهدا کنند را همه با خود بگور بردند. آنها بصورت مردگان زنده زندگی کردند و چه بسا که از شدت دلتنگی و رنج و محرومیت مرگ را بر زندگی ترجیح دادند. آیا ما چنین سرنوشتی را می خواهیم برای خود ورق بزنیم؟
آیا اینکه ما همجنسگرایان در برابر فشارها و تبعیض ها دچار لرزش می شویم و ظاهرآ از روی ضرورت و ناچاری، جامه دیگری بر خود می اندازیم، ناشی از این نمی شود که فردیت ما هنوز بطور کامل شکل نگرفته است و هنوز حالات و روحیات توده وار بودن را با خود یدک می کشیم؟ اگر شکستن حصار تنگ فشارها و محدودیتها در تمام ارکانی که ما را فراگرفته بمعنای آزادی باشد اما تلاش در این راه آزادگی است و ما به آزادگی در این شرایط نیازمندیم. آزاده زیستن و آزادگی در این شرایط آسان نیست اما ما باید برای آزادی خود باید حاظر به پرداخت هزینه باشیم اگر که واقعآ بر حق هستیم و به آنچه حس می کنیم، می اندیشیم و می خواهیم وفادار باقی بمانیم.
بله، بخشی از همجنسگرایان دوست دارند بچه داشته باشند اما ما نمیتوانیم نه از نظر اخلاقی و نه از نظر مسئولیتی با ازداواج با یک غیر همجنس، او را به وسیله ای برای رسیدن به هدف خود قرار دهیم. اگر ازدواجی بین دو نفر صورت می گیرد قبل از هر چیز باید بر اساس عشق و دلدادگی و محبت و خواسته رسیدن به هم آن دو باشد نه خواسته بچه دار شدن.
در سالهای اخیر عوامل و پارامترهای متعددی وارد حیات اجتماعی/فرهنگی ما شده که همگی در جهت اهداف و منافع ما همجنسگرایان عمل می کنند. از جمله نگاه جامعه به همجنسگرایی تا حدودی دچار تحول مثبت شده، نگاه بخش وسیعی از روشنفکران جدی و اهل قلم، پیشروان جنبش زنان، دانشجویان و سازمانهای حقوق بشری و بخش وسیعی از نیروهای تحول طلب و خواهان دمکراسی همه و همه در جهت دفاع و حمایت از همجنسگرایان تغییر جهت داده، از آن گذشته مشکل دخالت خانواده و بستگان در زندگی جوانان مختص ما همجنسگرایان نمی شود. دختر و پسران غیرهمجنسگرا هم به شکل دیگری این مشکل را دارند و آن اینکه بسیاری از آنها از انتخاب زوج و همسردلخواه خود محرومند و خانواده ها یشان با سرزنش و دعوا برایشان تعیین تکلیف می کنند که با چه کسی ازداج کنند یا نکنند.. بر همین اساس
روشنگری در مورد عدم دخالت بستگان و خانواده در زندگی جوانان عرصه ای است که کل جوانان فارغ از گرایش جنسی، آنها را به هم پیوند می دهد و چنین امری قضیه درک شدن ما توسط جوانان غیر همجنسگرا که قشر وسیعی از جامعه را تشکیل می دهند راحت تر می کند.
بخش قابل توجهی از همجنسگرایان هم به رشد و آگاهی و دانش لازم در باره حریم خصوصی، آزادی فردی و هویت جنسی خود و اهمیت پایبندی بدان رسیده اند، اینجا و آنجا فعالیتهایی جهت روشنگری در باره همجنسگرایی صورت می گیرند. پس شرایط فعلی از ما می طلبد که ما همجنسگرایان نه تنها برای خود و زندگی خویش احساس مسئولیت کنیم بلکه الگویی باشیم برای نسل آینده همجنسگرایان کشور تا آنها درد و رنج و محنت امروزی ما را نچشند و به ما افتخار کنند، و همچنین سهم خود را در عقب راندن سنت های کهنه و گسترش احترام به حوزه خصوصی افراد، بجا بیاوریم.
در برابر ادعای بعضی از افراد که ما موقعیت و شرایط را هم باید درک کنیم باید پرسید که
دوستان چرا ما باید در برابر دیگران از هستی خود خجل و شرمسار باشیم؟ مشکل نه ما هستیم و نه احساس ما. مشکل و معضل همانا خود خانواده و جامعه ماست که به کمبود شناخت از انسان، آزادی او، تفکیک حوزه عمومی و خصوصی، حقوق بشر، جنسیت و... دچارند.چرا ما نباید بر اساس استقلال و حقوق فردی خود و بر بنیان تفکرات، آگاهی، خواسته ها و نیاز درونی خود زندگی کنیم؟ تا کی میخواهیم در برابر تفکرات و فرهنگ خودکامگی خانواده که ما را به توده تبدیل می کند، سر تسلیم فرود آوریم؟ اگر خود ما از داشتن الگوهای مناسب از نسل فبلی محرومیم آیا نمی خواهیم که خود الگوی بهتری برای نسل همجنسگرایان بعد از خود باشیم؟
نکته دیگر اینکه، موضوع گریز از مسئولیت فردی و شهروندی خود را هم فراموش نکنیم. چرا می خواهیم با فرار از تقبل مسئولیت در برابر زندگی خود و تقبل یوغ نابالغی،ماندن و تن دادن به کهنگی، محافظه کاری، گریز از رودر رو شدن با خویشتن خویش و مسئولیت پذیری خود شانه خالی کنیم؟ ما چگونه می توانیم از یوغ قیمومیت و نابالغی ملی تحمیل شده بر کل کشور و ملت رها شویم اگر در حوزه خصوصی خود به چنین اسارتی تن بسپاریم؟
دوستان، تا کی ما می خواهیم به صغارت خود تن بدهیم؟ چه چیزی ناپایداری در دفاع از حریم خصوصی و حوزه زندگی فردی امان را اینچنین در ما دامن می زند؟ کانت می گوید: به تقصیر خویشتن است این نابالغی، وقتی که علت آن نه کمبود فهم بلکه کمبود اراده و دلیری در بکار گرفتن آن باشد.
آگاهی ما و پایبندی به این آگاهی و الگوهای ما در جهان آزاد و عفونت سنت های کهنه در اطرافمان، همه و همه به ما نیرو و توان استقامت در برابر فشارها را می دهند فقط کافی است به عادات، تن آسایی و گریز از اندیشیدن تن ندهیم چرا که تن آسایی و ترسویی است که سبب می شود بخش بزرگی از انسانها علیرغم بلوغ جسمی اما تمام عمر با رغبت همچنان کودک بمانند و از اینکه دیگران خود را به مقام قیم آنها بر کشانند آشفته نمی شوند. آگاهی خود را با اراده و آزادگی روی هم بریزیم و با غلبه بر ترس، تنبلی، گوشه گیری و مسئولیت گریزی از مقابله با مشکلات و فشارها نهراسیم. آنوقت است که ما بعنوان جامعه همجنسگرایان این مملکت خواهیم توانست خود و خواسته های خود را بر حاکمان و جامعه تحمیل کنیم و آنها را به پذیرش خود واداریم.
تسلیم فشارهای خانواده شدن معنایی جز این ندارد که ما دانش و مسئولیت خود بخصوص سنت جوان بودن یعنی سنت شکنی را کنار نهاده و به نسخه های حاظر و آماده اما کهنه دل خوش کرده ایم. این ما را خوشبخت نمی کند، اعتماد به نفس ما را افزایش نمی دهد. باید فلک را سخت بشکافیم و طرحی نو دراندازیم. این است وظیفه نسل شهروندان همجنسگرای آگاه و مدرن امروز ایران. بله دوستان، این چیزها جدید است، هنوز به صورت هنجار و قاعده تبدیل نشده اما اگر هر کدام از ما بنوبه خود مسئولیت بگیرد و یوغ نابالغی را از گردن خود بدور افکند آنوقت راه آزادی هموار می شود. و فراموش نکنیم که جان و قلب پر از ترس و هراس با عشق و صفا و مهر سازگاری ندارد. باور کنیم که گرایش جنسی ما به همجنس آنچنان استوار و پایدار و ماندنی و برحق است که بتوانیم در برابر زورگوئی ها و فشارها مقاومت کنیم. نیاز، احساس و عشق ما باید پیام آورنده شادی، شجاعت، سربلندی، افتخار و مقاومت ما باشد، پس بیائیم سستی و کاهلی را از خود دور کنیم و لاف زنی و پنهان کاری را کنار نهیم و تسلیم اسیب رسانی جامعه و خانواده نشویم.
بیائیم با تآمل به نتائج تصمیمات خود در مورد ازدواج با یک غیر همجنس بیندیشیم، لحظه ای تصمیم نگیریم و احساساتی نشویم. با تن دادن به دگرجنسگرایی اجباری، به توده وار شدن و ماندن خود و جامعه کمک کرده ایم. یک جامعه مدرن به شهروندان مدرن و مستقل نیاز دارد، شهروندانی که قادر باشند هستی مستقل خود را بنیان نهند و حاظر به دفاع از آن باشند. هر کسی آنگاه مدرن و امروزی و آگاه است که زندگی فردی خود را نه بر اساس خوسته و تمایل دیگران بلکه بر اساس اراده، خواسته و نیاز فردی خود تنظیم می کند. از این گذشته، وقتی هنجارهای حاکم، ما همجنسگرایان و عشق امان را بر نمی تابند، عبور از این هنجارها و دریدن مرز آنها، ساده ترین و طبیعی ترین حق ماست نه اینکه خود را در تار و پود آنها گرفتار کنیم و باقی بمانیم.
درست است که ما آزاد نیستیم اما میتوانیم آزاده باشیم. آزادگی یعنی پایبندی به آرزوها، رؤیاها، عشق، تمنیات و گرایش جنسی صادقانه و درونی خود به همجنس ماست و تلاش برای رسیدن به آزادی. بگذار ارتشی از زنان و مردان همجنسگرای مجرد که " با همجنسان خود مراوده دارد و با یک همجنس خودش خانه مشترک دارد" شکل بگیرد، آنوقت جامعه ، حکومت و خانواده ها نخواهند توانست از پرداختن به موضوع همجنسگرایی و حقوق همجنسگرایان گریزی داشته باشند. بله در رسیدن به هدف انسان ناچار است که گاهی قید خیلی چیزها را بزند و هر کدام از ما همجنسگرایان امروز کشور آزادیم که انتخاب کنیم که چه میخواهیم، تا چه اندازه از خود برای آن مایه می گذاریم و تا کدام درجه یوغ صغیر و نابالغ بودن را از خود دور می کنیم. و یادمان باشد که 40، 50 و 100 سال پیش وقتی همجنسگرایان غربی برای آزادی خود مبارزه کردند نه تنها الگویی در جهان پیش روی خود نداشتند، بلکه همجنسگرایی در همه جهان ممنوع و در تمام کتابهای پزشکی بعنوان بیماری معرفی می شد و هیچ سازمان حقوق بشری از آنها حمایت نمی کرد. با اینهمه ماندند، نوشتند، متحدانه مبارزه کردند تا به آزادی رسیدند امروز ما در موقعیت خیلی بهتری قرار داریم، اینهمه الگو در جهان داریم، اینهمه دولت و سازمانهای حقوق بشری از حقوق همجنسگرایان دفاع می کنند،بخشی از نیروهای سیاسی و فرهنگی ایران حامی ما هستند و......در چنین شرایطی این دیگر به ما همجنسگرایان ایران بستگی دارد که تا چه اندازه آماده دفاع از هویت ، آزادی و حریم خصوصی/فردی خود هستیم. تا چه اندازه آگاهی داریم و تا کدام درجه حاظر به تلاش مشترک و دسته جمعی می باشیم و تا چه حد می خواهیم از خود مایه بگذاریم و برای آزادی خود هزینه کنیم.
در شرایط فعلی حاکم،برای ابراز بلوغ ودفاع از حقوق شهروندی خود لازم است که هر کدام از ما هر چه زودتر به اسقلال اقتصادی و مالی برسد، داشتن یک شغل و درآمد، تهیه یک منزل شخصی و خصوصی، تعیین اهداف دور و نزدیک، یافتن دوستانی که مثل ما می اندیشند و موقع نیاز یار و یاور ما خواهند ماند، شرکت در فعالیتهای دسته جمعی در راه گسترش مفاهیم شهروندی ( از مبارزه برای حقوق همجنسگرایان گرفته تا.....در معنا و مفهوم دادن به زندگی و احساس آرامش و امنیت ، پرورش اعتماد به نفس و رضایت خاطر درونی فرد بسیار مؤثرند. ما با کمک دانش و آگاهی خود، با استقلال اقتصادی خود و با کمک دوستانی وفادار که مثل ما می اندیشند و در دوستی با ما وفادارند، خواهیم توانست فشارهای اطرافیان و خانواده را خنثی کنیم و آنها را به سمت قبول واقعیت ها بکشانیم .اگر با فیلسوف آلمانی امانوئل کانت که کتابهایش در اینجا هم پیدا می شود آشنا نیستید، پیشنهاد می کنیم در کتابفروشی ها و کتابخانه ها سراغ کتابهایش را بگیرید و بخوانید چرا که در روشن شدن بسیاری از مسائل به ما کمک می کند و قدرت، اراده و توان آزاد زیستن را به ما می آموزاند و قدرت بر پای خویش ایستادن و خود بنیان بودن را می آموزاند، از متفکران خودمان هم میتوان به کتابهای محمد مختاری و کتاب اخیرآ چاپ شده حسن قاضی مرادی بنام " جامعه شناسی شرم" مراجعه کنید.

سکولاریسم، حبل المتین جنبش همجنسگرایان

2007-04-17T04:08:00.000-07:00

برگرفته شده از شماره 12 مجله ماها:
یکی دیگر از خدمات همجنسگرایان به رشد فرهنگی جامعه

با توجه به اینکه در جنبش وسیع همجنسگرایان، افراد مختلف با سلیقه ها و علایق و خواستگاه اجتماعی متفاوت حضور دارند، طبعآ این افراد افکار و اندیشه ها و سبک های مختلف فکری و فلسفی خود را به درون جنبش منتقل می کنند؛ بعبارت دیگر، در بین همجنسگرایان از افراد مذهبی گرفته نا کمونیست از ملی گرا گرفته تا آته ئیست ( عدم اعتقاد به وجود خدا) همه حضور دارند. در چنین وضعیتی سازمانها و گروههای همجنسگرایان چگونه می توانند دمکراسی و حقوق برابر همه اعضا خود و کلآ مجموعه نیروها و افراد موجود در جنبش را تضمین کنند؟ جواب ساده است: سکولاریسم.
اما سکولاریسم یعنی چه و به چه کسی سکولار می گویند؟
سکولاریسم ایده ای است که بر اساس آن مذهب و ماورا الطبیعه بعنوان کلید درک و فهم جهان تلقی نمی شود. بر اساس ایده سکولاریسم مذهب و دین نباید در دولت و نهادهای دولتی دخالت داشته باشد چون مذهب یک اعتقاد شخصی است و افراد یک ملت ممکن است همه دارای یک مذهب نباشند یا برداشتهای متفاوت مذهبی داشته باشند یا خیلی ها ممکن است کلآ اعتقادی به دین و مذهب نداشته باشند. پس امر عدالت و برابری شهروندان حکم می کند که جهان و دنیا و جامعه امروزی را با کمک عقل و منطق و بر اساس شناخت ها و دستاوردهای بشری سازماندهی و تصویب قوانین را ازهمین شناخت های بدست آمده استخراج کرد. چنین رویکردی پیشرفت و اصلاح و تغییر قوانین همراه با پیشرفت علم و دانش را تضمین می کند؛ یعنی با بدست آوردن اطلاعات تازه، راه تنظیم قوانین جدید بر اساس شناخت ها تازه تر را باز نگه می دارد. و مسلمآ پرسشگری، جستجو، نقد سنت و... همه جزئی از تلاش و جستجوی انسانها برای رسیدن به علم و داده های کامل تر و نتیجتآ رسیدن به ایده آل های بشری است. سکولاریسم قبل از هر چیز به خوشبختی انسانها در این جهان بها می دهد و می گوید اگر انسانی به خدا و بهشت اعتقاد دارد و بخواهد بر اساس دستورات دینی خود رفتار کند حق اوست که از احترام دیگران برخوردار شود اما این شخص حق ندارد دین و اعتقادات و دستورات دینی خود را با زور به بقیه تحمیل کند. سکولاریسم، امر به معروف و نهی از منکر که بر اساس آن عده ای در خیابان راه افتاده و با زور و تهدید دیگران را به پیروی از دستورات دینی خود می کنند مخالف است. سکولاریسم می گوید همه انسانها آزاد و مستقل هستند و حق انتخاب دین و مذهبی که می خواهند را دارند حتی اگر بر اساس یادگیری و تجارب خود بی دینی را هم انتخاب کنند باز هم حق دارند و بعنوان انسان آزاد و مستقل باید از حقوق بابر با بقیه شهروندان برخوردار شوند.
بدین ترتیب پیروی از سکولاریسم باعث رها شدن انديشه انسان از عناصری كه مانع روشن شدن قضايا می شود را فراهم می کند. و در این راه از باورها و عدم باورهای همه انسانها مدد می گیرد.

بر اساس اندیشه سکولاریسم افراد مذهبی ( با هر مذهب و اعتقادی که دارند) و به فکر جهانی در ماوراء الطبیعه هستند، بهتر است که آن احکامی که بدانها اعتقاد دارند را فقط در زندگی شخصی خود رعایت کرده و با زور به دیگران تحمیل نکنند. چرا که حقیقت در انحصار هیچ فرد و یا مذهبی نیست و اعتقاد به خدا و یا این و آن دین و مذهب یا عدم اعتقاد به خدا، یک اعتقاد فردی و شخصی است. اشتباه نکنید، همه سکولارها بی دین نیستند. افراد مذهبی سکولار فراوانند
کسی که از چنین فکر و اندیشه ای تبعیت کرده و در عمل آن را بکار می گیرد، را سکولار می نامند. یک سکولار ممکن است مسلمان باشد، ممکن است مسیحی یا بهایی باشد، یا ممکن است اصلآ اعتقادی به وجود خدا نداشته باشد. اما خود و اعتقاد خود را مالک حقیقت کامل و مطلق نمی داند بلکه می گوید من اینطور فکر می کنم یا این اعتقاد را دارم اما طرف من هم حق دارد که اعتقاد و باور خود را داشته باشد. یعنی یک سکولار ( چه مذهبی و چه غیر مذهبی) اعتقاد خود را بهتر از اعتقاد دیگری نمی داند و استدلال نمی کند که چون من به این دین اعتقاد دارم ( یا ندارم) پس از دیگری بهترم، یعنی، صرف باور داشتن یا نداشتن به این یا آن مذهب و عقیده نباید باعث برتری یا کهتری فرد تلقی شود.
احترام به تنوع عقیده ها و ادیان و تفکرات باعث می شود که هر فردی صادقانه به جنبه ها و زاویه های دید و منطق دیگران، با کنجکاوی و برای شناخت بهتر خود، توجه کند بودن آنکه پیشاپیش در باره آنها قضاوت منفی داشته باشد یا خود و عقیده خود را بهتر از دیگری بداند. برای یک سکولار، ارزش انسانی فرد و احترام به چارچوب آزادی او بسیار مهمتر از اعتقاد و یا عدم اعتقاد فرد است. بهمین دلیل سکولارها نه تنها مخالف افراد مذهبی نیستند بلکه از آزادی مذهب و دین و عقیده بشدت دفاع می کنند اما نه فقط یک دین بلکه هر دینی.چون به آزادی وجدان بشری معتقدند.
سکولاریسم ضمن احترام به همه ادیان و مذاهب اما با دادن امتیازات خاص به پیروان مذهب خاصی و همچنین با آموزش اصول و آئین مذهب بخصوصی در مدارس مخالف است. سکولاریسم بر این اعتقاد است که مذهب یک امر خصوصی است و اگر قرار باشد آموزش دین در برنامه درسی مدارس دانش آموزان گنجانده شود، این برنامه باید شامل آموزش بی طرفانه و بی تعصبانه در باره همه ادیان و فلسفه ها باشد تا قدرت تفکر مستقل و انتخاب آزاد هر دانش آموزی تضمین شود و نسل جوان ضمن آشنایی با همه ادیان، احترام به آنها، بدون تعصب رشد کند و شستشوی مغزی نشود.
سکو
سکولاریسم در بحبوحه قرون وسطی در اروپا شکل گرفت ؛ زمانی که مذهب مسیحیت هر چند بطور مستقیم در دولت شرکت نداشت اما آنچنان نفوذی بر جامعه و حکام آن زمان داشت که همه قوانین بر اساس دستورات مذهبی مسیحی پذیرفته یا رد می شدند. جدایی دین و مذهب از حکومت که امروزه در اکثر کشورهای جهان و دمکراسی ها پذیرفته شده است از جمله دست آوردهای اندیشه سکولاریسم می باشد.
از منظر فلسفی که به سکولاریسم بنگریم معنای آن تقریبآ چنین می شود که سعادت ما زمانی حاصل می شود که در زندگی خود اصول (اتیکی= اخلاقی) را بکار گیریم و برای فهم و درک جهان و آنچه در اوست، از دلیل و منطق پیروی کنیم بدون آنکه به خدا یا خدایان و یا قدرتهای مافوق بشری استناد کنیم.
در عرصه سیاسی سکولاریسم بدان معنا است که نهاد و نظام حکومتی نباید خود را در مذهب دخالت دهد و وظیفه نظام در عرصه مذهبی تنها این است که آزادی مذهب و عقیده همه شهروندان را تضمین کند و از هیچ مذهبی بیشتر یا کمتر حمایت نکند بلکه برای جلوگیری از تعدی و دست درازی پیروان یک مذهب به مذهب دیگر باید قوانین خاصی تصویب کند تا شهروندان غیر مذهبی و کلآ کسانی که به خدا و آن جهان اعتقادی ندارند و یا پیروان اقلیتهای مذهبی نیز در همه عرصه ها از حقوق مساوی با دیگران برخوردار باشند. بعبارت دیگر صرف اعتقاد به یا عدم اعتقاد به دین و آئینی خاص نباید باعث امتیاز دهی یا حق کشی افراد شود. بلکه حقوق بشر را باید بصورت عادلانه در مورد همه شهروندان رعایت کرد. در باره استدلال سکولارها در ایران یک مثال میتوان آورد؛ در ایران خودمان پیروان مذهب شیعه در اکثریت هستند اما در همه کشورهای جهان شیعیان در اقلیت می باشند. اگر قرار است حکومت و قوانین کشور ما بر اساس دین اکثریت بنا شود و پیروان اقلیت های مذهبی و یا افراد بی دین از حقوق کمتری برخودار باشند( نتوانند رئیس جمهور شوند، یا در بربر قانون حقوق مساوی نداشته باشند مثل حق قصاص ، یا اینکه چون ایران یک کشور اسلامی است همه زنان باید حجاب داشته باشند و...) و این را کار را درست بدانیم، بنابراین باید به کشورهای دیگر هم حق دهیم که چون اکثریت جمعیت آنها مسیحی یا یهودی یا بودایی و یا هندو هستند و مسلمانان از جمله شیعیان آن جوامع در اقلیت هستند، پس آنها هم حق دارند که حکومت و قوانین خود را بر اساس دین و مذهب خود تصویب و به اقلیتها حقوق کمتری اعطا کنند. یک مثال دیگر اینکه اگر یک رئیس جمهور (مرد) خارجی به ایران بیاید همسر او باید حجاب ( که به آن اعتقادی ندارد) بپوشد. پس اگر رئیس جمهور ایران هم به خارج رفت همسر او می بایست قوانین آن مملکت را رعایت و حجاب خود را بردارد. این جاست که سکولارها می گویند اداره حکومت بر اساس دین و مذهب( حتی دین اکثریت) به اختلافات دینی و مذهبی در دنیا دامن می زند و اگر در جایی حقوقی ویژه به پیروان یک دین خاصی بدهد در عوض به نفی شدن حقوق پیروان این دین در جاهای دیگر منجر می شود. از سوی دیگر، تصویب قوانین نه بر اساس علم و دانش و دست آوردهای بشری بلکه بر اساس مذهب اکثریت به حق کشی و تضییق حقوق همه کسانی منجر می شود که به آن مذهب اعتقاد ندارند ولی شهروند آن کشور هستند. پس بهتر است که نظام همه کشورها سکولار باشند. یعنی حکومت و قوانین بنا بر اساس دین و مذهب خاصی نباشند اما حکومت گران حق دارند پیرو هر دین و آئینی که دوست دارند باشند ولی حق دخالت دین خود در زندگی حکومتی را ندارند بلکه دین و مذهب خود را بعنوان یک اعتقاد شخصی برای خود نگه دارند. بزبان ساده تر سکولارها خواهان جدایی دین از سیاست هستند و می گویند دخالت دین و روحانیون در سیاست نه تنها به دیکتاتوری دینی می انجامد بلکه به وجهه دین هم ضرر می زند.
از حاشیه روی بیشتر پرهیز کنیم و به خود ما همجنسگرایان برگردیم.
گفتیم که همجنسگرایان در همه اقشار، طبقات و رده های جامعه وجود دارند و زندگی می کنند. و بر همین اساس با توجه به عوامل فراوانی تحت تاثیر افکار و ایدئولوژی های متفاوتی هم واقع می شوند و افکار خود را به درون جنبش عمومی همجنسگرایان وارد می کنند. به همین دلیل در جامعه همجنسگرایان هم مثل یک جامعه افراد با اعتقادات مذهبی و غیر مذهبی یا پیروان ادیان مختلف وجود دارند اما همه این افراد چگونه و با استفاده از چه اهرمی قادر می شوند که ضمن احترام به عقاید همدیگر و پرهیز از خود برتر بینی نسبت به بقیه، قادر می شوند جهت رسیدن به اهداف مشترک یعنی حقوق برابر جنسی و شهروندی و قانونی، با هم و در کنار هم مبارزه کنند؟
این اهرم همانا اعتقاد به سکولاریسم است و سکولار بودن جنبش همجنسگرایان در همه جهان یک امر ثابت شده است.
تآکید می کنیم این گفته بدان معنا نیست که همجنسگرایان مذهبی وجود ندارند، نه. در جنبش همجنسگرایان افراد مذهبی وجود دارند اما همه این افراد تنها پیرو یک دین و مذهب نیستند و از آن گذشته افراد غیر مذهبی و کسانی که کلآ به وجود خدا اعتقادی ندارند یا در وجود خدا شک می کنند هم وجود دارند. تازه در درون جنبش همجنسگرایان کشورهای آزاد گروه های مختلفی حضور دارند از جمله همجنسگرایان مذهبی، همجنسگرایان سوسیالیست، همجنسگرایان شکاک یا همجنسگرایان کمونیست ولی هر کدام گروه وتشکیلات خود را دارند اما همه آنها بدون هیچ مشکلی در زیر یک چتر کار کرده و با هم فعالیت مشترکی را برای جنبش همجنسگرایان در کشور خود به پیش می برند. اعتقاد و التزام همه به سکولاریسم و اندیشه های آن ضامن موفقیت در این کار است. بعبارت دیگر حبل المتین جنبش همجنسگرایان همانا سکولاریسم است.
یک سکولار تفکر و اندیشه و مذهب خود را فضيلت و انديشه ديگران را رذيلت قلمداد نمی‌كند چرا که بر این باور است که هر انسانی خود ویژه است و حق دارد آنطور بیندیشد که نیازمندیهای مادی و معنوی اش می طلبند. پس وجود افراد با اعتقاد به خدا یا شکاک در وجود خدا یا بی اعتقاد به خدا یا اعتقاد به مذاهب مختلف همه و همه کمک می کنند تا جامعه با رنگ ها و انگاره های مختلف و واقعی خود جلوه کند و باید به هر کدام از اینها اجازه داده شود تا سهم خود را در تکامل و پیشرفت اندیشه ونگاه اجتماع به مسائل، ادا کند. برای این کار التزام به سکولاریسم بسیار ضروری است.
در چنين حالتی است كه سکولاریسم ، از تفكر يك بعدی می‌كاهد و نيروها و انگاره‌های بسياری را در خود آشكار می‌كند كه در نهايت به توسعه و تكامل تاريخی می انجامد. عکس قضیه نیز صادق است؛
افراد و حکومت هایی كه از يك الگوی خاص مذهبی پيروی می‌كنند و تنوع و رنگارنگی اجتماعی راقربانی تفکر متعصبانه دینی خود می‌سازند و به دیگران اجازه اظهار وجود نمی دهند، در نهایت کارشان به دیکتاتوری و سرکوب فیزیکی دیگران می انجامد چرا که هر دین و مذهب و اعتقادی تنها بخشی از حقیقت است نه کل حقیقت. پس چون در برابر دیگران متواضع نیستند و از اصول سکولاریسم پیروی نمی کنند، در نهایت به هر تفکر و اندیشه و اقدامی که اندیشه خود آنها را مورد سئوال قرار دهد، شک کرده و با زور هم که شده از میدان بدر می کنند یا به تبلیغ و شارلاتانی بر علیه آن رو می آورند. در چنین شرایطی مسلمآ آن بخش از علم و دست آوردهای بشر امروزی که با اعتقادات آنها همخوانی ندارد را هم کنار زده ، از دسترسی مردم و اجتماع بدان جلوگیری می کنند. سانسور اینترنت و... در کشور ما خود نمونه گویای این حالت است.
با توجه به آنچه گفته شد، هر فرد همجنسگرا یک سکولار است که با هر دین و اعتقادی که خود دارد، اما به استقلال و انتخاب دیگران در تنوع افکار و اعتقادات باور دارد و با قبول و احترام به جامعه چند صدائی در جبش همجنسگرایان ( و کلآ در کل جامعه) ، راه حل‌هائی ارائه می‌دهد كه برازنده جامعه‌ای است كه ازتفکرات ، مذاهب و اندیشه های مختلف تشكيل شده و همين وحدت جامعه ما همجنسگرایان را تشكيل می دهد. از آنجا که قبول داشتن این موضوع که من نوعی مالک کل حقیقت نیستم و دیگری هم به همان اندازه من حق دارد، به احترام به انديشه‌های گوناگون در جامعه می انجامد و به رنگها و نگاههای مختلف به زندگی اجازه اظهار وجود می دهد که همین رشد فرهنگی جامعه همجنسگرایان را تضمیتن می مند و بنوبه خود به رشد فرهنگی کل جامعه می انجامد. التزام به سکولاریسم، تبلیغ و معرفی آن به جامعه توسط جنبش همجنسگرایان و تک تک افراد همجنسگرا یکی دیگر از خدمات فرهنگی ما همجنسگرایان به بارور کردن و رشد فرهنگ اجتماعی کشور است.

چهار گاف بزرگ همجنسگرایان ایران

2007-04-17T04:07:00.000-07:00

همجنسگرایان ایران در مسیر دست یابی به حقوق اجتماعی و مدنی خود با چهار گره اصلی و تعدادی مشکلات و موانع فرعی ناشی از آنها مواجه هستند. این چهار " گاف" بزرگ پیش روی همجنسگرایان عبارتند از یک: مشکل قانونی، دو: مذهب، سه: خانواده و فرهنگ اجتماعی و چهارم مانع ذهنی خود همجنسگرایان ایران
در مورد اهمیت و اولویت هر کدام از اینها، میتوان از دو زاویه حرکت کرد؛ یکی اینکه کدام مسئله عمده تر است و راه را برای حل بقیه موانه هموار می کند وزاویه دیگر اینکه حل کدام یکی راحت تر به نظر می رسد.
شاید برای جواب منطقی تر بتوان فرض را بر این گذاشت که مثلآ جمهوری اسلامی همین فردا قانون مجازات همجنسگرایی و قانون لواط را ملغی اعلام کند آیا در آن صورت همجنسگرایانی در کشور یافته می شوند که خود و گرایش خود را کاملآ پذیرفته و حاظر باشند برای سازماندهی همجنسگرایان و تشکیل یک سازمان یا ان جی او مخصوص همجنسگرایان شروع به فعالیت کنند؟ موضوع دیگر اینکه به محض قانونی اعلام کردن همجنسگرایی توسط حکومت آیا فرهنگ اجتماعی و خانواده ها با همجنسگرایان آشتی خواهند کرد.
هر دو این سئوالات معتبر هستند و ما سعی می کنیم با پرداختن به آنها به سهم خود در دامن زدن به اینگونه مباحث کمک کنیم.
به اعتقاد ما، علیرغم همه فشارهایی که از جانب قانون، جامعه و خانواده ها متوجه همجنسگرایان می شود اما با اینهمه امروزه افرادی ( هر چند معدود) در کشور بخصوص در چند شهر بزرگ یافته می شوند که در صورت رفع مشکلات قانونی، قادر باشند گروهی یا تشکیلاتی برای کمک به همجنسگرایان در کشور درست کنند.
موضوع دیگر اینکه هیچ جامعه ای در جهان وجود ندارد که همه مردم آن بطور تمام و کمال با همجنسگرایی کنار آمده باشند. حتی در پیشرفته ترین جوامع که سابقه نسبتآ طولانی در رعایت حقوق همجنسگرایان را دارند و در آنها همجنسگرایان از حق قانونی ثبت رسمی رابطه خود برخوردارند، باز همچنان کسانی یافته می شوند که همجنسگرایی را گناه می دانند یا آن را غیر طبیعی بحساب می آورند.
بنابراین، نفس این مسئله که در جوامعی همچون جامعه ما، همجنسگرایان ابتدا باید فرهنگ سازی کنند و دید و نگاه مردم را عوض کنند و بعد برای اصلاح قوانین حرکت کنند فقط تا حدودی صحت و اعتبار دارد. چرا که فعالان حقوق همجنسگرایان باید یک حد و مرزی برای کار فرهنگی قائل شوند نه اینکه این مسئله را دست آویزی برای درگیر نشدن با سیاسیون جهت تغییر قانون قرار دهند. و یا فکر کنند که همه افراد جامعه باید با همجنسگرایی آشتی کنند تا آنوقت همجنسگرایان به آفتابی شدن روی آورند.
در نظر گرفتن مجازات سنگین شلاق و اعدام برای همجنسگرایی در قانون کشور بنوبه خود سه مانع عمده ایجاد کرده است؛ یکی اینکه همجنسگرایان به آگاهی رسیده نتوانند متشکل شده و در اصلاح فرهنگ خانواده ها و جامعه در باره پدیده همجنسگرایی اطلاع رسانی کنند، دوم اینکه وسایل ارتباط جمعی بدلیل غیر قانونی بودن همجنسگرایی با سد سانسور مواجه شده، از انجام وظیفه خود مبنی بر خبر رسانی و پخش اطلاعات در باره همجنسگرایی، باز مانده اند و سانسور اینترنت هم مزید بر علت است. . دو مشکل ایجاد شده توسط قانون به مشکل سوم ختم میشوند و آن اینکه بسیاری از همجنسگرایان بخصوص در شهرهای کوچک و روستاها از دریافت اطلاعات محروم مانده و نتوانند از احساس و گرایش خود شناخت صحیحی بدست آورند.
اینطور به نظر می رسد که بهترین روش این باشد که ضمن فرهنگ سازی و کمک به شکل گرفتن یک قشر آگاه و آموزش دیده از همجنسگرایان، باید برای تغییر قوانین ( لغو قانون لواط) حرکت کرد. به این دلیل که امروز همانطور که در بالا گفته شد اگر قانون عوض شود، تعدادی هر چند محدود از این موقعیت و شناخت و اراده برخوردارند که بتوانند تشکلی برای همجنسگرایان درست کنند، میتوان بطور علنی در روزنامه ها در مورد همجنسگرایی مطلب نوشت و افکار عمومی را با این مسئله آشنا کرد، در پناه قانون همجنسگرایان خواهند توانست نشریات خود را علنی و بصورت ورقی در کشور بچاپ رسانند. میتوان یک کنفرانس یا نشستی ترتیب داد، برای شرکت در کنفرانسهای چهانی همجنسگرایان بدون ترس از قانون اقدام کرد و به خارج مسافرت کرد، اگر کسی به فردی همجنسگرا توهین و تعدی کند، میتوان با استناد به قانون طرف را به محاکمه کشید، وبلاگها و سایتهای همجنسگرایان فیلتر نخواهند شد . بیاد داشته باشیم که فرهنگ سازی در هوا پیش نمی رود. باید یک پایگاهی، جای پایی در قانون کشور ایجاد شود تا به کمک آن بتوان کار فرهنگی انجام داد، تا کسی از داشتن یک روزنامه مربوط به همجنسگرایان یا فروش و معرفی آن ترسی نداشته باشد. و در آن صورت است که همجنسگرایان خواهند توانست در پناه قانون در باره خود و گرایش و احساس خود راحتر با جامعه تماس برقرار کرده و روشنگری کنند، گروههای حقوق بشری و فعالان اجتماعی اقشار مختلف که عمومآ زودتر از بقیه به درک مسائل می رسند، از همکاری یا طرح مسائل همجنسگرایان حداقل از طرف قانون واهمه نخواهند داشت. همه اینها در آشنایی افکار عمومی با پدیده همجنسگرایی تاثیر خواهد گذاشت و بمرور وزنه افکار عمومی را به حمایت از همجنسگرایان سنگین خواهد کرد، آنوقت مسلمآ کم کم یکسری خانواده ها شروع به پذیرش همجنسگرایی فرزند خود خواهند کرد و تعداد هر چه بیشتری از افراد خواهند توانست ترس خود را کنار زده، همجنسگرایی خود را علنی کنند. همه اینها بصورت زنجیره ای در اصلاح فرهنگ اجتماعی مؤثر خواهند بود. موضوع دیگر تاثیر روانی قانونی کردن همجنسگرایی است که خود بخود بر اذهان عمومی خواهد گذاشت و آنها را به تعمق حول بینش خود وامی دارد.
با توجه به همه اینها، اینطور به نظر می رسد که امروز و در شرایط فعلی عمده ترین مسئله پیش روی همجنسگرایان همانا حل مسئله قانون است.
اشتباه نشود ما این را می دانیم که هنوز اکثر مطلق همجنسگرایان کشور شناختی از گرایش خود ندارند، و تعداد زیادی از آنها که احساس خود را می شناسند، شناخت محدودی از همجنسگرایی خود دارند و به سطحی نرسیده اند که بخواهند فعالانه وارد تلاش و فعالیت برای احقاق حقوق مدنی خود بشوند. علیرغم همه اینها، اما همانطور که گفته شد، لایه نازکی از همجنسگرایان هم در کشور حضور دارند که اگر قانون اصلاح شود، خواهند توانست بصورت موتوری کوچک، بقیه را به حرکت وادارند.

امروزه ساختن فیلم و نوشتن کتاب، چاپ نشریات و مجلات اینترنتی و... خیلی مهم و ضروری است اما به همان نسبت ایجاد تشکلات تحت هر پوششی و حتی علنی بسیار مهم و حیاتی است. قانون خود بخود عوض نمی شود، باید با استفاده از اهرمهای مناسب قانون گذاران را متوجه بی حقوقی همجنسگرایان کرد، باید آنها را متقاعد کرد که قانونی شدن همجنسگرایی به دین و مذهب و خانواده خللی وارد نمی کند. از طرف دیگر همجنسگرایان باید با علنی کردن حضور خود در جامعه و وارد کردن فشار از راههای موجود به دولتمردان،
انها را به تغییر رویه خود وادار کنند.
ایجاد تشکیلاتی منسجم و در اوائل تا حدودی محدود ، برقراری رابطه آگاهانه با گروههای دانشجویی و گروههای حقوق بشری و اعلام مسئله به آنها تا در صورت بروز مشکلات به حمایت برخیزند و ( سر و صدا هم که بکند بهر حال مسئله همجنسگرایان رو شده و به سطح می آید) را نباید از نظر دور داشت.
بنابراین تلاش برای لغو مجازات در نظر گرفته شده برای همجنسگرایی در قانون باید بعنوان یکی از مؤلفه های عمده فعالیت همجنسگرایان ایرانی باید باشد.
ممکن است عده ای بدرستی این سئوال را مطرح کنند که آیا حکومت فعلی با ایدئولوژی مذهبی ظرفیت این را دارد که در نتیجه فشارهای (هر چند محدود) همجنسگرایان، قانون را اصلاح کند یا اینکه همجنسگرایان کشور چاره ای جزء این ندارند که برای برقراری یک حکومت غیر مذهبی و دمکرات به کنش با نیروهای تحول طلب اپوزیسیون برخاسته و از کنار زدن این حکومت جانبداری فعال کنند.
فارغ از اینکه احتمالآ افراد مختلف پاسخ های متفاوتی به این سئوال خواهند دارد، اما همه ما میتوانیم حول یک سری مختصات عام به توافق برسیم؛ و آن اینکه در قوانین فعلی تنها همجنسگرایان نیستند که از حقوق خود محروم شده اند بلکه دیگر گروههای اجتماعی و سیاسی و فرهنگی هم بشکلی حقوق اشان مورد تعرض قرار گرفته است و آنها هم همانند همجنسگرایان در حال تلاش و مبارزه هستند.
نهادینه شدن دمکراسی، حقوق بشر، رفع سانسور از مطبوعات و اینترنت باعث می شود که اقشار و گروههای مختلف قادر باشند اشکالات و نواقص موجود در قانون را در معرض دیدعموم قرار داده در باره آنها روشنگری کنند و افکار عمومی رابه اهمیت تغییر و اصلاح قوانین ترغیب نمایند و نهادهای مدنی غیر دولتی هم گسترش می یابند
بنابراین شرکت فعال همجنسگرایان در تلاشها و مبارزات عمومی و روزمره اقشار مختلف در جهت حقوق بشر، مقابله با سانسور و حق تشکل یابی و ایجاد سازمانهای مدنی، در شکستن جو سکوت و ساکن فعلی بسیار مهم و حیاتی است . چرا که این کار به باز شدن فضا و در نتیجه به مسیر حرکت همجنسگرایان کمک می کند.
موضوع مهم دیگر اینکه همجنسگرایان بصورت دسته جمعی و گروهی می توانند یکسری کارزارهای اعتراضی در داخل و خارج کشور را سازمان دهند بدون آنکه لازم باشد بطور مستقیم دست به خطر بزنند.
در نظر گرفتن قانون اعدام برای همجنسگرایی در قانون، باید هر همجنسگرایی را به اهمیت لغو اعدام در قوانین کشور متقاعد کند. پس عضویت و ایفای نقش فعال در کانون های مختلف حقوق بشری، نوشتن و گفتن و روشنگری در باره ناعادلانه بودن قانون اعدام ( در صورت لزوم حتی بدون آنکه لازم باشد همجنسگرایی خود را علنی کرد) یکی از راههای موثر مبارزه برای همجنسگرایان است و نباید از آن غافل شد. یا همانطور که بارها قبلآ اشاره کرده ایم، تشکیل گروههای مختلف تحت نامهای پوششی هم میتواند مد نظر قرار بگیرد.

گاف بزرگ دیگر همانا مسئله مذهب در کشور ماست که نه تنها قانون گذاران با استناد به آن همجنسگرایی را ممنوع کرده اند، بلکه بسیاری از مردم نیز بنا بر باورهای مذهبی سنتی خود از پذیرش همجنسگرایی اکراه دارند. و در نتیجه تربیت مذهبی، بسیاری از خود همجنسگرایان هم از کنار آمدن با خود و پذیرش احساس و گرایش جنسی خویشوا باز مانده اند.
در این برهمه از زمان، تاریخ وظیفه سنگینی را به دوش همجنسگرایان مسلمان و معتقد و در عین حال آگاه به همجنسگرایی خود، قرار داده و این دوستان نباید از مسئولیت خود شانه خالی کنند.
کنش و برخورد فعال، پیگیری مباحث روشنفکران مذهبی نمونه آقای احمد قابل ، انتشار مقالات و نظرات در رابطه با حقوق در اسلام و ارائه قرائتهای تازه و ملایم تری از مذهب در رابطه با انسان و حقوق و تمایلات او و موضوع مجازات اسلامی میتواند تاثیر زیادی در این رابطه بگذارد و بسیاری از همجنسگرایان مسلمان دیگر را از احساس گناه و عذاب وجدان بخاطر گرایش خود، معاف خواهد کرد. این عرصه کار وسیعی است و با توجه به منطقه جغرافیایی که ایران در آن واقع شده و مسلمان بودن اکثر مطلق کشورهای خاورمیانه، مسلمآ کارهایی که همجنسگرایان مسلمان ایرانی در این رابطه انجام دهند، بدون شک بر کشورهای همجوار و سرنوشت همجنسگرایان آن جوامع نیز تاثیر وافری خواهد گذاشت. همجنسگرایان مسلمان و آگاه ایران میتوانند و باید در این مورد نقش پیشتازی در منطقه بعهده بگیرند.
آشنایی با سکولاریسم ( عدم اعتقاد به قاطی کردن دین با مسائل زمینی این جهان)، آشنایی با تجارب همجنسگرایان جوامع مذهبی که همجنسگرایی در آنها قانونی است، و بکار گرفتن تجارب همجنسگرایان کشورهای دیگر در انتخاب (بین فردیت خود و مذهبی که آنها را نمی پذیرد)، راه دیگری برای کم کردن نفوذ احکام و قرائتهای خشک و متعصبانه از مذهب بر اذهان همجنسگرایان است.
در کشور خودمان، بسیاری از نیروهای فرهنگی و سیاسی از آیت الله منتظری گرفته تا نیروهای اپوزیسیون خارج کشور همه خواهان جدا کردن دین از سیاست هستند. رسیدن به این خواسته راه دست یابی همجنسگرایان ایران به حقوق مدنی و اجتماعی اشان را بسیار همورا می کند. بنابراین حمایت فعال و عملی از خواسته جدایی دین از سیاست در کشور و روشنگری در اینباره وظیفه هر همجنسگرای آگاه است.

سومین گاف بزرگ همجنسگرایان، فرهنگ خانواده و اجتماع است و دید منفی غالب در مورد این پدیده که
تا حدود زیادی رایج است.
تنها راه حل این مشکل همانا آگاهی رسانی و پخش سیع اطلاعات است، را دیگر اسقلال فردی است. اگر همجنسگرایان با یافتن شغل و استقلال مالی (و حتی تغییر شهر محل زندگی خود) می توانند تا حدود زیادی فشار خانواده ای را از دوش خود بردارند. ضمن اینکه باید در جمع خانواده و دوستان خود بشدت از استقلال فردی و تصمیم گیری در باره زندگی خود دفاع کنند و نشان دهند که در این باره شوخی ندارند بلکه بسیار هم جدی هستند. کنار کشیدن از حلقه وسیع دوستان (ظاهری) که تمایلی به آشنایی با مباحث جنسیت ندارند و فرد را مجبور به کتمان گرایش خود می کند، و تلاش برای یافتن دوستان خوش فکر و ایجاد حلقه های دوستی برای هم از دیگر موارد مؤثر در این زمینه هستند.
پس یکی از وظایف همجنسگرایان آگاه و همه کسانی که به اطلاعات در باره همجنسگرایی دست رسی دارند این است که به هر شکل و وسیله و هر امکانی که دارند، باید بکوشند تا افراد دور و بر خود، گردانندگان سایتها و وبلاگها ، صاحبان وسایل ارتباط جمعی، جهت دهندگان افکار عمومی، فعالان گروههای مختلف اجتماعی و .... را از انتشار مجلات و امکانات دیگر که در باره همجنسگرایی اطلاع رسانی می کنند، آگاه نمایند. میتوان مقالات و نوشته های موجود را کپی کرده و از طرق مختلف، بطور مستقیم یا غیر مستقیم( از طریق ایمیل ناشناس یا پست) به افراد رساند، به سردبیران و مدیران روزنامه در باره این مسائل نامه ارسال کرد، درقسمت کامنت های وبلاگها و سایتهای مختلف، در باره همجنسگرایی یا مجلات موجود و چگونگی دریافت آنها، کامنت گذاشت.
موضوع مهم دیگری که نباید از آن غافل بود این است که تا زمانی که دگر جنسگرایان با مسائل جنسی بطور علمی و امروزی آشنا نباشند و مسائل، فانتزی خود و کلآ کارکرد سکس، جنسیت زنان و.... آشنایی درستی نداشته باشند، همچنان با پذیرش همجنسگرایی مشکل خواهند داشت. هر چند خود همجنسگرایان و بخصوص بعضی از فعالان زنان در این باره تلاش می کنند اما این تلاشهای محدود و پراکنده بهیچ وجه پاسخگوی نیازهای موجود نمی باشند. بهمین دلیل همجنسگرایان می توانند با معرفی مجله سکاف و چگونگی دریافت آن، در آگاه کردن دگرجنسگرایان به مسائل جنسی نقش مهمی ایفا کرده و از این طرق به آموزش عمومی و تضعیف تعصبات بکوشند و راه شناخت همجنسگرایی در جامعه را هموار کنند.

چهارمین گره پیش پای همجنسگرایان، ذهنیت خود آنها است. به این شکل که با درونی کردن هموفوبیا در ضمیر خویش، بی میلی از در افتادن با آن در رفتار و گفتار خود و مخفی کاری بیش از حد، افراد دور و بر خود را از آشنا شدن با پدیده همجنسگرایی و برخورد نزدیک با یک همجنسگرا محروم می کنند. طبیعتآ وقتی مردم فردی آگاه، مؤدب، تحصیل کرده و با دانش را بعنوان یک همجنسگرا بشناسند، بدون شک کسانی یافت می شوند که به مسئله کنجکاوی نشان داده و با طرح سئوالات از طرف کسب دانش می کنند و مسلمآ آمادگی کنار نهادن تعصبات خود را دارند. اتفاقآ بسیاری از تجارب دال بر این دارند که همین افراد بعنوان حامیان جدی حقوق همجنسگرایان قد علم می کنند.
بسیاری از همجنسگرایان، نا آشنایی جامعه و اطرافیان خود با موضوع همجنسگرایی را بیشتر از آنچه هست، بزرگ می کنند و ترسی که دارند بیشتر یک ترس ذهنی است تا واقعی. گفتن اینها به هیچ وجه بمعنای انکار مشکلات و تعصبات دیگران نیست اما هدف از طرح مسئله این است که هر همجنسگرایی باید سعی کند شرایط و موقعیت خود و محیط خویش و افراد دور و بر خود را به دقت سنجیده و از هر راه و روزنه ای که پیش بیاید باید استفاده کرده به محیط دور و بر خود در باره همجنسگرایی دانش و اطلاعات تزریق کند.
شناخت درست از چهار مشکل عمده، وجود اراده برای حل این مشکلات و شرکت هر چه وسیعتر افراد در این تلاشها ضامن موفقیت همجنسگرایان در کشور خواهد بود.
اما اگر هر فردی خود را کنار بکشد که دیگران کار را به پیش ببرند یا اگر افراد حاظر نباشند کمترین هزینه برای آزادی خود بدهند آنوقت باید از نسل فعلی همجنسگرایان ایران دل کند چرا که کسی سزاوار آزادی است که ارزش آن را دارد و برای بدست آوردن آن مایه می گذارد.از تک تک خوانندگان تقاضا می کنیم که یک بار دیگر همین مطلب را بخوانند و بعد از آن به تآمل حول این بیندیشند که خود چه کاری و در چه عرصه ای میتواند کمک کنند. تنها با شرکت وسیع تک تک ما همجنسگرایان این کشور است که سختی راه کمتر و ما زودتر به اهداف خود خواهیم رسیدن. کنار نشستن و سکوت در این برهه از زمان جایز نیست.

یا ما همجنسگرایان ایران کالایی برای عرضه داریم؟ و اگر داریم مشتری را چگونه باید جلب کنیم؟

2007-04-17T04:05:00.000-07:00

برگرفته از شماره 14 مله ماها:
انتخاب عنوان فوق برای این مطلب آگاهانه بوده و هدف یک صحبت رو در رو و دوستانه با خودمان ( همه همجنسگرایان کشور) است.
در یکسال گذشته سطح تحرک فعالان جنبش همجنسگرایان کشور دچار یک تحول کیفی شده و به همان نسبت هم سطح آگاهی و شناخت جامعه همجنسگرایان کشور بهبود کیفی یافته است. افراد هر چه بیشتری توانسته اند خود را از بار " گناه" و عذاب وجدانی که جامعه و فرهنگ بر همجنسگرایان تحمیل می کند، بیرون کشیده و با پذیرش گرایش جنسی خود، حس حق خواهی و اهمیت مبارزه برای دست یابی به حقوق خود را بهتر درک کرده اند. وجود تعداد زیادی از گروههای پراکنده همجنسگرایان در کشور تحت پوشش گروههای دوستی، خصوصی و حمایتی نشان از آن دارد که پیش زمینه ایجاد یک تشکیلات منسجم تر با برنامه و هدف، و شرکت عملی و سازمان یافته در مبارزات مدنی کسب حقوق اجتماعی همجنسگرایان، عملآ بوجود آمده و قدم بعدی سربرآوردن رهبرانی است که قادر باشند این گروههای زیاد اما پراکنده را متقاعد کنند که با هم حول یکسری خواسته های مشترک به همکاری با هم بپردازند.
جنبش حقوق مدنی تعریف دارد و مشخصه اصلی آن این است گه گروهها و اقشار زیادی در جامعه حول خواسته های خود که عمدتآ هر کدام حول دسترسی به حقوق شهروندی و اجتماعی خود هستند، با هم به هماهنگی اعتراضات مدنی و بدور از خشونت خود، پرداخته و از خواسته های هم حمایت می کنند.
فن و فوت مبارزه مدنی و همینطور تجارب جنبش های حقوق مدنی در کشورهای دیگر دال بر آن دارند که هر نیرو و گروه اجتماعی باید بکوشد که دیگر گروهها و نیروهای فعال اجتماعی را که بطور بالقوه توان حمایت و همکاری با آنها را دارد، بشناسد و در پی متقاعد کردن آنها به همکاری، حمایت از هم و تشریک مساعی باشد. برای موفقیت در چنین کاری، تنها تاکید صرف بر فاکتها و اصول کافی نیست و یک نیروی جدی می بایست در تلاشهای خود برای جلب حمایت دیگران عوامل دیگر را هم در نظر بگیرد از جمله به عوامل فرهنگی، اجتماعی و روانشناسی دیگر گروهها و نیروها توجه کند و از طرف دیگر به دیگران ثابت کند که حمایت و همکاری آنها تنها به نفع یک گروه نیست بلکه در خدمت کل جنبش هم هست.
فرض کنیم فروشنده ای کالایی را برای فروش در بازار عرضه می کند اما صرف به فروش گذاشتن کالا بمعنای جلب مشتری نیست. مشتری باید در مورد کیفیت کالای عرضه شده، قیمت آن، رنگ و شکل ظاهری و مقاومت یا دوام کالا متقاعد شود تا آن را بر کالای فروشنده دیگر ترجیح داده و خرید کند.
همجنسگرایان ایران، اینجا و آنجا ( تا حدودی بدرستی ) گله می کنند که چرا دیگران از حقوق آنها حمایت نمی کنند یا چرا وقتی از حقوق بشر صحبت بمیان می آید کسی حقوق بشر همجنسگرایان را مطرح نمی کند.
این گله و شکایت هر چند اعتبار دار است ولی برای جلب توجه دیگران به حقوق همجنسگرایان کافی نیست بلکه آنها ( دیگر گروهها و نیروها) علاوه بر آشنایی با پدیده همجنسگرایی و رسیدن به باوری مبنی بر احترام به همجنسگرایان، همچنین باید متقاعد شوند که حمایت علنی از درخواستهای همجنسگرایان به منافع خرده جنبش یا حرکت خودشان هم هست. یعنی باید باور کنند که همجنسگرایان کالای مرغوبی برای عرضه دارند و مهمتر از آن اینکه خرید کالای همجنسگرایان (یعنی حمایت از همجنسگرایان و همکاری با آنها) به نفع خودشان( گروههای دیگر) هست و به پیشبرد اهداف خودشان هم کمک می کند. حال سئوال این است که
همجنسگرایان چگونه و از چه راههایی باید کالای مرغوب خود را به دیگران معرفی کنند و آنها را به خرید آن متقاعد سازند؟
برای پاسخ به این سئوال، توجه به فعالیتهای گروههای مختلف اجتماعی در کشور خودمان و همچنین بررسی تجارب جنبش های حقوق مدنی در کشورهای دیگر و درس گیری از آنها اهمیت می یابد.
اولین نکته مهم اینکه تا زمانی که یک قشر یا گروه اجتماعی بصورت پراکنده، بدون برنامه، بدون سر و بدنه و تشکیلات، بدون شناخت و بی توجه به تحولات جامعه، خود سر در گم باشد و بدرستی خواسته های خود را نشناسد و آنها را فرموله نکند، کسی به اعضاء پراکنده آن قشر یا گروه توجهی نخواهد کرد. پس غلبه بر پراکندگی و شکل دادن به خود در یک قالب مناسب اولین مسئله ای است که خود دلسوزان و فعالان آن گروه باید آن را برای خود حل کنند و دیگر افراد را به دور هم جمع شدن و سر و سامان دادن به قشر خود متقاعد سازند.
خیلی ساده، اگر میخواهیم که دیگران ما را جدی بگیرند، اول باید به آنها نشان دهیم که ما واقعآ وجود داریم.
دومین نکته، برجسته کردن توانائیها و قدرت متشکل گروه موجود است.برای روشن کردن این مسئله دو مثال آورده می شود؛ هر زنی در کشور ما دارای کلی مشکلات شخصی، خصوصی و خانوادگی است، با اینهمه زنان و دختران کشور توانسته اند در عین حالی که هر کدام به تنهایی با مشکلات زندگی شخصی خود دست و پنجه نرم کند اما مجموعه زنان کشور توانسته اند که ورای مشکلات فردی و شخصی و یا اختلافات زبانی، قومی و فرهنگی که در بین زنان چهار گوشه کشور وجود دارد، در انواع و اقسام مختلف گروهها و در سطوح متفاوتی تشکیلات و ارگانهای خاص خود را بوجود آورند؛ از تشکیل انواع گروههای حمایتی برای خود گرفته تا انواع وب سایتها و وبلاگها، تا چاپ انواع مجلات، تا شرکت فعال در بحث های اجتماعی و اعتراضات مدنی و غیره. اینگونه فعالیتهای زنان باعث می شود که دیگران، نیروی زنان و پتانسیل نهفته در جنبش زنان را جدی بگیرند و متقاعد شوند که اگر از حقوق زنان دفاع کنند، در مقابل نیروی عظیم زنان را با خود همراه کرده و کار و فعالیت مشترک با جنبش زنان می تواند نیروی عظیمی را به میدان آورد. پس بی جهت نیست که هر گروه اجتماعی و حزب و دسته ای بطور جداگانه بخش خاصی از کارهای و برنامه های خود را به مسئله زنان اختصاص می دهد. اشتباه نشود این " یارگیری" استفاده ابزاری از زنان نیست بلکه زنان با فعالیتهای خود توانسته اند بخشی از برنامه های دیگران را اشغال کرده و به خود اختصاص دهند. حال در این فعالیتها از بحثهای اقناعی گرفته تا مباحث قانونی تا عرض اندام تشکیلات زنان تا مسئولیت پذیری آنها تا.... همه دخالت داشته اند.
مثال دیگر همجنسگرایان آمریکا در دهه 60 و هفتاد میلادی هستند. زمانی بود که همجنسگرایان آمریکا در موقعیتی شبیه همجنسگرایان ایران بودند؛ یعنی گروههای پراکنده، بدون شناخت از هم و هر کدام دیگری را به لاابالی بودن و فقط اهمیت دادن به سکس و.... متهم می کردند. قانون و دولت هم از آنها حمایتی نمی کرد و کلآ غیر قانونی بودند و بیشتر حاشیه ای و ناپیدا. اما بعدها تونستند بر این مسائل غلبه کرده و با تشکیل گروههای کوچک اما فعال در شهرهای مختلف، برقراری ارتباط منظم گروهها با هم، انتشار مجلات و غیره بر پراکندگی خود غلبه کرده و همزمان بطور دسته جمعی ( نه تک تک افراد بلکه بخش عمده ای از افراد آگاه و متشکل و پیشرو آنها) به تعامل و همکاری با دیگر گروهها که برای حقوق مدنی خود مبارزه می کردند( زنان، سیاهپوستان، فمینیستهای پرشور، دانشجویان، کارگران، مخالفان جنگ و...) پیوستند.وقتی گروههای دیگر متوجه نیرو، توان و قابلیتهای گروههای همجنسگرا شدند، بمرور آنها را جدی گرفته و ضمن حمایت از خواسته ها و حقوق آنها، به همکاری و تعامل با گروههای همجنسگرایان روی آوردند. چنین همکاری متقابل به نفع همه بود؛ از یکطرف حقوق هممجنسگرایان و اهمیت احترام به آنها، به درون جنبشها و دیگر گروههای اجتماعی سرایت کرد و بدین طریق مخالفت با همجنسگرایی در بطن جامعه و فرهنگ آن دچار تحول کیفی گردید و از طرف دیگر شرکت عملی گروههای همجنسگرا در مبارزات اجتماعی و مدنی کشورشان، باعث کسب تجارب و درسهای زیادی برای خود همجنسگرایان گردید و به آنها کمک کرد که در مبارزه برای حقوق خود پخته تر و جدی تر شوند و یاد بگیرند که حمایت و همکاری باید دو طرفه باشد و هر طرف در عمل به مسئولیت و وظیفه خود و حمایت از دیگری پایبند باشد نه اینکه گروهی خود را کنار بکشد و منتظر بماند دیگران برایش دل بسوزانند.

امروز روحیه ای بر همجنسگرایان کشور حاکم است که تا حدودی همه چیز را فلج کرده و مانع هر گونه حرکتی می شود. به این شکل که هر کسی دیگری را الکی خوش، کسی که دوست پسر دیگری را طور می کند، کسی که بی خیال است و همه اش به سکس فکر می کند، کسی که این چیزها سرش نمی شود، کسی که فقط چات کردن بلد است، کسی که فقط ادا در می آورد، کسی که خیلی ننر است، کسی که خیلی ناز می کند و خود را برای دیگران می گیرد و... متهم می کنند.
اولآ همه اینطور نیستند وانگهی همه این روحیات بخشی از خلق و خوی و روحیات مردم جامعه ما هستند و ما هم جزئی از این جامعه. مگر زنان و دختران کم در مورد دوست پسر خود برای همدیگر تعریف و تمجید می کنند؟ مگر زنان ما کم در مورد فلان غذایی که می پزند، یا فلان لباسی که پوشیده اند یا هوش و ذکاوت فرزندان خود و... برای همدیگر تعریف می کنند و پز می دهند؟ مگر مردها در مورد اهمیت خود، تحصیلات خود و اهمیت کار و حرفه خود یا قیمت ماشین خود و... به هم پز نمی دهند؟ چرا این اشکالات در دیگران مانع از این نشده که جنبش زنان شکل بگیرد یا جنبش کارگران یا جنبش دانشجویان یا.... چرا همجنسگرایان نتوانند بر این مسائلی که در جاهای دیگر ریشه دارند، فائق آمده و حول مسائل مهمتر و جدی تر گروهی خود به هم نزدیک شوند تا راه جدی گرفته شدن اشان توسط دیگران را هموار کنند؟تجارب تماسهایی که در یکسال گذشته با جامعه همجنسگرایان در سراسر کشور داشته ایم به ما ثابت کرده که افراد دلسوز، خوب، فداکار، اهل کار و علاقمند به متشکل شدن و شرکت در کار گروهی در جامعه همجنسگرایان کشور کم نیستند. این افراد باید راهی برای پیدا کردن همدیگر و اتصال بهم پیدا کنند. و فراموش نکنیم که همانطور که همه زنان در گروههای زنان فعالیت ندارند، همانطور که همه دانشجویان در گروههای دانشجویی نیستند و همانطور که همه کارگران در گروههای فعال کاگری شرکت نمی کنند، همجنسگرایان هم تافته جدا بافته نیستند و هیچوقت همه و تک تک همجنسگرایان هم در گروههای خود متشکل نخواهند شد. تنها آگاهترین، دلسوزترین و پیشرو ترین افراد هر گروه اجتماعی هستند که متشکل می شوند و برای دستیابی به حقوق اجتماعی خود و دیگران کار می کنند. و فراموش نکنیم که مدرنیت و امروزی بودن تنها در پوشش و مادیات نیست، ذهن مدرن و مبارزه برای حقوق مدنی و اجتماعی محک مدرنیته است و بس. جامعه ای مدرن می شود که افراد آن رفتار و کردار مدرن داشته باشند، به حقوق و مسئولیتهای خود آگاه و برای دسیت یابی به مقصود دست بکار می شوند.

بیانیه روشنفکران ایران در حمایت از حقوق همجنسگرایان

2007-04-17T03:48:00.000-07:00

منتشره در شماره 18 مجله ماها:

از آنجا که

- سازمان بهداشت جهانی نيز در همخوانی با دستاوردهای علوم پزشکی و روانشناسی امروز اعلام کرده است، همجنسگرايی انحراف جنسی و يا روانی نيست بلکه نوعی گرايش جنسی طبيعی و عادی است که در نزد برخی از انسانها ديده می‌شود ؛

- همجنسگرايی صرفا در گرايش جنسی دو انسان نسبت به يكديگر خلاصه نمي شود ، بلكه نيازهاي روحي ، عشقی و عاطفی را نيز در بر مي گيرد؛

- همجنسگرايی ربطی به رنگ، نژاد، مذهب، مليت، وموقعيت اجتماعی ندارد و زنان و مردان همجنسگرا در همه جوامع انسانی و در تمام اقشار جامعه وجود دارند؛

- همجنسگرايی از مقوله بچه بازی ( پدوفيلی) نيست و این دو ربطی به هم ندارند. همجنسگرايی گرايش عاطفی و جنسی يک فرد بالغ به فرد بالغ ديگری است که بر اساس خواسته و علاقه دو طرفه و بدون زور و اجبار به برقراری رابطه با هم می پردازند. پدوفيلی رابطه جنسی با كودكان است كه می‌تواند از نوع هم‌جنس يا جنس مخالف باشد و بايد عمل مجرمانه تلقی‌ گردد؛

- سرکوب همجنسگرايان و ناديده گرفتن حقوق آنها در جوامع بسته و محروم از آزادی و دمکراسی ابعاد گسترده و بسيار غير انساني به خود مي گيرد؛

- در جوامع باز و دمکراتيك، بدليل وجود امكان روشنگري و تشكل براي همجنسگرايان و حاميان آنها در سطح جامعه و همچنين وجود پشتوانه ي قانوني و حقوقي، امكان نقض حقوق همجنسگرايان و نفي حضور اجتماعي آنان به حداقل مي رسد؛

- حقوق همجنسگرايان بخشی از حقوق بشر است و مدافعان حقوق بشر در جهان در فعاليتهای خود براي موضوع بی حقوقی همجنسگرايان و ستمی که بر آنها می رود جايگاه خاصی قائلند؛

- پذيرش حقوق همجنسگرايان در مسير طرد آن بخش از سنتها كه با حقوق بشر ناسازگارند، و در راستاي تضعيف ارزش های پدرسالار، امري بسيار مهم قلمداد مي شود؛

- حضور علني همجنسگرايان درکشورهای آزاد در كليه ي عرصه ها از هنر و ادبيات گرفته تا انديشه و سياست دال بر آن است که همجنسگرايان مي توانند سهم بسزايي در راه بهبود جامعه ي بشري در كليه‌ي عرصه هاي حيات بشري بر عهده گيرند؛

- هموفوبيا بمعنی ترس، نفرت و گريز از همجنسگرايی و همجنسگرايان، و اجتناب از گشودن باب گفتگو در باره همجنسگرايی، تنها به افراد همجنسگرا آسيب نمی رساند بلکه به ماندگاری ارزشها و سنت های غلط و غير انساني ياري مي رساند.

ما امضاء کنندگان زير

- از برابری حقوقی همجنسگرايان دفاع کرده و خواستار لغو قانون مجازات همجنسگرايان در قوانين کشور هستيم.

- خواهان مبارزه قاطع با پديده بچه‌بازی‌ ( پدوفيلی) از هر نوع آن ( سوء استفاده جنسي از پسران و دختران نابالغ) هستيم و به خصوص سوء استفاده جنسی از دختران نوجوان تحت عنوان ازدواج‌های سنتی، شرعی يا قانونی را محكوم می‌كنيم.

- از همه هموطنان بخصوص فعالان حقوق بشر، گروههای فرهنگی، اجتماعی ، سياسی و شخصيتها می خواهيم که به ما بپيوندند و با موضع گيری صريح و علنی در اين باره مسئوليت و شهامت فرهنگی و مدني نشان داده و به روشن شدن افکار عمومی ياری رسانند.

- روز 17 ماه مه ( 27 اردیبهشت) روز جهانی مقابله با هموفوبيا است. ما از صاحبان وسايل ارتباط جمعی ايرانی در داخل و خارج کشور درخواست می کنيم که در اين روز به طرح وسيع موضوع همجنسگرايی و مسائل همجنسگرايان ايران پرداخته، راه را برای طرح جدی تر مسئله هموار سازند.

امضا كنندگان (ليست نهايي):

آريا (از ايران)، ، دانيال آذري (فعال سياسي و فرهنگي)، علي اكبر آزاد (محقق و استاد دانشگاه)، ويكتوريا آزاد (فعال سياسي) ، سهيل آصفي (روزنامه نگار)، دكتر مژگان آموزگار (راديولوژيست)، مينا احدي (فعال سياسي)، امير احمدي، داريوش احمدي (فعال سياسي)، سودابه اردوان (نويسنده، نقاش و مجسمه ساز)، شهرزاد ارشدي (عكاس و فيلمساز)، بابك اسدي (دانشجو)، جواد اسديان (شاعر)، محمد رضا اسكندري (فعال سياسي و حقوق بشري)، امير حسين افراسيابي (شاعر و معمار)، لطيفه افشاري، نادره افشاري (نويسنده)، دكتر گودرز اقتداري (فعال حقوق بشر)، نسرين الماسي (روزنامه نگار)، آيدا امير فلاح (دانشجو)، امير (از ايران)، امير مجيد (از هلند)، شادي امين (فعال زنان و روزنامه نگار)، گلناز امين (فعال زنان)، بهمن اميني (ناشر و روزنامه نگار)، الناز انصاري (خبرنگار و فعال زنان)، شعله ايراني (روزنامه نگار)، عماد ايراني (دانشجو و فعال حقوق همجنسگرايان)، اصغر ايزدي (فعال سياسي)، اكبر ايل بيگي، مزدك بامدادان (پژوهشگر)، مهران براتي (پژوهشگر و فعال سياسي) ، منيره برادران (نويسنده و فعال حقوق بشر) ، نسيم بريد ، خسرو باقرپور(شاعر و نويسنده)، دكتر حسين باقرزاده ( فعال سياسي و حقوق بشري)، بهروز به نژاد (اهل تئاتر)، بنيامين (از اهواز)، سعيد بيات (دانشجوي رشته كامپيوتر)، دكتر اردوان بياني (پزشك و حقوق دان)، نيلوفربيضايي (نمايشنامه نويس و كارگردان تئاتر)، روشنك بيگناه (شاعر)، امير پ (از تهران)، آرشام پارسي (سخنگوي سازمان همجنسگرايان ايراني)، دكتر تورج پارسي (نويسنده و استاد سابق دانشگاه)، دكتر ناصر پاكدامن (محقق و استاد دانشگاه)، مرتضي پاكي (فعال حقوق بشر)، طاهره خرمي (فعال سياسي و حقوق بشري)، علي پور خليلي، سهيلا پور ، مارسل پوريان، پويا (از ايران)، پويان (مدرس دانشگاه- ايران)، فرزانه تاييدي (اهل تئاتر)، دكتر محمود تهراني مرادخاني (پزشك و فعال سياسي)، كيانوش توكلي (فعال سياسي و روزنامه نگار)، رويا تيموري (فعال حقوق بشر)، جهانشاه جاويد (روزنامه نگار)، ميلاد جلالي (مهندس نفت)، نسرين جلالي (نويسنده و فعال سياسي)، بهرام چوبينه ( نويسنده وپژوهشگر)، حامد (از تهران)، پروانه حميدي (بازيگر تئاتر)، نسيم خاكسار(نويسنده)، دكتراسماعيل خويي (شاعر)، لادن داور (فعال زنان)، آرتا داوري (نقاش)، جو داوي (ايران)، ‌دلارام (سردبير مجله ماها)، ساسان دهقان ، صبا راوي (سازمان همجنسگرايان ايراني ، هلند)، رضا از تهران (فوق ليسانس ساختمان)، ميهن روستا (فعال زنان)، فريد دهكردي (مشاور خانوادگي)، فريده رضوي ( گرافيست)، شاهرخ رئيسي (سازمان همجنسگرايان ايراني)، محمود رفيع (فعال حقوق بشر)، رهام رفيعي (وبلاگ نويس همجنسگرا)، ميترا زاهدي (بازيگر و كارگردان تئاتر)، فتحيه زركش يزدي (فعال سياسي و حقوق بشري)، دكتر بهمن سرايي (آرشيتكت و گالريست)، پارميس سعدي (محقق و مترجم)، فرود سياوش پور (فعال سياسي)، دكتر محمد سيد راضي (دكتر مهندسي شيمي)، رضا شب بين (وبلاگ نويس و همجنسگرا)، دكتر امير شبيري (پزشك، متخصص مغز و اعصاب و روانپزشكي)، اكبر سردوزامي (نويسنده)، هاله سلحشور (وبلاگ نويس)، نوشين شاهرخي (نويسنده)، ساندرا شايسته (نويسنده و محقق)، شروين (از ايران)، علي شريف (دانشجوي مهندسي)، شهلا شفيق (نويسنده و پژوهشگر)، فرهاد شكري، داريوش شكوف (فيلمساز)، پرهام شهرجردي (شاعر)، بهروز شيدا (نويسنده و منتقد)، پيام شيرازي (نويسنده و فعال حقوق همجنسگرايان)، جهانگير شيرازي (فعال اجتماعي)، منصور صابري (فعال همجنسگرا)، سعيد صالح ، دكتر سعيد صالحي نيا (فعال سياسي)، علي صديقي (نويسنده و روزنامه نگار)، دكتر فرزين طايفه (پزشك)، امير طهماسين (دانشجو)، سهيل عالي پور (فعال حقوق همجنسگرايان)، علي عبدالرضايي (شاعر)، هادي عبد الناسي، دكتر اصغر عبدي (پژوهشگر و فعال حقوق بشر)، دكتر سياوش عبقري (فعال سياسي و استاد دانشگاه)، دكتر شهلا عبقري (فعال سياسي و استاد دانشگاه)، دكتر زري عرفاني (مسئول راديو پارس و فعال سياسي)، عليرضا عزيزي (فعال حقوق بشر)، ميرزا آقا عسگري (ماني) (شاعر)، حسين علوي (روزنامه نگار و تحليلگر سياسي)، عليرضا (مهندس هوافضا-ايران)، مسعود عليزاده، اسد عليمحمدي (وبلاگ نويس)، شاهين فاطمي (پروفسور اقتصاد)، شايان فتحعلي ، رضا فرمند (شاعر)، دكتر بهروز فروتن (پزشك) ، مهدي فروزندي (نقاش و كارشناس هنرهاي تجسمي)،‌ آيدين فرهادي (دانشجو)، ترانه فروهر (سازمان همجنسگرايان ايراني)، اختر قاسمي (عكاس)، علي قائدي، نرگس قاليچي، سهيلا قدس طينت (نويسنده)، علي قدم كبير، ساسان قهرمان (نويسنده ، بازيگرو كارگردان تئاتر)، ساقي قهرمان (شاعر)، رنجان كارون ارانته ، شبنم كاوسيان (دانشجو)، زيبا كرباسي (شاعر)، ابراهيم كريمي ، فرهنگ كسرايي (نويسنده و بازيگر تئاتر)، صمصام كشفي (شاعر)، علي كشگر (صاحب امتياز نشريه تلاش و فعال سياسي)، شيما كلباسي (شاعر)، كورش گلنام (فعال سياسي)، برديا گوران ، علي لهراسبي ، ليلاج (ايران)، علي محجوبي (عضو فراكسيون سبزهاي پارلمان آلمان)، محمد (از تهران)، ميريعقوب محمودي ملا احمدي (مهندس)، آيدين مختاري ، فرخنده مدرس (روزنامه نگار و فعال سياسي)، حامد مرواريد فروش (كارمند سازمان ملل متحد)، ژيلا مساعد (شاعر)، شاهرخ مشكين قلم (رقصنده، بازيگرو كارگردان تئاتر)، وريا مظهر (نويسنده و شاعر)، پژمان مقصودي، خسرو منصف شكري (دانشجوي رشته رياضي)، اسفنديار منفردزاده (آهنگساز)، فرهاد منوشان (مهندس تاسيسات)، مهتاب (مهماندار هواپيما- ايران)، پيروز مهرآيين (سازمان همجنسگرايان ايراني)، مهران مهرداد (داشجوي رياضيات)، شكوه ميرزادگي (نويسنده)، رامين مولائي (فيلم پرداز)، آلان نارنجي (دانشجو)، بهار نارنجي (دانشجو)، حجت نارنجي (فعال سياسي)، آرمان نجم (فيلمساز)، دكتر مسعود نقره كار (پزشك، نويسنده و پژوهشگر)، شهين نوايي (فعال زنان)، فروغ نيري (فعال فرهنگي)، نيما (دانشجوي مهندسي از ايران)، ورند وارطانيان (نويسنده، نقاش و شاعر)، آريان ورجاوندي (سازمان همجنسگرايان ايراني)، جواد ولدان (مهندس و روزنامه نگار)، هاني هويدا (دانشجو)، هادي يوسفي (فعال سياسي)

و

كميته بين المللي عليه سنگسار، نشريه بيدار، سازمان همجنسگرايان ايراني (pglo)، نشريه ماها، نشريه چراغ ، راديو رها

چهار گاف بزرگ همجنسگرایان ایران

2007-04-17T03:47:00.000-07:00

مذهب، معنویت و مینوباوری در بین همجنسگرایان

2007-04-17T03:44:00.000-07:00

آشنایی با تمایز میان مذهب و معنویت به همجنسگرایانی که معتقد به خدا هستند کمک می کند تا بهتر و آسان تر، از احساس گناه احتمالی که دراثر گرایش جنسی شان آنها را رنج می دهد، رهایی یابند.
در زبان انگلیسی کلمه ای هست به اسم Religion که معنی دین و مذهب را می دهد. در عین حال کلمه دیگری در زبان انگلیسی به نام Spirituality وجود دارد که در فرهنگ لغات انگلیسی به فارسی آن را معنویت، روحانیت، اعتقاد به قدوسیت و گاهی به مینوباوری ترجمه کرده اند اما حقیقت این است که کلمه معنویت و یا مینوباوری همان تصویری را که کلمه اسپریچوالیتی در ذهن یک فرد غربی تداعی می کند، در ذهن یک ایرانی به وجود نمی آورد. از این گونه موارد در زبان فارسی کم نداریم و متاسفانه رشنفکران و روشنگران ما تا کنون توجه شایسته و بایسته ای به این موارد نداشته اند.
دلیل عمده ما برای پرداختن به این مساله همانا سردرگمی و اشتباهی است که بعضی از دوستان همجنسگرا (و خیلی دیگر از هموطنان هم) بدان دچار می شوند. نکته اساسی که باید به آن توجه داشت این است که بسیاری از افراد در عمل مینوباور و همان اسپیریچوال هستند اما به اشتباه، خود را مذهبی می پندارند یا مذهبی معرفی می کنند. آشنایی با تمایز میان این دو مفهوم، به همجنسگرایانی که معتقد به خدا هستند کمک می کند تا بهتر و آسان تر بر احساس گناه احتمالی که در اثر گرایش جنسی، آنها را رنج می دهد رهایی یابند. و امیدواریم دیگران بهتر و باریک بینانه تر به واکاوی این مسائل همت گمارند.

هر چند که مذهب و اسپیریچوالیتی در بسیاری جهات با هم اشتراکاتی داراند اما تمایزات و اختلافاتی هم آنها را از یکدیگر متمایز می سازد.
دین یا مذهب شامل اعتقاد و باور قلبی و ایمانی به یک سری احکام و اصول، و سیستمی از قواعد و مقررات اخلاقی در گستره وسیعی از زندگی فردی و اجتماعی اشخاص است که از اعتقاد به یک قدرت مافوق بشری به عنوان یک قدرت مقدس که خدا نامیده می شود، نشات می گیرد. به عبارت دیگر، مذهب دارای مجموعه ای از موازین اخلاقی و دستورات مشخص در مورد راه و روش زندگی فردی و جمعی و همین طور سلسله مراتب و درجات متفاوت ِ رهبران دینی است؛ و در کتاب آسمانی مربوط به هر مذهب تاکید می شود که هر فرد معتقد به آن مذهب، بایسته است (واجب است) آنها را رعایت کند. مثلآ یک مسلمان مذهبی معتقد است که خدایی با قدرتی خارق العاده و مافوق بشری وجود دارد و زمین و آسمان و هر چه در این گیتی است همه به اراده او ساخته و پرداخته شده است؛ یک مسلمان معتقد است که حضرت محمد آخرین پیامبری است که از طرف خدا مبعوث شده، قران کتاب آسمانی او و وحی شده از جانب خداست، یک مسلمان باید روزی پنج بار نماز بخواند، زکات بدهد، نباید دروغ بگوید یا دزدی کند و.... اما اسلام (یا هر مذهب دیگر) همان طور که گفته شد به یک سری درجات و سلسله مراتب در بین بندگان خدا و پیروان خود معتقد است. به عبارت دیگر عده ای از مومنان هستند که معتقدان به آن مذهب آنها را دارای صلاحیت تفسیر و تبیین اصول دینی خود دانسته و از دستورات کتبی و شفاهی این عده پیروی می کنند.
آنچه گفته شد، در مورد هر دینی و پیروان آن، از جمله ادیان اسلام، یهودیت و مسیحیت (به عنوان سه دین بزرگ ابراهیمی) صدق می کند.

اما اسپیریچوالیتی چیست؟ چگونه شکل گرفته و اسپیریچوال ها به چه چیزی اعتقاد دارند؟
همان گونه که می دانیم در اروپا وبه طور کلی غرب، دوره ای وجود دارد که با نام قرون وسطی شناخته می شود. در آن زمان علم و دانش پیشرفت چندانی نداشت، همه مردم و کلآ جوامع اروپایی و فرهنگ آنها به شدت مذهبی بودند و هرچند روحانیون مذهبی به طور مستقیم قدرت سیاسی را در دست نداشتند و یک حکومت مذهبی مسیحی (همانند چیزی که امروز در کشور ما وجود دارد) بنیان ننهادند، اما شدت نفوذ آنها بر جامعه و تفکرات مذهبی مردم، سیاست و کلآ حکومت کنندگان آن چنان شدید بود که در عمل هیچ کاری و هیچ قانونی مغایر با احکام و تفسیرهای روحانیان و رهبران مذهبی مذهب مسیحیت تصویب نمی شد. مثلآ بر طبق مذهب مسیحی کاتولیک، زن و مردی که با هم ازدواج می کنند حق طلاق ندارند. به همین خاطر در قوانین آن زمان اروپا هم طلاق غیر قانونی بود و اگر زن و شوهری با هم نمی ساختند باز نمی توانستند از هم جدا شده و دوباره همسر جدیدی برای خود انتخاب کنند. یا داستان گالیله را همه شنیده ایم که وقتی از نظر علمی ثابت کرد که زمین کروی شکل است و به دور خورشید گردش می کند، به دستور رهبران مذهبی به کفر و الحاد متهم و محاکمه شد. امروز در اروپا، سال های آن دوره را (دوره تحت نفوذ تعلیمات وتفسیرات رهبران مذهبی مسیحی) دوره سال های سیاه می نامند.
اما پس از مدتی، کم کم و به مرور روشنفکران، نویسندگان، دانشمندان، روشنگران و اصلاح طلبان دینی همه و همه دست به کار شدند و با انتشار افکار، نظریات و دیدگاه های خود توانستند طی دوره ای نسبتآ طولانی کمک کنند که مردم ذهنیت خود، و فرهنگ و مذهب خویش را از زیر چنگال و نفوذ رهبران مذهبی خارج نمایند.
اما نفی دستورات و اوامر رهبران مذهبی بدان معنا نبود که مردم اعتقاد خود به خدا را از دست بدهند. مردم در این زمان تلاش کردند که خدای خود و مذهب خود را از اسارت روحانیون و تفسیرهای آنان خارج سازند. در این میان عده ای کلآ وجود یک خدای خالق و اعتقاد به نیرویی مافوق بشری که زمین و آسمان و گیتی را ساخته و پرداخته باشد، رد کرده و آنها را غیر عقلانی دانستند و کشفیات داروین و نظریات او در مورد تکامل و تنازع بقا را خردورزانه و قابل قبول دانستند. اما بعضی دیگر ضمن رد تفاسیر خشن و غیر عقلانی روحانیون ِ مذهبی از دین و مذهب، بر این باور خود ماندند که به هر حال یک نیروی فرا بشری (یا یک واقعیت نهایی متعالی) وجود دارد. حال هر کس می تواند این نیرو را قلبا و بر اساس عقل و تفسیر فردی خود درک کند و آن را باور داشته باشد بدون آن که در مذهبی خاص یا در دستورات مذهبی روحانیان گرفتار آید، یا بخواهد کتاب خاصی را به عنوان کتاب دینی خود قبول نماید.
این گونه افراد خود را پیرو Spirituality می دانند و خود را اسپیریچوال معرفی می کنند. یک فرد اسپیریچوال ضمن اعتقاد به خدای شخصی ِ خود، خدای معرفی شده از سوی دین یا مذهب خاصی را مد نظر قرار نمی دهد. وی علی رغم این که به نیرویی مافوق بشری و حاکم بر این جهان (به نام خدا یا هر اسم دیگر) معتقد است، خود را مقید به این نمی بیند که کتاب آسمانی فلان دین یا مذهب چه می گوید و یا رهبران مذهبی چه موعظه هایی در مورد مسائل مختلف دارند، بلکه بر اساس مجموعه ای از موازین اخلاقی که خود در زندگی فردی و از طریق مطالعه و شناخت بدان ها رسیده و آنها را درست تشخیص داده، عمل می کند.
مثلآ دروغ نگفتن یک کد اخلاقی انسانی و بشری است و فارغ از این که مذهب و خدا را قبول داشته باشیم یا رد کنیم، دروغ نگفتن اصلی است که انسان ها به مرور زمان در روابط اجتماعی خود به آن رسیده اند. می دانیم و می بینیم که بسیاری از افراد غیر مذهبی و مذهبی (و حتی روحانیان) بر خلاف دستور دینی خود دروغ می گویند. پس دروغ گفتن یا نگفتن ربطی به مذهبی و غیر مذهبی بودن اشخاص ندارد و یک اصل اخلاق بشری است. نمونه دیگر مثلآ ممنوع بودن طلاق در مذهب مسیحی کاتولیک است؛ یک فرد اسپیریچوال می گوید درست است که من به نیرویی فرا بشری معتقدم اما اگر دو انسان نتوانند با هم با عشق و تفاهم زندگی مشترک خود را ادامه دهند نباید با زور مذهب و ... آنها را در رابطه ای تهی و بی معنی زنجیر کرد بلکه باید به آنها اجازه داد که از هم جدا شده تا هر کدام به دنبال خوشبختی و سرنوشت خود برود.
رو آوردن به اسپیریجوالیتی همان طور که گفته شد در دوران پس از قرون وسطی در اروپا شکل گرفت و روز به روز بر تعداد اسپیریچوال ها افزوده شده است. بی جهت نیست که می بینیم ضمن آن که بسیاری از مردم اروپا به خدا اعتقاد دارند اما کلیساها (مشابه مساجد برای مسلمانان) که محل تجمع مردم برای عبادت به شمار می رود خالی مانده اند و تعداد کلیسا روندگان اروپایی مرتبا کاهش می یابد.
رشد اسپیریچوالیتی در غرب پابه پای رشد مدرنیته بوده است و تجدد در عرصه فرهنگی و اجتماعی باعث شده که دولت ها و قانون گذاران هر چه بیشتر از سیطره مذهب و روحانیان بیرون آیند. تصویب بسیاری از قوانین و حقوق مدنی در اروپا را می توان در همین رابطه توضیح داد؛ از جمله تصویب قوانین حمایتی از همجنسگرایان و حتی قانونی کردن ثبت رسمی و یا ازدواج همجنسگرایان (که بر خلاف تعلیمات مذهبی است) از همین نمونه است.

موضوع مهم دیگری که باید به آن اشاره کرد، ارتباط میان اندیشه علمی و مذهب است. بر اساس مذهب، هر شخص می تواند تمام داده ها و دانسته های مورد نیاز خود را از گفته های یک رهبر مذهبی یا نوشته های مقدس به دست آورد و در واقع مذهب جواب هر پرسش و پیشآمدی را در آستین دارد.
علم باوران در نقطه مقابل، بر این عقیده اند که دانش و اطلاعات را می توان به تنهایی از درون نظام طبیعت و کیهان و از طریق مشاهدات، تجربه ها، اختراعات و آزمایش ها به دست آورد. علم جواب هر پرسش و پدیده ای را از پیش آشکار فرض نمی کند بلکه معتقد است که دانش بشری روز به روز متکامل تر می شود، و پیوسته دریچه های بیشتری از حقیقت به روی انسان گشوده می گردد .
بر خلاف مذهب، دامنه نفوذ علم در لایه های گوناگونی از جهان سرایت می کند و در حالی که فاکت های علمی در حوزه هایی همچون اقتصاد، روانشناسی، جامعه شناسی و ... به وفور به چشم می خورد، مذهب به این گونه مسائل اصلآ نمی پردازد.
فرق دیگر علم و مذهب این است که علم مسائل را تبیین می کند و ادعاهای خود را با دلائل شناختی و دانشی توضیح می دهد در حالی که مذهب صرفآ به جایز و یا خطا بودن یک مساله اشاره می کند، بدون آن که دلیل آن را توضیح دهد. فرق دیگر علم و مذهب این است که علم مسائل را تبیین می کند و ادعاهای خود را با دلائل شناختی و دانشی توضیح می دهد در حالی که مذهب صرفآ به جایز و یا خطا بودن یک مساله اشاره می کند، بدون آن که دلیل آن را توضیح دهد. برای مثال بر اساس بسیاری از مذاهب همجنسگرایی گناه است و همین که کسی مرتکب رفتاری همجنسگرایانه شود خداوند او را مجازات خواهد کرد. این گفته از قرن ها پیش به این سو تغییری نکرده است در حالی که علم در ابتدا با توجه به محدود بودن شناخت بشر، همجنسگرایی را نوعی اختلال روانی معرفی می کرد ولی در نتیجه تحقیقات بیشتر به این دید رسید که احساس همجنسگرایی یک احساس طبیعی و معتبر در بخشی از انسان ها است و باید حقوق همجنسگرایان به عنوان بخشی از حقوق بشر به رسمیت شناخته شود.

طرفداران علم در زمان های دور تا حدود زیادی مذهبی هم بودند. مثلآ نیوتن ضمن اعتقاد به گردش زمین اما بر این باور بود که در واقع این فرشتگان هستند که زمین را هل داده و آن را به گردش در می آورند. اما با گسترش علم و آگاهی بشری از واقعیت های زمینی و کیهانی، بین علم و مذهب هرچه بیشتر فاصله افتاد. تا جایی که کلیسای کاتولیک به ناچار برای حفظ باورهای مذهبی پیروان خود اعلام کرد که این حق را برای خود محفوظ نگه می دارد که بگوید کدام کشف علمی را قبول دارد و کدام را قبول ندارد یعنی نفی علنی علم و دانش را جایز می شمارد.
مسائل مورد اختلاف علم و مذهب زیاد بوده اند و هستند، برای نمونه :
آیا زمین به دور خورشید می گردد یا خورشید به دور زمین؟
آیا زمین چندین هزار سال عمر دارد یا بیش از یک بیلیون سال؟
آیا انواع حیوانات و جانوران و گیاهان و نباتات یکی یکی و جداگانه توسط خدا خلق شده اند یا بر اساس تنازع بقا و شرایط محیطی و تئوری انتخاب طبیعی ِ داروین به وجود آمدند؟
آیا جهان و کیهان آغازی در زمان های دور داشته یا ازلی و ابدی است؟
آیا سرعت نور ثابت است و آیا تئوری نسبیت انشتین صحت دارد؟
در فاصله بین مذهب و علم، دیدگاه فلسفه در باره کیهان شناسی متافیزیکی واقع شده است. فلسفه سعی بر این دارد که به نتایج منطقی در باره کیهان، بشر و خدا برسد. فلسفه در ابتدا بیشتر جانب مذهب را می گرفت و این با توجه به علم محدود بشری در آن دوران طبیعی می نمود. اما هر چه پیشرفت علم و توانایی آن در توضیح مسائل بیشتر شده به همان نسبت فلسفه را هم به جانبداری از خود و فاصله گرفتن از مذهب جلب کرده است. تا جایی که امروز شاخه ای به نام فلسفه علم نیز وجود دارد. به طور کلی فلسفه در دنیای مدرن امروزی به فکر و ذهن انسان و کارکردهای آن توجه ویژه ای دارد؛ بد نیست بدانیم قسمتی از فلسفه به نام "شناخت شناسی" کلآ به این سوال می پردازد که چطور انسان به این نتیجه رسید که باور و اعتقادی را بر حق و درست تشخیص دهد و دیگر باورها را نفی کند؟ و چرا انسان های مختلف باورهای مختلفی را می پذیرند؟
اسپیریچوالیتی همان نظرگاه والایی است که اندیشه انسان ها را در ورای قید و بندهای مذهبی مورد احترام و توجه خود قرار می دهد. افراد مذهبی ممکن است اختلافی بین مذهب و اسپیریچوالیتی حس نکنند و مذهب خود را دارای دو بعد زمینی و این جهانی، و بعد معنوی و اسپیریچوال معرفی کنند. با این همه بسیاری دیگر مذهب و اسپیریچوالیتی را کاملآ از هم جدا می دانند. این افراد مثلآ ممکن است به روح، خدا و حتی بهشت و جهنم هم به شکلی معتقد باشند بدون آن که به دستورالعمل های یک مذهب خاص و ساختار بوروکراسی و قوانین خشک آن در زندگی آدمیان تن داده باشند. این افراد ترجیح می دهند خود را به جای یک فرد مذهبی، فردی اسپیریچوال معرفی کنند. چرا که این اشخاص خود را پیرو مذهب خاصی نمی دانند، با رهبران مذهبی همه ادیان که با دورغ و نیرنگ بر اذهان مردم حکمرانی می کنند مخالفند و آزادی انسان را بالاتر از هر چیزی می دانند.

در اواخر زندگی مهاتما گاندی از او سوال شد که آیا شما پیرو مذهب هندویی هستید؟ گاندی جواب داد:
"بله من یک هندو هستم، اما یک مسیحی هم هستم، مسلمان و بودایی و یهودی هم هستم."

در باره این وبلاگ

2007-04-17T03:33:00.000-07:00

این وبلاگ با دو هدف ساخته شده است. هدف اول: تقدیر از زحمات کسانی که همه مشقات را بر خود هموار کرده و بمدت بیش از 2 سال مجله ماها ( مجله الکترونیکی همجنسگرایان ایران) را منتشر کردند.
هدف دوم: مقالات مختلف و متنوعی از شماره های مختلف مجله ماها در اختیار طیف وسیعتری قرار بگیرند و خود همجنسگرایان هم با مطالعه مجدد آنها بهتر بتوانند وضعیت و شرایط خود را درک کنند. چون برای تغییر شرایط و موقعیت شناخت آنها بسیار مهم است.
تآکید می شود که همه این مقالات و مطالب از شماره های مختلف مجله ماها گرفته شده اند . کسانی که دوست دارند آرشیو کامل مجله ماها را مطالعه کنند ( 21 شماره و 10 ویژه نامه) خود می توانند با ایمیل مجله ماها تماس گرفته و درخواست دهند. آدرس ایمیل مجله ماه این است:
majaleh_maha@yahoo.com